Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Στη ζωή και στην ιστορία δεν παίρνουμε πάντα αυτό που μας αξίζει

Δεν είναι πολύ εύκολο σήμερα να είσαι Έλληνας. Να συγκεντρώνεις τα ντροπιαστικά σχόλια, τα απαξιωτικά βλέμματα ολόκληρης της Ευρώπης. Ξέρω πολλούς Έλληνες που ζουν έξω από την Ελλάδα, που επένδυσαν σε αυτό, το ότι είναι Έλληνες, και ξέρω και κάποιους (η μειοψηφία) που το απεμπόλησαν και προσπάθησαν πολύ σκληρά να κάνουν και τους άλλους να το ξεχάσουν. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι δύσκολο να είσαι Έλληνας μέσα και έξω από την Ελλάδα. Θέλω να σας πω ότι αρνούμαι να ντραπώ για αυτό που είμαι! Δεν έκλεψα τίποτα, δεν έφαγα τίποτα, δε ψήφισα ποτέ κανέναν από αυτούς που έκλεψαν και έφαγαν. Αλλά και αυτοί που τους ψήφισαν δε σημαίνει ότι μαζί τα φάγανε. Δε θα ντραπώ - επειδή κάποιοι έπαιρναν μίζες - περισσότερο από τους Γερμανούς που τις έδιναν. Με ποια αντίληψη είναι περισσότερο ένοχος αυτός που παίρνει τη μίζα από αυτόν που τη δίνει? Και αν η Ελλάδα είναι η διεφθαρμένη χώρα όπου οι πολιτικοί της χρηματίζονται, η αναπτυγμένη Γερμανία που τη χρηματίζει τι είναι? Και αν ο Έλληνας είναι το λαμόγιο, ο απατεώνας της Ευρώπης, που ζει από τη ρεμούλα και τη συναλλαγή κάτω από το τραπέζι, και ο πρώτης κατηγορίας Ευρωπαίος πολίτης Γερμανός είναι έντιμος και "καθαρός" πως έχει καταφέρει να διεισδύσει και να κινεί κάθε μίζα, κάθε απάτη από τις τηλεπικοινωνίες μέχρι τις στρατιωτικές προμήθειες? Το ξέρω ότι δεν ακούγεται καλό όταν φτάνει σε επίπεδο πολιτών. Το ξέρω ότι ο Γερμανός πολίτης θα πει "όχι εγώ, οι εταιρίες, όχι εγώ, οι κυβερνήσεις". Έτσι λοιπόν κι εγώ "όχι εγώ". Και αν οι Έλληνες ζούνε στην ατιμωρησία και το χάος, γιατί είναι περισσότερο ένοχοι από τους Ιταλούς που η κυβέρνησή τους ψηφίζει τον έναν μετά τον άλλον νόμο για να απαλλάξει τον Μπερλουσκόνι από τα χειρότερα σκάνδαλα? Κι αν οι Έλληνες δυσκολεύονται με τα αδιέξοδα της έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής, γιατί είναι περισσότερο κατηγορούμενοι από τους Γάλλους και τον τρόπο που φέρθηκαν/φέρονται σε Ρομά και μετανάστες? Και τώρα που θα μπει και η Πορτογαλία στο "μηχανισμό"? Και αύριο που θα μπούνε κι άλλοι? Τι θα είναι και αυτοί? Ούτε θα ζηλέψω τον βελγικό αυτοματισμό, όπου όλα λειτουργούν τόσο καλά και χωρίς κυβέρνηση. Άλλοι λαοί, άλλες ιστορικές πορείες. Δε θα απολογηθώ, ούτε για τις διαφορετικές ιστορικές μας διαδρομές, αλλά ούτε και θα επιτρέψω σε κανέναν να με δικάσει για τα λάθη. Και οι αυτόκλητοι δικαστές να την κάνουν σιγά σιγά. Ολόκληρη η Ευρώπη βρίσκεται σε μια πτωτική πορεία. Οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, όλοι οι συνεκτικοί δεσμοί της δέχονται ισχυρά πλήγματα. Δεν ωφελεί να βρούμε ποιος είναι ο χειρότερος και να τον τιμωρήσουμε παραδειγματικά, το κάναμε και στο παρελθόν και δεν απέδωσε. Ίσα - ίσα...

Ένα κομμάτι του κόσμου θα συνεχίζει να ζει όπως ζούσε. Δεν τους πήρε τα Καγιέν ο Όλι Ρεν, κατά τη γνωστή ιαχή πέρσι στη Μύκονο. Και φέτος, Πάσχα ή καλοκαίρι, στο μεγάλο χωνευτήρι της Μυκόνου θα πάνε πάλι για να πανηγυρίσουν το γεγονός, κάνοντας διακοπές "δεύτερης" κατηγορίας, με non-stop μεθύσια, σεξ, και ότι άλλο, πιστεύοντας ότι είναι "πρώτης". Αλλά αυτός ο κόσμος ήταν πάντα επίπεδος, μονοδιάστατος και ποτέ δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον, γιατί οι άνθρωποι με ενδιαφέρον ποτέ δεν έκαναν κάτι τόσο "δεύτερο" και έτσι δε συνευρίσκονταν στο ίδιο μέρος. Ένα άλλο κομμάτι όμως του κόσμου αλλάζει. Είναι το δυναμικό, γεμάτο ενδιαφέρον κομμάτι. Δεν είχε ποτέ Καγιέν, δεν πήγαινε έτσι κι αλλιώς στη Μύκονο διακοπές και τώρα είναι αποφασισμένο να σταματήσει να ντρέπεται για αυτό που είναι. Έτσι κι εγώ, δε ξέρω που θα κάνω διακοπές το Πάσχα ή το καλοκαίρι, αλλά ξέρω ότι δε θα επιτρέψω κανέναν απαξιωτικό χαρακτηρισμό, κανένα απαξιωτικό σχόλιο, δε θα επιτρέψω σε κανέναν να με κάνει να ντραπώ για αυτό που είμαι. Είμαι ένας έντιμος πολίτης και ανήκω σε έναν σπουδαίο λαό, που έχει κάνει πολλά σπουδαία πράγματα και έχει προσφέρει πολλά. Δε μου αξίζει να είμαι εδώ που είμαι, αλλά πολλές φορές στη ζωή και στην ιστορία δεν παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Εγώ δε θα ντραπώ άλλο. Κι αν θέλουν οι Ευρωπαίοι να μοιραστούμε κάτι - επειδή τα δανεικά θα τα επιστρέψουμε μόνοι μας και με τόκο - ας έρθουν να μας ελαφρύνουν από την ντροπή, παίρνοντας το κομμάτι που τους ανήκει.