Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Αν δεν ανοίξει το αλεξίπτωτο (που δε θα ανοίξει) που θα ήθελες να συντριβείς? α. Ξερό έδαφος β. Βράχια γ. Θάλασσα

Όταν βρίσκεσαι στο επίκεντρο των εξελίξεων, ή κατά άλλους στο μάτι του κυκλώνα, αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα με ένα διαφορετικό τρόπο. Άλλες φορές, τις πιο πολλές, βλέπεις τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν δίπλα σου, τα γεγονότα μικρής κλίμακας, που τα αποκομίζεις κυρίως με την προσωπική σου εμπειρία. Έτσι καταλαβαίνεις ότι οι δημόσιες υπηρεσίες δε λειτουργούν, επειδή δεν μπορείς να εξυπηρετηθείς εκεί πια, ότι οι απολύσεις έχουν την ένταση και το καταστροφικό αποτέλεσμα μιας πελώριας χιονοστιβάδας, καθώς οι φίλοι σου απολύονται ή παραμένουν άνεργοι, κοιτάς τα μαγαζιά με το "Ενοικιάζεται" που πολλαπλασιάζονται συνεχώς, νιώθεις την έλλειψη των χρημάτων, καθώς η ζωή σου αλλάζει δραματικά. Κάπως έτσι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Άλλες φορές, προσπαθείς να συνθέσεις τη μεγαλύτερη εικόνα από γενικότερες πληροφορίες. Και λίγες φορές καταφέρνεις να δεις τα πράγματα σαν από ψηλά και να έχεις μια πιο συνολική εικόνα. Αλλά αυτό κρατάει λίγο, γιατί γρήγορα ξαναπέφτεις στη δίνη των γεγονότων και καθώς κατρακυλάς είναι δύσκολο να παρατηρείς τι γίνεται γύρω σου, πόσο μάλλον να έχεις μια συνολική εικόνα. Κάπως έτσι λοιπόν...

Όταν η κυβέρνηση μιλούσε για ανάκαμψη στο δεύτερο εξάμηνο του 2011, όλοι ξέραμε ότι λέει ψέματα. Το βλέπαμε από το πως πάει η ζωή μας και καταλαβαίναμε ότι δεν μπορεί αυτό να αλλάξει προς το καλύτερο μέσα σε ένα χρόνο. Όταν είπαν ότι θα βγούμε στις αγορές το 2012, ξέραμε ότι μας έλεγαν πάλι ψέματα. Το βλέπαμε από τη στασιμότητα της αγοράς, τη συρρίκνωση της επιχειρηματικότητας, τη φυγή των επενδύσεων, την ανύπαρκτη αναπτυξιακή στρατηγική. Χθες, που ανακοίνωσαν ότι δε θα τα καταφέρουμε να βγούμε στις αγορές το 2012, περιμέναμε να μας πούνε και την υπόλοιπη αλήθεια, ότι δηλ. αυτό θα πάρει πολλά χρόνια ακόμα. Δεν το είπαν. Βέβαια σε αυτά τα "πολλά χρόνια ακόμα" θα υπάρξουν και εξελίξεις, ο μηχανισμός ελεγχόμενης πτώχευσης που προωθεί η Ε.Ε. για τα κράτη που θα ακολουθήσουν, η αλλαγή στάσης της Γερμανίας μέσα στην Ε.Ε., η στάση αγορών και επενδυτών και αρκετές άλλες. Κάπως έτσι λοιπόν και η κυβέρνηση κατρακυλώντας, δεν προλαβαίνει να δει, να καταλάβει τα γεγονότα, να συνθέσει τη συνολική εικόνα.

Η χθεσινή είδηση ότι κάποιος έβγαλε ένα περίστροφο και πυροβόλησε των ελεγκτή των εισιτηρίων μέσα στο λεωφορείο ήταν για μένα σοκαριστική. Έχω διαβάσει τις περιπτώσεις κατάρρευσης χωρών και "αυτοκρατοριών", αλλά είναι άλλο πράγμα να ζεις το τέλος μιας εποχής, μια κατάρρευση, και άλλο να το διαβάζεις ως ιστορικός. Σήμερα η οδός Λαυρίου στην Κερατέα, έχει ένα μεγάλο χαντάκι, κατά μήκος του δρόμου, που τον χωρίζει στα δύο και διακόπτει την κυκλοφορία, βάθους δύο μέτρων. Έτσι, επεισόδια με ΜΑΤ μάλλον δε θα υπάρξουν σήμερα. Αύριο όμως τι? Που? Ποιοι?

Όλος αυτός ο θυμός δε μετασχηματίζεται με κανέναν τρόπο. Οι άνθρωποι δείχνουν να μην μπορούν να βρουν έναν αξιόπιστο πολιτικό χώρο να "στεγάσουν" μέσα σε συμφωνίες αλήθειας, τα όποια όνειρα κι ελπίδες τους έχουν απομείνει. Γιατί τα όνειρα και οι ελπίδες είναι δομικά υλικά των ανθρώπων και η ύπαρξή τους εγγυάται την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου. Έτσι λοιπόν, ο θυμός συσσωρεύεται και ανοίγει τυφλά όλο και πιο μεγάλες τρύπες εκτόνωσης. Μέσα σε αυτήν την απίστευτη κατρακύλα ο πολιτικός κόσμος δεν αντιλαμβάνεται ότι οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Συνεχίζει να θεωρεί τη διαχείριση του χρέους πρώτη ανάγκη και δεν βλέπει ότι σήμερα η πρώτη ανάγκη είναι η συγκράτηση ενός κοινωνικού ιστού που διαλύεται ταχύτατα με τους πιο βίαιους τρόπους. Σε αυτήν την ελεύθερη πτώση αντί να προσπαθήσουν να ανοίξουν το μικρό, βοηθητικό αλεξίπτωτο, είναι απασχολημένοι στο να κοιτάνε αν τελικά θα συντριβούμε σε ξερό έδαφος, σε βράχια, ή στη θάλασσα, λες και αυτό έχει κάποια σημασία όταν πέφτεις από τόσο ψηλά.