Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Και οι δε, δεν υπήρξαν ποτέ ενάρετοι

Δε ξέρω τι είναι χειρότερο αυτήν την εποχή, να είσαι άνεργος και να έχεις επίγνωση της κατάστασής σου, ή να είσαι εργαζόμενος και να μην έχεις? 

Γιατί αν, ας πούμε είσαι έλληνας υπουργός, πράγμα που σημαίνει "σκληρά εργαζόμενος", αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο, εσύ να νομίζεις ότι είσαι υπουργός και όλοι οι άλλοι να γνωρίζουν ότι είσαι υπάλληλος του "μηχανισμού". Γιατί τι άλλο μπορεί να είσαι όταν κάθε 3 μήνες έρχονται, ελέγχουν και κρίνουν τη δουλειά σου, την αποδοτικότητά σου, την αποτελεσματικότητά σου και σου αναθέτουν την επόμενη. Πάνω σε αυτό το πρότυπο ελέγχου, αποδοτικότητας, αποτελεσματικότητας, δεν θέλουμε να δουλεύει και ο δημόσιος τομέας? Δε λέω, έχει μια διαφορά, άλλο υπάλληλος του "μηχανισμού", άλλο του Δημοσίου. Άλλες αποδοχές, άλλα κίνητρα, άλλα bonus. Αλλά και οι καημένοι οι δημόσιοι υπάλληλοι την πάτησαν σαν τον τσομπάνη και τον λύκο. Από το να γκρινιάζουν συνεχώς χρόνια ολόκληρα για την πολλή δουλειά, τα λίγα λεφτά, το "κακό" σύστημα που δεν αναγνωρίζει την αξία τους, και άλλα τέτοια γραφικά και κωμικά, σήμερα δεν τους πιστεύει κανείς!

Νομίζω αυτήν την εποχή οι "καημένοι" είναι πραγματικά οι έλληνες υπουργοί. Δεν είναι ότι τους λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να βρω καλύτερο χαρακτηρισμό. Εμείς, ότι είχαμε μας το πήραν, το δώσαμε, δεν έχει σημασία δεν είναι αυτό το θέμα πλέον, το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει φράγκο πια! Κι ευτυχώς κάπως το αντιλήφθηκαν και ματαίωσαν την αύξηση του ΦΠΑ στο 23%! Υποχώρησαν και σε αυτό σπασμωδικά όπως σε όλα. Σπασμωδικές υπαναχωρήσεις, επανεξετάσεις, η κοινωνική ένταση σε κορύφωση, οι κινητοποιήσεις σε έξαρση και μέσα σε αυτόν το χαμό το σάλπισμα της υποχώρησης.

Στην ιστορία των πολέμων ανάλογα με το είδος του πολέμου και την εποχή ο αρχηγός ή τραβούσε μπροστά κι μοιραζόταν τη μοίρα των στρατιωτών του, ή καθόταν στα μετόπισθεν ως εξαιρετικά "πολύτιμο κεφάλαιο", που δεν έπρεπε να λείψει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Θέλει μεγάλη γενναιότητα να τραβήξεις μπροστά και να μοιραστείς τη μοίρα του "απλού" στρατιώτη, του "απλού" λαού, γενικά να κατανοήσεις αυτό το "απλό", που πέρα από τις υπερφίαλες και αλαζονικές προσωπικές μας εκτιμήσεις, όλοι αποτελούμε μέρος του. Αλλά, ως γνωστόν "θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία". Και αυτήν την εποχή λείπει και το ένα και το άλλο. Γιατί οι μεν, δεν έχουν τόλμη και οι δε, δεν υπήρξαν ποτέ ενάρετοι.