Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Και τι θα κάνει το στρασάτο φέτος? (άτιμη κρίση!)

Αυτή η εποχή - λίγο πριν το Πάσχα - είχε πάντα μια χαριτωμένη νότα. Όλη η "γύρω επαρχία", κοινώς τα χωριά και οι μικρές επαρχιακές πόλεις, συνέρρεαν στη μεγάλη πόλη για τα πασχαλινά τους ψώνια. Ιδίως μια εβδομάδα πριν τη Μ. Εβδομάδα γινόταν το αδιαχώρητο στην αγορά και ήταν από χαριτωμένο έως γραφικό. Οδηγούσαν όπως να 'ναι, αδιαφορώντας για τα σήματα, τους πεζούς, πάρκαραν όπου και όπως να 'ναι, σχεδόν αφήνοντας τα αυτοκίνητά τους, οι γυναίκες φώναζαν δυνατά μπροστά στις βιτρίνες ενθουσιασμένες από το κα-τα-πλη-κτι-κό συνολάκι, το οποίο συνήθως αγόραζαν ολόκληρο μαζί με τα αξεσουάρ, τα ψώνια είχαν μια ιεραρχία που περιλάμβανε πρώτα τα παιδιά, μετά τη μητέρα, μετά τον σύζυγο, μετά τη μητέρα της μητέρας και μετά την πεθερά. Γενικά, αυτήν την εποχή η αγορά ξεπουλούσε τα πάντα όλα! Ότι κιτς, περσινό, προπέρσινο ανακατεμένο με κάτι φετινό, ότι στρασάτο, χρήσιμο μέσα στη νύχτα (Μ.Παρασκευή, Ανάσταση), ότι θορυβώδες και "δεύτερο". Σε ρούχα, σε παπούτσια, σε όλα! Τους κοίταζες με απορία να σε σπρώχνουν στο δρόμο, να πέφτουν επάνω σου, να σε πατούν, να μιλάνε δυνατά στο κινητό, χωρίς να φαίνεται να σε προσέχουν σε καμιά από τις περιπτώσεις. Τις άκουγες να φωνάζουν μέσα στο μαγαζί τη κουμπάρα τους που ήταν στην άλλη άκρη, να έρθει να τις θαυμάσει καθώς συνδύαζαν τα ασυνδύαστα μεταξύ τους ρούχα ή να τσιρίζουν μέσα στο δοκιμαστήριο στη μικρή κόρη που η φούστα που ήθελε ήταν πολύ κοντή και πως θα βγει στο χωριό έτσι (στην πόλη δεν πειράζει).
Είχε μια γραφικότητα όλο αυτό! Κατεβαίναμε κι εμείς (της "μεγάλης πόλης") στην αγορά. Μπαίναμε μέσα σε όλον αυτόν το χαμό και μετά βρισκόμασταν για καφέ και ανταλλάσσαμε γελώντας απίστευτα σκηνικά που είχαν εξελιχθεί μπροστά στα μάτια μας ψάχνοντας να βρούμε το καλύτερο.
Σήμερα όλα είναι ήσυχα. Τη θλίψη της μεγάλης πόλης δε διαταράσσει τίποτα και η "γύρω επαρχία" δε θα έρθει. Κρίμα, "ήταν μια κάποια λύση"...