Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Οι πόλεμοι, οι νίκες και οι ήττες αυτής της ζωής

Οι "σκληροί" άνθρωποι αν δεν είχαν τόσο πολύ εξιδανικευτεί στο σινεμά - σε σημείο να γίνονται σύμβολα, στερεότυπα, ήρωες, αντι-ήρωες, "θετικοί ήρωες" και πάει λέγοντας - θα ήταν μάλλον μια υπόθεση που θα μας απασχολούσε πάρα πολύ. Το ότι το σινεμά βέβαια τους εξιλέωσε προσφέροντάς μας με αυτόν τον τρόπο έναν μακάριο εφησυχασμό, δεν μας προστατεύει και πολύ όταν τους συναντάμε στη ζωή μας. 

Τι κάνει έναν άνθρωπο σκληρό? Και ακόμα, τι σημαίνει αυτό? Αναγνωρίζει και ο ίδιος τη σκληρότητα ως ειδοποιό διαφορά του από τους άλλους?

Η κοινωνική ή προσωπική συνύπαρξη με έναν "σκληρό" άνθρωπο είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση. Πολλοί θα πουν "είναι απλά δύσκολοι άνθρωποι". Δεν είναι όμως μόνο αυτό, είναι άλλη οπτική, άλλη κοσμοθεωρία, άλλες κλίμακες... Είναι κάτι άλλο... 

Είναι προσόν? Είναι ελάττωμα? Είναι προτέρημα? Είναι συγκριτικό πλεονέκτημα? Είναι αδυναμία? Είναι άμυνα? Είναι πόνος? Και όταν είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας, μπορούμε να μην είμαστε με τους άλλους? Κι αυτό είναι κάτι που αλλάζει, μετριάζεται, ή παραμένει αναλλοίωτα το ίδιο? Τα συναισθήματα τι ρόλο παίζουν σε αυτό? Και τελικά, τι κερδίζουμε και τι χάνουμε? Άραγε θα άλλαζε κάτι, αν αντί να αναλογιζόμαστε σε σχέση με το "τι κερδίζουμε", σκεφτόμασταν σε σχέση με το "τι χάνουμε"? Και αν οι "απώλειες" μετριούνται σε ανθρώπους αυτό έχει κάποια σημασία?

Δεν μπορώ τους σκληρούς ανθρώπους. Έζησα μαζί τους, έμαθα να τους αναγνωρίζω, να τους "χειρίζομαι" και να μη τους αφήνω να κερδίζουν όταν χρειάζεται. Ενίοτε να τους κερδίζω κιόλας. Δεν υπάρχει καμιά "νίκη" σε αυτό, κανένα τρόπαιο, καμία σημασία τελικά. Τώρα πια, μπορώ να αποχωρώ πριν αρχίσει η μάχη. Όχι γιατί φοβάμαι, αλλά γιατί καμιά νίκη δεν μπορεί να σβήσει την αγριότητα ενός "πολέμου". Κι όταν το καταλάβεις αυτό, αντιλαμβάνεσαι ταυτόχρονα την ματαιότητα και την πλάνη του "Πολεμιστή" και ο θρύλος καταρρέει, για να υψωθεί στη θέση του η αλήθεια και ο θρύλος του "Ειρηνοποιού". Κι έτσι φεύγω πριν αρχίσει, γιατί αυτός ο πόλεμος και αυτός ο θρύλος δεν είναι πια δικοί μου...