Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Τι ώρα είναι? (Θα σας δω το βράδυ στο Λευκό Πύργο)

Για μένα οι συγκεντρώσεις ειρηνικής διαμαρτυρίας στις μεγάλες πλατείες των μεγάλων πόλεων είναι μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Αλλά και στη γενιά του Πολυτεχνείου ανήκαν οι γονείς μου, όχι εγώ. Για μένα οι διαμαρτυρίες μέχρι τώρα ήταν πάντα οι ίδιες, με την ίδια αρχή, την ίδια εξέλιξη, την ίδια κατάληξη. Αυτές οι ειρηνικές λοιπόν συναντήσεις δεν έχουν καμία σχέση με άλλες συγκεντρώσεις, πορείες, ή ότι άλλο φαντάζεται και νομίζει κανείς.

Περπατάω ανάμεσα στον κόσμο που έχει συγκεντρωθεί στην πλατεία του Λευκού Πύργου και κοιτάζω με περιέργεια τις στημένες σκηνές που κάθε μέρα πολλαπλασιάζονται. Αισθάνομαι μια περίεργη ήρεμη αλληλεγγύη, μια ασφάλεια και για πρώτη φορά τόσο έντονα, μια ... ομοιότητα. Είναι πολύς και διαφορετικός αυτός ο κόσμος. Όλες οι ηλικίες. Προσπαθώ δόλια να τους ομαδοποιήσω και δεν μπορώ. Μαχητικοί φοιτητές, μητέρες με καροτσάκια, μπαμπάδες με τα παιδιά τους αγκαλιά ή στο χέρι, όλοι μαζί ήρεμοι, ψύχραιμοι, κανένα κομματικό ή άλλο διακριτικό. Κάθονται στο χορτάρι και συζητάνε χωρισμένοι σε μικρές παρέες, ή στέκονται όρθιοι, παίρνουν το μικρόφωνο και ταυτόχρονα το λόγο. Μιλάνε για το "τώρα", για το "μέτα", για αυτά που χάθηκαν και για αυτά που δεν πρέπει να χαθούν. Είναι λόγοι παρηγοριάς, δύναμης, ελπίδας. Δεν υπάρχει τίποτα το εκδικητικό, το μίζερο, το μεμψίμερο, το αποκαρδιωτικό.

Η απάντηση από το πανώ του Συντάγματος "Οι Έλληνες είναι ξύπνιοι. Τι ώρα είναι? Είναι ώρα να φύγετε" (με αποδέκτες τους πολιτικούς) στο πανώ των Ισπανών (το οποίο έγραφε "Ησυχία μη ξυπνήσουν οι Έλληνες"), έδειξε ότι υπάρχουν αντανακλαστικά. Το κάλεσμα των Ελλήνων πολιτών στους Γάλλους με το πανώ "Μην κοιμάστε, γιατί ονειρεύεστε το Μάη του '68" (αλλά ξαναζήστε τον) δείχνει ότι αυτή η κίνηση θα έχει συνέχεια και μπορεί να πάρει ακόμα μεγαλύτερες ευρωπαϊκές διαστάσεις. Σήμερα, οι "Αγανακτισμένοι Πολίτες" προσέθεσαν άλλο έναν σημαντικό αυτο-προσδιορισμό: "Αγανακτισμένοι - Αποφασισμένοι Πολίτες". 

Αναμφίβολα αυτή η ειρηνική συνάντηση, διαμαρτυρία, συνομιλία, παράγει πολιτική. Όπως εξελίσσει τους αυτο-προσδιορισμούς της, θα ξεκαθαρίσει και θα μετασχηματίσει, θα εξελίξει το χρεοκοπημένο πολιτικό τοπίο. Αν δεν ήταν τέτοιο, οι έλληνες πολιτικοί, βουλευτές, υπουργοί, θα βρίσκονταν και αυτοί στις πλατείες και θα συνομιλούσαν με τον κόσμο. Δεν είναι όμως εκεί, δεν είναι πουθενά. Εμφανίζονται μόνο στις μεταξύ τους συναντήσεις και στις κάμερες για να πάρει ο καθένας για τον εαυτό του ότι προλάβει, λες και δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Λες και δεν καταλαβαίνουν ότι η λεία από την οποία διεκδικούν το μερίδιό τους είναι το κουφάρι μιας πολιτικής που τώρα πια είναι ανεπίστροφα "παλιά". Μπορεί και να μην καταλαβαίνουν... μπορεί και να μην αντιλαμβάνονται ότι ο κόσμος αλλάζει. Δεν υπάρχουν προβλέψεις και θα ήταν αφελής όποιος επιχειρούσε να κάνει, για το πως θα αλλάξει. Δεν είναι εποχή προβλέψεων άλλωστε, είναι εποχή δράσης. 

Θα σας δω το βράδυ στο Λευκό Πύργο.