Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Θέλω καλοκαίρι, ΤΩΡΑ!

Σήμερα ήταν μια περίεργη μέρα, τυπικά ανοιξιάτικη. Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή, αλλά η περιορισμένη ηλιοφάνεια και το ψιλόβροχο που αποτελεί χαρακτηριστικό της πόλης, ήταν αρκετά για να ρίξουν τη διάθεση (βέβαια όχι τόσο πολύ ώστε να αποφύγεις το αγαπημένο σου παγωτό ως breakfast, Rozana! Rozana! έχω κι εγώ κάτι φίλες σπάνιες, με σπάνιες συνήθειες, όπως ίσως έχετε καταλάβει από τις συχνές αναφορές μου σε αυτές). Για κάποιον κεντρο-ευρωπαίο σήμερα θα ήταν μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα, αλλά για εμάς, τον ευρωπαϊκό, μεσογειακό νότο, δεν έλεγε και πολλά πράγματα. Εξάλλου, όλοι κάπως έτσι με αυτά και άλλα στερεότυπα δε σκεφτόμαστε? Οι ψυχροί κεντρο-ευρωπαίοι, με τα μονόχρωμα ρούχα, τη μουντή διάθεση,χωρίς πολλές εξωτερικεύσεις, αποδοτικοί στη δουλειά με σύστημα και οργάνωση και αχτύπητοι στις μπύρες. Και από την άλλη, οι έξω καρδιά μεσόγειοι, εκφραστικοί, γεμάτοι πάθος και όρεξη για τη ζωή, τεμπέληδες ως επί το πλείστον, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βγάζουν λεφτά εύκολα και γρήγορα χωρίς κόπο, χωρίς σύστημα, να χαίρονται τη ζωή και να κερνάνε κρασιά ο ένας τον άλλο. Και παρόλο που είμαι έτοιμη να θυμηθώ ξανά τον Λαφάργκ και το "Δικαίωμα στην τεμπελιά", θα αφήσω τη σκέψη μου σε πιο ανάλαφρους συλλογισμούς.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανακριβές, σχεδόν αναληθές, από τα στερεότυπα που τροφοδοτούνται με ατέλειωτες δόσεις φολκλόρ και με τη σειρά τους τροφοδοτούν γενικεύσεις σύγχυσης. Και όπως λέμε στην Ιστορία, "όχι γενικούς συσχετισμούς", οι οποίοι σχεδόν πάντα συγχέουν τόσο πολύ τα πράγματα και εύκολα τα φτάνουν στο βαθμό ενός αυθαίρετου αλαλούμ. Έτσι λοιπόν, εμείς οι μεσόγειοι, εκφραστικοί και παθιασμένοι νοτιο-ευρωπαίοι δεν κάνουμε όλοι διακοπές στα ελληνικά νησιά κάθε καλοκαίρι. Δεν έχουμε όλοι σπίτι σε κάποιο από αυτό. Πολλοί από εμάς δουλεύουν πολλοί σκληρά τα ζεστά μεσογειακά καλοκαίρια. Ξέρετε ότι η καλύτερη σύσταση για να δουλέψεις σε κάποιο μπαρ είναι να έχεις δουλέψει το καλοκαίρι σε beach bar, γιατί θεωρείται η πιο δύσκολη και απαιτητική εργασία και αν τα έχεις καταφέρει εκεί,μπορείς να τα καταφέρεις παντού? (Βέβαια αυτό προ κρίσης γιατί τώρα δεν υπάρχουν ούτε αυτές οι δουλειές και αν υπάρχουν δίνουν 3 - 3,5 ευρώ την ώρα). Επίσης, δε ξεφαντώνουμε όλη νύχτα σαν τρελοί, εκτός από κάποιους γραφικούς ή "στριμωγμένους", που μετά από τις καλοκαιρινές τους διακοπές θα γυρίσουν στις non-stop εργασίες τους (κομμωτήρια, κτηματομεσιτικά, ινστιτούτα αισθητικής, κτλ) για τους υπόλοιπους 11 μήνες. Αντίθετα, δουλεύουμε σε κοπιαστικές, εποχιακές εργασίες χωρίς ωράρια και όχι με τις καλύτερες συνθήκες ή αποδοχές. Απλά μέσα σε όλο αυτό, θα κεράσουμε και μια μπύρα παγωμένη, θα χαμογελάσουμε και μια φορά παραπάνω, θα ερωτευθούμε, γιατί τι αξίζει το καλοκαίρι χωρίς έρωτα, και θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε και μια βουτιά στη θάλασσα. Όπως θα υποστηρίξουν και οι φίλοι ψυχολόγοι, αυτό το μεγάλο ποσοστό ηλιοφάνειας σου αλλάζει τη διάθεση. Και είναι αλήθεια ότι σε γεμίζει μια χαρά, μια ενέργεια που δε θέλω να τις απομυθοποιήσω μετασχηματίζοντάς τις σε εκκρίσεις ορμονών. Και καμιά φορά σκέφτομαι, αν θα μπορούσε κανείς κάτω από τον καυτό αυτόν μεσογειακό ήλιο να προσπαθήσει να δει ποιοι πραγματικά είμαστε, αντί να προσπαθεί να πιστοποιήσει αυτό που νομίζει ότι είμαστε. Αλλά από την άλλη, οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι καιρός για σκέψη, ούτε για καμιά άλλη προσπάθεια...