Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Τα κυριακάτια πρωινά της άνοιξης

Τα κυριακάτικα πρωινά της άνοιξης έχουν μια άλλη αίσθηση. Είναι ήσυχα και μυρίζουν καλοκαίρι. Αυτή η ησυχία και αυτή η μυρωδιά σου φτιάχνουν τη διάθεση με έναν τρόπο, που σε κάνει να θέλεις να διαφέρει αυτή μέρα από τις υπόλοιπες τις εβδομάδας. Σκέφτεσαι τι να κάνεις. Να μαγειρέψεις κάτι εξαιρετικό, να φωνάξεις φίλους, ή απλά να μείνεις κάτω από τον ζεστό ήλιο με κλειστά μάτια? Γιατί έξω, όπως κάθεσαι κάτω από το ζεστό ήλιο με τα μάτια κλειστά, όλα φαίνονται ξεθωριασμένα από το πολύ φως. Ακόμη και το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής, μοιάζει κάτι μακρινό, παρόλο που ξέρεις ότι αυτό ακριβώς ζεις. Δε ξέρω αν το καταλαβαίνουν όλοι. Οι περισσότεροι όμως με έναν τρόπο το ξέρουν: ζούμε το τέλος μιας εποχής. Τίποτα δεν είναι το ίδιο, ακόμη και σε αυτά που μοιάζουν αμετακίνητα και ανεπηρέαστα από οτιδήποτε. Τα μποταξαρισμένα πρόσωπα των τηλεπερσόνων, το στήθος σιλικόνη που κοιτάζει στον ουρανό, τα εξτένσιον - κράνος, που έχουν απλωθεί μέχρι την κοπελίτσα της διπλανής πόρτας, ο πολιτικός κόσμος που νομίζει ότι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ενδιαφέρονται για το αν θα γίνει ανασχηματισμός ή εκλογές, όταν η απάντηση "κανένας" (στην ερώτηση "ποιος είναι ικανότερος για πρωθυπουργός") αγγίζει το 43,8% (σε σημερινή δημοσίευση εφημερίδας). Κάτω από αυτήν την ανούσια, ματαιόδοξη επιφάνεια, όλα κινούνται, όλα αλλάζουν με ένα τρόπο ανεπίστροφο. Δε χρειάζεται να στρέψει κανείς το βλέμμα στον αραβικό κόσμο. Αλλάζουμε όλοι... Αλλάζει ο κόσμος...
Συνεχίζω να κάθομαι με τα μάτια κλειστά κάτω από τον ήλιο. Σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές, δυνατός ήλιος, θάλασσα, παγωμένα μπύρες, καλό ψάρι, καλή παρέα και αν υπάρχει και κανένα σκάφος να πάμε μια βόλτα δε με πειράζει. Δεν είναι αλήθεια ότι όταν θέλεις κάτι πολύ το Σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις. Το Σύμπαν δε δίνει δεκάρα για αυτά που θέλουμε. Σκέφτομαι πως ότι ζούμε είναι δύσκολο, άσχημο και ταυτόχρονα σπουδαίο. Δε με ενθουσιάζει όμως ο συγκεκριμένος συνδυασμός, ούτε η σκέψη ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα ήθελε πολύ να μιλήσει μαζί μου. Ξαναγυρίζω τη σκέψη μου στη θάλασσα, τον ήλιο και στο καλό ψάρι, οι δυσάρεστες σκέψεις όπως και η δυσάρεστη πραγματικότητα μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο που θα ρημάξουν πάλι τη ζωή μας, αλλά αυτό το κυριακάτικο πρωινό της άνοιξης όχι.