Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Πάντα κάποιοι πρέπει να μένουν και στα δύσκολα.

Δεν είναι πάντα αληθής η φράση "ο κάθε λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει". Και χρειάστηκε να φτάσουμε σε αυτή τη θέση για να το καταλάβουμε, γιατί αναμφίβολα σήμερα όλοι οι Έλληνες ξέρουμε ότι δεν έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν. Κι επειδή η εποχή δε βγάζει πια ηγέτες, δεν έχουμε καν τους κυβερνώντες που μας αξίζουν. Το πρώτο μούδιασμα έχει πια περάσει. Εκείνο το μούδιασμα που έφερνε σύγχυση, έκπληξη, αδρανοποίηση. Αυτό που συνεχίζεται είναι η σύγχυση. Μέσα στην κυβέρνηση ατέλειωτες τάσεις, "να πούμε όλη την αλήθεια", "αυτή είναι η αλήθεια", "θα βγούμε από την κρίση", "δε θα καταφέρουμε να αποπληρώσουμε ποτέ", σε ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο ατέλειωτες τάσεις "έχουμε ήδη πτωχεύσει", "θα πτωχεύσουμε", "η πτώχευση είναι αναπόφευκτη", "όλα πάνε πολύ καλά", "θα περάσουν χρόνια να δούμε φως στο τούνελ". Πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση έλεγε "βλέπουμε ήδη φως στο τούνελ", ευτυχώς σήμερα δεν το λέει πια, γιατί το έλλειμμα ανέβηκε, η ανεργία μεγάλωσε, αναπτυξιακές στρατηγικές ή έστω μέτρα δεν υπάρχουν, οι περικοπές μισθών και συντάξεων θα συνεχιστούν και οι περικοπές κοινωνικών επιδομάτων άρχισαν. Οι άνεργοι στο 1.500.000 (τρομακτικό ποσοστό επί του πληθυσμού της χώρας και τρομακτικότερο αν σκεφτεί κανείς τον ενεργό εργατικό πληθυσμό), με συνεχής αυξητικές τάσεις.
Ο Πρωθυπουργός βρίσκεται κι αυτός σε σύγχυση. Στις ομιλίες του στη Βουλή απορεί γιατί τόση απαισιοδοξία. Προφανώς δεν έχει περάσει έξω από τα εργοστάσια των βιομηχανικών περιοχών της χώρας, να δει αυτά που είναι κλειστά, να δει τους εργάτες να διαμαρτύρονται από έξω μέσα στο κρύο, μήνες απλήρωτοι, πρόσφατα απολυμένοι (χωρίς αποζημιώσεις). Ούτε έχει περάσει από όλα εκείνα τα σημεία που Έλληνες και μετανάστες τριγυρίζουν ή περιμένουν ένα μεροκάματο που δεν έρχεται, καθώς οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, ή ζητούν να υπαχθούν στον πτωχευτικό κώδικα. Ούτε έχει περάσει από τους ανά την Ελλάδα ΟΑΕΔ, να δει τις ατέλειωτες ουρές ανέργων με την απόγνωση στο βλέμμα. Ούτε έχει μπει μέσα στα Πανεπιστήμια να συνομιλήσει με τους οργισμένους φοιτητές που οι σπουδές τους τινάζονται στον αέρα καθώς κλείνουν ή συρρικνώνονται τμήματα και σχολές. Ούτε και με όλους εκείνους τους πτυχιούχους και μεταπτυχιακούς που πραγματικά δε ξέρουν τι να κάνουν και δε ξέρεις αν είναι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που βρίσκονται στη χειρότεροι θέση, ή οι άνεργοι πλέον γονείς τους.
Γιατί άραγε κι εμείς είμαστε απαισιόδοξοι? Καταλαβαίνω ότι οι μετακινήσεις του Πρωθυπουργού δεν περιλαμβάνουν αυτές τις διαδρομές κι έτσι "δικαίως" απορεί. Αλλά ούτε και άλλων υπουργών, υφυπουργών, έστω βουλευτών, οι μετακινήσεις περιλαμβάνουν αυτές τις διαδρομές. Που είναι κρυμμένοι? Δε βγαίνουν έξω. Μην ακούτε, δε συναντούν τους ψηφοφόρους τους όπως κάποτε. Έχουν εξαφανιστεί και στη θέση τους κάτι μικροκομματάρχες αλωνίζουν. "Ο κομματάρχης της διπλανής πόρτας" είναι ένα νέο πολιτικό υβρίδιο,μέχρι χτες ανύπαρκτο, που αναφύεται στην απουσία των πολιτικών. Είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας, χρόνια στο κόμμα, χωρίς καμία γνώση, ικανότητα, ή ότι άλλο, που σε αυτήν τη σύγχυση προσπαθεί να γίνει κάποιος εκμεταλλευόμενος την κατάσταση. Τρέχει δεξιά και αριστερά, υπερασπίζεται την κυβέρνηση και μοιράζει υποσχέσεις με βάση τις προσωπικές του γνωριμίες - το τονίζει αυτό - που αφορούν δουλειά. "Ο Δήμαρχος είναι προσωπικός μου φίλος", "Ο Περιφερειάρχης... άσε θα το κανονίσω". Περίεργο είδος ξεχασμένο από το χρόνο, που ευδοκίμησε ξαφνικά, αλλά με μικρή διάρκεια ζωής τελικά.
"Να βγούνε άφθαρτοι άνθρωποι" έλεγε η φίλη μου η Χρύσα. Τις ανέφερα 2-3 ονόματα, τόσα μου ήρθαν στο μυαλό, βουλευτών νέων, πετυχημένων, αυτοδημιούργητων ανθρώπων, που εκλέχθηκαν για πρώτη φορά, χωρίς πολιτικά τζάκια πίσω τους. "Και που είναι?" με
ρώτησε. "Πουθενά", της απάντησα. Σε καμία θέση, σε κανένα κυβερνητικό πόστο, πουθενά που να μπορούν να προσφέρουν με τις γνώσεις τους, τη μόρφωσή τους, την εμπειρία τους. Καταλήγουμε πως όλα αυτά είναι καλά, αλλά αν δεν πηγαίνεις με τον Πρόεδρο στο ίδιο γυμναστήριο, αν δεν συν-ιδρώνεις στο διπλανό διάδρομο, τι σύντροφος μπορεί να είσαι? Και άμα δεν είσαι και fit, ή έστω από μια οικογένεια που ανήκει στην κοινωνική ελίτ, τι να σου κάνουν τα "αυτοδημιούργητος" "σπούδασε οικονομικά", και κάτι τέτοια. Άλλαξαν τα προσόντα στα πολιτικά CV.
Και για να επανέρθω, τώρα όμως ο πρώτος καιρός πέρασε. Τώρα το μούδιασμα έφυγε. Τώρα η διαμαρτυρία δε φαίνεται να μπορεί να σταματήσει, ίσα - ίσα γίνεται όλο και πιο έντονη, όλο και πιο αποφασιστική. Δε λένε την αλήθεια αυτοί που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, υποκινούμενες. Αν κάποιο κόμμα, παράταξη, πολιτικός χώρος (ότι, τέλος πάντων), είχε τη δύναμη, το μηχανισμό, την επιρροή(τώρα πια), να κινητοποιεί τόσο πολύ κόσμο, ταυτόχρονα, σε τόσα μέρη, με τέτοιες αντιδράσεις, τότε θα ήταν ήδη κυβέρνηση. Δεν υπάρχει υποκίνηση και δεν είναι μεμονωμένα αυτά τα περιστατικά. (Ποιος υποκινεί ολόκληρη την Κερατέα που 4 μήνες τώρα ζει με τα ΜΑΤ σε μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει πετροπόλεμο, δακρυγόνα και επεισόδια?) Είναι αυθόρμητα, πολλά, και η έντασή τους κλιμακώνεται. Το ξέρουμε όλοι, το αισθανόμαστε όλοι.
Ένα χρόνο πριν, ήθελα να φύγω. Βλέπαμε τι θα γίνει, ξέραμε και προσπαθούσαμε να φύγουμε. Μια άλλη χώρα, ένα άλλο μέρος. Τώρα το ζούμε και ξέρουμε επίσης ότι τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά. Σήμερα θέλω να μείνω. Πάντα κάποιοι πρέπει να μένουν και στα δύσκολα. Τουλάχιστον όσοι μπορούν...