Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Όταν η συμμετοχή είναι χαρά και η φάρσα θεατρικό είδος!

Με ένα μεγάλο πάρτυ στις 29 του μήνα η πόλη θα δηλώσει την πρόθεσή της να γίνει η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας για το 2014. Πρέπει να ομολογήσω ότι η ιδέα δε με ενθουσιάζει. Μάλλον γιατί δεν είμαι πια τόσο νέα και άδολη και δε μου λείπει καμιά "χαμένη αθωότητα" για να συγκινούμαι με κάτι τέτοια. Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει αυτή η υποψηφιότητα μέσα σε αυτόν το χαμό. Μια ένεση αισιοδοξίας? Μια ψευδαίσθηση χαράς? Μια αληθινή δόση χαράς? Προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ να χαρώ. Όχι για το λίγο και το εφήμερο του πράγματος. Ίσα ίσα, που πιστεύω πως το "εφήμερο" φέρει τη δική του μαγεία, απενοχοποιημένο από τα βάρη και τις αμαρτίας του "διαρκούς". Δεν μπορώ να χαρώ γιατί εγώ γνωρίζω. Γνωρίζω τι έγινε όταν η Θεσσαλονίκη υπήρξε "Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997". Γνωρίζω ότι τόσα χρόνια μετά, η ολοκλήρωση του οικονομικού ελέγχου εκκρεμεί. Τόσα χρόνια μετά, άνθρωποι πληρώνονται ακόμα για θέσεις και εργασίες που... υπάρχουν άραγε? Τα λεφτά μοιράστηκαν σε λίγους και "γνωστούς" αυτής της πόλης. Οι αξιόλογες και μεγάλες εκδηλώσεις δεν έλειψαν, καθώς ούτε και αυτές που έγιναν για να βγάλουν κάποιοι το "κατιτίς τους". Αυτοί που είχαν τις διασυνδέσεις ωφελήθηκαν, οι υπόλοιποι απλώς... χάρηκαν. Και χάρηκαν πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο συμμετέχουν, όταν "η συμμετοχή" για κάποιους άλλους σήμαινε θέσεις, λεφτά και αρπαχτές με όλα αυτά (ταξίδια στο εξωτερικό, διασυνδέσεις, κτλ) που συνεπάγονται.
Το "Διεθνές Έτος Νεολαίας" ολοκληρώνεται σε 4 μήνες (Αύγουστος 2011). Δε ξέρω ποιες δράσεις έχουν γίνει στην Ελλάδα για αυτό. Και αν πραγματικά έγιναν, θα ήταν πολύ μικρές, καθώς δεν "έφτασαν" στη Θεσσαλονίκη που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες - δράσεις, ναι υπήρξαν και τις γνωρίζω. Προσπαθώ να χαρώ και δεν μπορώ, γιατί γνωρίζω πως όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε γίνεται φάρσα. Και τις φάρσες τις έβρισκα πάντα πολύ χοντροκομένες στη ζωή, και στο θέατρο δεν τις παρακολουθούσα ποτέ...