Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

H Πρυτανική Αρχή Πανεπιστημίου Αιγαίου και το Ψήφισμα Διαμαρτυρίας

Επειδή τα ελληνικά Πανεπιστήμια δε μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες πρωτοβουλίες, αλλά επειδή κάτι φαίνεται να αλλάζει σας ενημερώνω για το παρακάτω, δημοσιεύοντας αυτούσιο το κείμενο. Αν θα το υπογράψετε...

"OXI στην Ανέγερση Πυρηνικών Εργοστασίων στο Ακούγιου και στη Σινώπη (Τουρκία)

Πρόσφατα η Τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόφαση ανέγερσης δυο πυρηνικών εργοστασίων στην περιοχή του Ακούγιου (Μυρσίνη) και στη Σινώπη της Μαύρης Θάλασσας, απόφαση εξαιρετικά επικίνδυνη για την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου, λαμβανομένων υπόψη τόσο της σεισμικότητας της περιοχής όσο και των πλούσιων πολιτισμικών χαρακτηριστικών της. Άλλωστε τρανή απόδειξη της επικινδυνότητας της χρήσης πυρηνικής ενέργειας αποτελεί το πρόσφατο ατύχημα του πυρηνικού εργοστασίου της Φουκουσίμα, στην Ιαπωνία.

Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου αφουγκραζόμενο τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες των κατοίκων της ευαίσθητης περιοχής, στην οποία έχει ιδρυθεί και λειτουργεί, έχει την πεποίθηση ότι η χρήση της πυρηνικής ενέργειας δεν έχει θέση στο πλαίσιο μιας ανάπτυξης με ήπια περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά, για τις κοινωνίες του Αιγαίου. Για το λόγο αυτό αναλαμβάνει την πρωτοβουλία συγκέντρωσης υπογραφών, ώστε να σταματήσει η ανέγερση των πυρηνικών εργοστασίων στο Ακούγιου και την Σινώπη, αποσκοπώντας στην ανάδειξη του κινδύνου μιας τέτοιας αναπτυξιακής επιλογής και στην ευαισθητοποίηση της ακαδημαϊκής κοινότητας και όλων των ενεργών πολιτών και φορέων στην Τουρκία, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

H Πρυτανική Αρχή Πανεπιστημίου Αιγαίου

Υπογράψτε το Ψήφισμα Διαμαρτυρίας"

petition@aegean.gr

Οι πόλεμοι, οι νίκες και οι ήττες αυτής της ζωής

Οι "σκληροί" άνθρωποι αν δεν είχαν τόσο πολύ εξιδανικευτεί στο σινεμά - σε σημείο να γίνονται σύμβολα, στερεότυπα, ήρωες, αντι-ήρωες, "θετικοί ήρωες" και πάει λέγοντας - θα ήταν μάλλον μια υπόθεση που θα μας απασχολούσε πάρα πολύ. Το ότι το σινεμά βέβαια τους εξιλέωσε προσφέροντάς μας με αυτόν τον τρόπο έναν μακάριο εφησυχασμό, δεν μας προστατεύει και πολύ όταν τους συναντάμε στη ζωή μας. 

Τι κάνει έναν άνθρωπο σκληρό? Και ακόμα, τι σημαίνει αυτό? Αναγνωρίζει και ο ίδιος τη σκληρότητα ως ειδοποιό διαφορά του από τους άλλους?

Η κοινωνική ή προσωπική συνύπαρξη με έναν "σκληρό" άνθρωπο είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση. Πολλοί θα πουν "είναι απλά δύσκολοι άνθρωποι". Δεν είναι όμως μόνο αυτό, είναι άλλη οπτική, άλλη κοσμοθεωρία, άλλες κλίμακες... Είναι κάτι άλλο... 

Είναι προσόν? Είναι ελάττωμα? Είναι προτέρημα? Είναι συγκριτικό πλεονέκτημα? Είναι αδυναμία? Είναι άμυνα? Είναι πόνος? Και όταν είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας, μπορούμε να μην είμαστε με τους άλλους? Κι αυτό είναι κάτι που αλλάζει, μετριάζεται, ή παραμένει αναλλοίωτα το ίδιο? Τα συναισθήματα τι ρόλο παίζουν σε αυτό? Και τελικά, τι κερδίζουμε και τι χάνουμε? Άραγε θα άλλαζε κάτι, αν αντί να αναλογιζόμαστε σε σχέση με το "τι κερδίζουμε", σκεφτόμασταν σε σχέση με το "τι χάνουμε"? Και αν οι "απώλειες" μετριούνται σε ανθρώπους αυτό έχει κάποια σημασία?

Δεν μπορώ τους σκληρούς ανθρώπους. Έζησα μαζί τους, έμαθα να τους αναγνωρίζω, να τους "χειρίζομαι" και να μη τους αφήνω να κερδίζουν όταν χρειάζεται. Ενίοτε να τους κερδίζω κιόλας. Δεν υπάρχει καμιά "νίκη" σε αυτό, κανένα τρόπαιο, καμία σημασία τελικά. Τώρα πια, μπορώ να αποχωρώ πριν αρχίσει η μάχη. Όχι γιατί φοβάμαι, αλλά γιατί καμιά νίκη δεν μπορεί να σβήσει την αγριότητα ενός "πολέμου". Κι όταν το καταλάβεις αυτό, αντιλαμβάνεσαι ταυτόχρονα την ματαιότητα και την πλάνη του "Πολεμιστή" και ο θρύλος καταρρέει, για να υψωθεί στη θέση του η αλήθεια και ο θρύλος του "Ειρηνοποιού". Κι έτσι φεύγω πριν αρχίσει, γιατί αυτός ο πόλεμος και αυτός ο θρύλος δεν είναι πια δικοί μου...


Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Πες μας τι πίνεις...

Το να σε βραβεύουν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για την αντικαπνιστική σου εκστρατεία, όπως συνέβη με τον Πρωθυπουργό και τη χθεσινή βράβευσή του, σε μια χώρα όπου όλοι καπνίζουν, όπου στα καφέ όταν ρωτάς "επιτρέπεται το κάπνισμα?" σου λένε "όχι, αλλά αν θέλετε διακριτικά μπορείτε", όπου δεν έχει γίνει καμία σχεδιασμένη, συστηματική παρέμβαση σε σχολεία ή σε Πανεπιστήμια για το θέμα, όπου δεν έχει υπάρξει καμία πρωτοβουλία η οποία να συμπεριέλαβε και να ενεργοποίησε τουλάχιστον τη νεολαία, όπου όλη και όλη η "εκστρατεία" είναι ένας νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος, ε, αυτό αποδεικνύει ότι εκεί, στη μακρινή Μόσχα οι άνθρωποι (βλ.Υπουργοί Υγείας) έχουν χιούμορ! (Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα!) 

Μας φανερώνει ακόμα, ότι ο κόσμος δεν είναι χάρη στην τεχνολογία το μικρό χωριό που πιστεύαμε, γιατί αν ήταν, θα ξέρανε στο ένα σπίτι τι γίνεται στο άλλο. (Μπορεί εδώ να καταρρίπτεται ένας μύθος δεκαετιών!) Επίσης, καθώς χαρακτηρίζει το νόμο αυτόν ως "μια σημαντική πράξη πολιτικού θάρρους", κάνει εμφανές ότι το πολιτικό λεξιλόγιο δεν έχει το ίδιο περιεχόμενο σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτού του κόσμου.(Πράγμα το οποίο βρίσκω πολύ φυσικό!) Ταυτόχρονα, αποκτά ένα επικαιροποιημένο ενδιαφέρον η φράση "έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας", γιατί σου δίνει το απόλυτο επιχείρημα για να εξηγήσεις τα ανεξήγητα που όμως συμβαίνουν!

Τι ωραία που περνάμε εδώ στην εξοχή! Με τις εκστρατείες μας, τις βραβεύσεις μας! Κι εκεί στη μακρινή Μόσχα φαντάζομαι, όπου προφανώς δεν καπνίζουν αλλά πίνουν ωκεανούς βότκας (δεν εξηγείτε αλλιώς!). Αλλά όπως λέμε εδώ, "αφού δεν το αντέχεις, γιατί πίνεις????"


Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Όταν η συμμετοχή είναι χαρά και η φάρσα θεατρικό είδος!

Με ένα μεγάλο πάρτυ στις 29 του μήνα η πόλη θα δηλώσει την πρόθεσή της να γίνει η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας για το 2014. Πρέπει να ομολογήσω ότι η ιδέα δε με ενθουσιάζει. Μάλλον γιατί δεν είμαι πια τόσο νέα και άδολη και δε μου λείπει καμιά "χαμένη αθωότητα" για να συγκινούμαι με κάτι τέτοια. Προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει αυτή η υποψηφιότητα μέσα σε αυτόν το χαμό. Μια ένεση αισιοδοξίας? Μια ψευδαίσθηση χαράς? Μια αληθινή δόση χαράς? Προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ να χαρώ. Όχι για το λίγο και το εφήμερο του πράγματος. Ίσα ίσα, που πιστεύω πως το "εφήμερο" φέρει τη δική του μαγεία, απενοχοποιημένο από τα βάρη και τις αμαρτίας του "διαρκούς". Δεν μπορώ να χαρώ γιατί εγώ γνωρίζω. Γνωρίζω τι έγινε όταν η Θεσσαλονίκη υπήρξε "Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997". Γνωρίζω ότι τόσα χρόνια μετά, η ολοκλήρωση του οικονομικού ελέγχου εκκρεμεί. Τόσα χρόνια μετά, άνθρωποι πληρώνονται ακόμα για θέσεις και εργασίες που... υπάρχουν άραγε? Τα λεφτά μοιράστηκαν σε λίγους και "γνωστούς" αυτής της πόλης. Οι αξιόλογες και μεγάλες εκδηλώσεις δεν έλειψαν, καθώς ούτε και αυτές που έγιναν για να βγάλουν κάποιοι το "κατιτίς τους". Αυτοί που είχαν τις διασυνδέσεις ωφελήθηκαν, οι υπόλοιποι απλώς... χάρηκαν. Και χάρηκαν πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο συμμετέχουν, όταν "η συμμετοχή" για κάποιους άλλους σήμαινε θέσεις, λεφτά και αρπαχτές με όλα αυτά (ταξίδια στο εξωτερικό, διασυνδέσεις, κτλ) που συνεπάγονται.
Το "Διεθνές Έτος Νεολαίας" ολοκληρώνεται σε 4 μήνες (Αύγουστος 2011). Δε ξέρω ποιες δράσεις έχουν γίνει στην Ελλάδα για αυτό. Και αν πραγματικά έγιναν, θα ήταν πολύ μικρές, καθώς δεν "έφτασαν" στη Θεσσαλονίκη που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες - δράσεις, ναι υπήρξαν και τις γνωρίζω. Προσπαθώ να χαρώ και δεν μπορώ, γιατί γνωρίζω πως όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε γίνεται φάρσα. Και τις φάρσες τις έβρισκα πάντα πολύ χοντροκομένες στη ζωή, και στο θέατρο δεν τις παρακολουθούσα ποτέ...

Θέλω καλοκαίρι, ΤΩΡΑ!

Σήμερα ήταν μια περίεργη μέρα, τυπικά ανοιξιάτικη. Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή, αλλά η περιορισμένη ηλιοφάνεια και το ψιλόβροχο που αποτελεί χαρακτηριστικό της πόλης, ήταν αρκετά για να ρίξουν τη διάθεση (βέβαια όχι τόσο πολύ ώστε να αποφύγεις το αγαπημένο σου παγωτό ως breakfast, Rozana! Rozana! έχω κι εγώ κάτι φίλες σπάνιες, με σπάνιες συνήθειες, όπως ίσως έχετε καταλάβει από τις συχνές αναφορές μου σε αυτές). Για κάποιον κεντρο-ευρωπαίο σήμερα θα ήταν μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα, αλλά για εμάς, τον ευρωπαϊκό, μεσογειακό νότο, δεν έλεγε και πολλά πράγματα. Εξάλλου, όλοι κάπως έτσι με αυτά και άλλα στερεότυπα δε σκεφτόμαστε? Οι ψυχροί κεντρο-ευρωπαίοι, με τα μονόχρωμα ρούχα, τη μουντή διάθεση,χωρίς πολλές εξωτερικεύσεις, αποδοτικοί στη δουλειά με σύστημα και οργάνωση και αχτύπητοι στις μπύρες. Και από την άλλη, οι έξω καρδιά μεσόγειοι, εκφραστικοί, γεμάτοι πάθος και όρεξη για τη ζωή, τεμπέληδες ως επί το πλείστον, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βγάζουν λεφτά εύκολα και γρήγορα χωρίς κόπο, χωρίς σύστημα, να χαίρονται τη ζωή και να κερνάνε κρασιά ο ένας τον άλλο. Και παρόλο που είμαι έτοιμη να θυμηθώ ξανά τον Λαφάργκ και το "Δικαίωμα στην τεμπελιά", θα αφήσω τη σκέψη μου σε πιο ανάλαφρους συλλογισμούς.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανακριβές, σχεδόν αναληθές, από τα στερεότυπα που τροφοδοτούνται με ατέλειωτες δόσεις φολκλόρ και με τη σειρά τους τροφοδοτούν γενικεύσεις σύγχυσης. Και όπως λέμε στην Ιστορία, "όχι γενικούς συσχετισμούς", οι οποίοι σχεδόν πάντα συγχέουν τόσο πολύ τα πράγματα και εύκολα τα φτάνουν στο βαθμό ενός αυθαίρετου αλαλούμ. Έτσι λοιπόν, εμείς οι μεσόγειοι, εκφραστικοί και παθιασμένοι νοτιο-ευρωπαίοι δεν κάνουμε όλοι διακοπές στα ελληνικά νησιά κάθε καλοκαίρι. Δεν έχουμε όλοι σπίτι σε κάποιο από αυτό. Πολλοί από εμάς δουλεύουν πολλοί σκληρά τα ζεστά μεσογειακά καλοκαίρια. Ξέρετε ότι η καλύτερη σύσταση για να δουλέψεις σε κάποιο μπαρ είναι να έχεις δουλέψει το καλοκαίρι σε beach bar, γιατί θεωρείται η πιο δύσκολη και απαιτητική εργασία και αν τα έχεις καταφέρει εκεί,μπορείς να τα καταφέρεις παντού? (Βέβαια αυτό προ κρίσης γιατί τώρα δεν υπάρχουν ούτε αυτές οι δουλειές και αν υπάρχουν δίνουν 3 - 3,5 ευρώ την ώρα). Επίσης, δε ξεφαντώνουμε όλη νύχτα σαν τρελοί, εκτός από κάποιους γραφικούς ή "στριμωγμένους", που μετά από τις καλοκαιρινές τους διακοπές θα γυρίσουν στις non-stop εργασίες τους (κομμωτήρια, κτηματομεσιτικά, ινστιτούτα αισθητικής, κτλ) για τους υπόλοιπους 11 μήνες. Αντίθετα, δουλεύουμε σε κοπιαστικές, εποχιακές εργασίες χωρίς ωράρια και όχι με τις καλύτερες συνθήκες ή αποδοχές. Απλά μέσα σε όλο αυτό, θα κεράσουμε και μια μπύρα παγωμένη, θα χαμογελάσουμε και μια φορά παραπάνω, θα ερωτευθούμε, γιατί τι αξίζει το καλοκαίρι χωρίς έρωτα, και θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε και μια βουτιά στη θάλασσα. Όπως θα υποστηρίξουν και οι φίλοι ψυχολόγοι, αυτό το μεγάλο ποσοστό ηλιοφάνειας σου αλλάζει τη διάθεση. Και είναι αλήθεια ότι σε γεμίζει μια χαρά, μια ενέργεια που δε θέλω να τις απομυθοποιήσω μετασχηματίζοντάς τις σε εκκρίσεις ορμονών. Και καμιά φορά σκέφτομαι, αν θα μπορούσε κανείς κάτω από τον καυτό αυτόν μεσογειακό ήλιο να προσπαθήσει να δει ποιοι πραγματικά είμαστε, αντί να προσπαθεί να πιστοποιήσει αυτό που νομίζει ότι είμαστε. Αλλά από την άλλη, οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι καιρός για σκέψη, ούτε για καμιά άλλη προσπάθεια...

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

"Για μένα χτυπιούνται τα παιδιά!"

Όταν σας έλεγα ότι σαν τους πρίγκιπες τίποτα, νομίζω δεν το πήρατε πολύ στα σοβαρά. Κακώς! 

Γιατί και δίκιο είχα και μια υπόνοια για κληρονομικό χάρισμα άφησα να διαφανεί. Και η απλή κοινή θνητή Κέιτ - που κάτι τέτοια τα παίρνει πολύ στα σοβαρά - παντρεύεται τον πρίγκιπά της, αφού της πήρε δέκα ολόκληρα χρόνια να πεισθεί ότι δεν είναι βάτραχος.(Βέβαια, μπορεί και να συνέβη το αντίθετο και να έπρεπε να πεισθεί ο Γουίλιαμ). Αλλά anyway και όπως λένε κάλλιο αργά παρά ποτέ. Βέβαια όταν πρόκειται για πρίγκιπα το "αργά" μπορεί να γίνει και "αργότερα", αλλά αν πρόκειται για βάτραχο... Περίεργο πράγμα ο χρόνος... 

Και η είδηση των βασιλικών γάμων ήρθε και βολεύτηκε ανάμεσα στο ακούραστο πήγαινε-έλα της δικιάς μας πια τρόικα, ανάμεσα στον πόλεμο στη Λιβύη, ανάμεσα στα γεγονότα στη Συρία, ανάμεσα, ανάμεσα, ανάμεσα... Και οι ξεχασμένοι από το καιρό και τους ανθρώπους γαλαζοαίματοι πήραν τη δική τους εκδίκηση, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια να είναι λαμπρή: τόσοι δημοσιογράφοι,τόσα συνεργεία από όλον τον κόσμο, τόσοι καλεσμένοι, τόσοι γαλαζοαίματοι, και να τα πλάνα από το πορσελάνινο σετ τσαγιού που φτιάχτηκε ειδικά για την περίσταση, και να εικόνες από τις πρόβες στο Μπάγκινχαμ, και τόσο θα στοιχίσει το νυφικό, και τόσο η γαμήλια τούρτα - η οποία θα είναι απλή και παραδοσιακή όπως είπε η ζαχαροπλάστισσα - και τόσο η δεξίωση. Και μετά, πριν προλάβεις να πάρεις ανάσα, τα αγωνιώδη ερωτήματα: που θα πάνε ταξίδι του μέλιτος? Θα τραγουδήσει η Μπιγιονσέ στη δεξίωση? Η Κέιτ θα ορκιστεί "πίστη και υπακοή"? Είναι αλήθεια ότι ο Γουίλιαμ δε θα φοράει τη βέρα του μετά το γάμο?

Δε μου πάνε οι γάμοι είναι αλήθεια. Νυφικά, τούρτες, ακριβά αυτοκίνητα, τα βρίσκω εξαιρετικά αστεία, ξεπερασμένα από το χρόνο και ως εκ τούτου γραφικά. Εγώ τον "πρίγκιπα" τον θέλω πιο boem (όπως τελευταία μας θύμισε και αυτή τη λέξη η φίλη μου η Ιωάννα), πιο λινό πουκάμισο και τζην παντελόνι, πιο κοντά στη θάλασσα και οπωσδήποτε με μια ατάκα από Τζένη Καρέζη στο όλο story: "για μένα χτυπιούνται τα παιδιά!"


Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Ήρθε η στιγμή...

Πριν από χρόνια είχα την τύχη και τη χαρά (με αυτήν ακριβώς τη σειρά) να γνωρίσω τον Σπύρο Μαρκέτο. Και ήταν τύχη γιατί μέσα στην πολυπλοκότητα της προσωπικότητάς μου είχα επιλέξει εκείνη τη χρονιά στο Πανεπιστήμιο ως μαθήματα επιλογής ότι δύσκολο υπήρχε και δεν υπήρχε, μεταξύ αυτών και το μάθημα «Πολιτικές Ιδεολογίες στον 20ο αιώνα» που έκανε ο Σπύρος. Και ήταν χαρά γιατί ήταν μια ευκαιρία να γνωρίσω έναν εξαιρετικό άνθρωπο γεμάτο ενδιαφέρον, ένα στοχαστικό νου που μπορούσε με ευκολία να ανταποκριθεί και στα απλά και στα σύνθετα, έναν επιστήμονα που δε σε έκανε να πλήττεις με τη μονομέρεια που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους της ακαδημαϊκής κοινότητας. Με τον καιρό γίναμε καλοί φίλοι – εξού και το μικρό όνομα - και ανακάλυψα και άλλα εντυπωσιακά που δεν είναι της παρούσης. Αυτό που συνέχιζα όμως να βρίσκω εξαιρετικό στο Σπύρο - μεταξύ άλλων - ήταν η ικανότητά του να ακούει, να παρατηρεί και να συμμετέχει σε συζητήσεις χωρίς κανένα κόμπλεξ ή σνομπισμό απέναντι στις απλοϊκές απόψεις των συνομιλητών του και την επόμενη μέρα με την ίδια ευκολία, να μιλάει σε μεγάλα ακροατήρια άλλων χαρακτηριστικών και απαιτήσεων. Όταν μια μέρα σε μια συζήτησή μας του είπα «ελπίζω ότι θα καταρρεύσει σύντομα αυτό το σύστημα, παρόλο που δε ξέρω πως θα είναι τότε» κι εκείνος με ρώτησε «πιστεύεις στα αλήθεια ότι υπάρχει κάποιο σύστημα?», δε νομίζω ότι ήξερε πως η φράση αυτή θα αποτελούσε τροφή για σκέψη για μένα, καθώς κατά καιρούς την έφερνα και τη ξαναέφερνα στο μυαλό μου.

Όταν η Πρυτανεία του ΑΠΘ έκανε την πρόσκληση για αυτήν την εκδήλωση, δοκίμασα μια ευχάριστη έκπληξη, γιατί η αλήθεια είναι ότι το είχα δει το φιλμ και... "δεν της το ‘χα". Και φυσικά πήγα.

"Εκδήλωση με θέμα το ντοκυμαντέρ «Χρεοκρατία – Debtocracy”
Μεταβαίνοντας από τη λεωφόρο της παγκόσμιας κρίσης στο δρόμο της ευρωπαϊκής και από εκεί στα μονοπάτια της ελληνικής, το Α.Π.Θ. επιδιώκει τον πλουραλισμό στην ενημέρωση επιλέγοντας να προβάλει επίσημα, για πρώτη φορά, το ντοκιμαντέρ «Χρεοκρατία-Debtocracy».
Θα προηγηθεί ανοιχτή συζήτηση με ομιλητές τους:
Άρη Χατζηστεφάνου, Δημοσιογράφο, δημιουργό του ντοκιμαντέρ
Άρη Καζάκο, Καθηγητή του Τμήματος Νομικής του Α.Π.Θ.
Σπύρο Μαρκέτο, Επίκ. Καθηγητή του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ.
Κωνσταντίνο Μπαϊρακτάρη, Αν. Καθηγητή του Τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 14/4 στις 19.30 στην Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ. και θα μεταδοθεί μέσω live streaming στο: mms://video.auth.gr/auth_debtocracy_2011
Χώρος: Αίθουσα Τελετών ΑΠΘ Διοργάνωση: Πρυτανεία ΑΠΘ"

Δεν μπορώ να σας πω τι έγινε στην κατάμεστη αίθουσα μετά το τέλος της προβολής, ούτε να σας μεταφέρω κάτι από το δυνατό γεμάτο συγκίνηση χειροκρότημα. Σας καλώ να το μοιραστούμε. Και μοιραστείτε το κι εσείς με άλλους, με σκέψη, με διάκριση. Μία ώρα και 15' ανάσες δημοκρατίας.

http://youtu.be/jqm9eXpe5Ho

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Αν δεν ανοίξει το αλεξίπτωτο (που δε θα ανοίξει) που θα ήθελες να συντριβείς? α. Ξερό έδαφος β. Βράχια γ. Θάλασσα

Όταν βρίσκεσαι στο επίκεντρο των εξελίξεων, ή κατά άλλους στο μάτι του κυκλώνα, αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα με ένα διαφορετικό τρόπο. Άλλες φορές, τις πιο πολλές, βλέπεις τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν δίπλα σου, τα γεγονότα μικρής κλίμακας, που τα αποκομίζεις κυρίως με την προσωπική σου εμπειρία. Έτσι καταλαβαίνεις ότι οι δημόσιες υπηρεσίες δε λειτουργούν, επειδή δεν μπορείς να εξυπηρετηθείς εκεί πια, ότι οι απολύσεις έχουν την ένταση και το καταστροφικό αποτέλεσμα μιας πελώριας χιονοστιβάδας, καθώς οι φίλοι σου απολύονται ή παραμένουν άνεργοι, κοιτάς τα μαγαζιά με το "Ενοικιάζεται" που πολλαπλασιάζονται συνεχώς, νιώθεις την έλλειψη των χρημάτων, καθώς η ζωή σου αλλάζει δραματικά. Κάπως έτσι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Άλλες φορές, προσπαθείς να συνθέσεις τη μεγαλύτερη εικόνα από γενικότερες πληροφορίες. Και λίγες φορές καταφέρνεις να δεις τα πράγματα σαν από ψηλά και να έχεις μια πιο συνολική εικόνα. Αλλά αυτό κρατάει λίγο, γιατί γρήγορα ξαναπέφτεις στη δίνη των γεγονότων και καθώς κατρακυλάς είναι δύσκολο να παρατηρείς τι γίνεται γύρω σου, πόσο μάλλον να έχεις μια συνολική εικόνα. Κάπως έτσι λοιπόν...

Όταν η κυβέρνηση μιλούσε για ανάκαμψη στο δεύτερο εξάμηνο του 2011, όλοι ξέραμε ότι λέει ψέματα. Το βλέπαμε από το πως πάει η ζωή μας και καταλαβαίναμε ότι δεν μπορεί αυτό να αλλάξει προς το καλύτερο μέσα σε ένα χρόνο. Όταν είπαν ότι θα βγούμε στις αγορές το 2012, ξέραμε ότι μας έλεγαν πάλι ψέματα. Το βλέπαμε από τη στασιμότητα της αγοράς, τη συρρίκνωση της επιχειρηματικότητας, τη φυγή των επενδύσεων, την ανύπαρκτη αναπτυξιακή στρατηγική. Χθες, που ανακοίνωσαν ότι δε θα τα καταφέρουμε να βγούμε στις αγορές το 2012, περιμέναμε να μας πούνε και την υπόλοιπη αλήθεια, ότι δηλ. αυτό θα πάρει πολλά χρόνια ακόμα. Δεν το είπαν. Βέβαια σε αυτά τα "πολλά χρόνια ακόμα" θα υπάρξουν και εξελίξεις, ο μηχανισμός ελεγχόμενης πτώχευσης που προωθεί η Ε.Ε. για τα κράτη που θα ακολουθήσουν, η αλλαγή στάσης της Γερμανίας μέσα στην Ε.Ε., η στάση αγορών και επενδυτών και αρκετές άλλες. Κάπως έτσι λοιπόν και η κυβέρνηση κατρακυλώντας, δεν προλαβαίνει να δει, να καταλάβει τα γεγονότα, να συνθέσει τη συνολική εικόνα.

Η χθεσινή είδηση ότι κάποιος έβγαλε ένα περίστροφο και πυροβόλησε των ελεγκτή των εισιτηρίων μέσα στο λεωφορείο ήταν για μένα σοκαριστική. Έχω διαβάσει τις περιπτώσεις κατάρρευσης χωρών και "αυτοκρατοριών", αλλά είναι άλλο πράγμα να ζεις το τέλος μιας εποχής, μια κατάρρευση, και άλλο να το διαβάζεις ως ιστορικός. Σήμερα η οδός Λαυρίου στην Κερατέα, έχει ένα μεγάλο χαντάκι, κατά μήκος του δρόμου, που τον χωρίζει στα δύο και διακόπτει την κυκλοφορία, βάθους δύο μέτρων. Έτσι, επεισόδια με ΜΑΤ μάλλον δε θα υπάρξουν σήμερα. Αύριο όμως τι? Που? Ποιοι?

Όλος αυτός ο θυμός δε μετασχηματίζεται με κανέναν τρόπο. Οι άνθρωποι δείχνουν να μην μπορούν να βρουν έναν αξιόπιστο πολιτικό χώρο να "στεγάσουν" μέσα σε συμφωνίες αλήθειας, τα όποια όνειρα κι ελπίδες τους έχουν απομείνει. Γιατί τα όνειρα και οι ελπίδες είναι δομικά υλικά των ανθρώπων και η ύπαρξή τους εγγυάται την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου. Έτσι λοιπόν, ο θυμός συσσωρεύεται και ανοίγει τυφλά όλο και πιο μεγάλες τρύπες εκτόνωσης. Μέσα σε αυτήν την απίστευτη κατρακύλα ο πολιτικός κόσμος δεν αντιλαμβάνεται ότι οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Συνεχίζει να θεωρεί τη διαχείριση του χρέους πρώτη ανάγκη και δεν βλέπει ότι σήμερα η πρώτη ανάγκη είναι η συγκράτηση ενός κοινωνικού ιστού που διαλύεται ταχύτατα με τους πιο βίαιους τρόπους. Σε αυτήν την ελεύθερη πτώση αντί να προσπαθήσουν να ανοίξουν το μικρό, βοηθητικό αλεξίπτωτο, είναι απασχολημένοι στο να κοιτάνε αν τελικά θα συντριβούμε σε ξερό έδαφος, σε βράχια, ή στη θάλασσα, λες και αυτό έχει κάποια σημασία όταν πέφτεις από τόσο ψηλά.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Χαμογελαστά βλέμματα, πονηρά γελάκια και ο ωραίος τύπος δύο τραπέζια πιο κάτω δεξιά να σε κοιτάζει μέσα από το ωραίο του κουστούμι και να χαμογελάει

Ο καφές με τις "φιληνάδες" είναι πάντα ένας ωραίος καφές. Και μου αρέσει η λέξη "φιληνάδες", καθώς αν και τόσο "λαϊκή" περιέχει μια ζεστασιά, που την κάνει μοναδικά αγαπησιάρικη. Για τον καφέ αυτόν διαλέγεις ένα ωραίο μέρος. Ένα κομψό, όμορφο καφέ στο κέντρο της πόλης. Αδυνατώ να καταλάβω τους ανθρώπους που πηγαίνουν να πιουν τον καφέ τους σε μέρη με παλιά φθαρμένα τραπέζια και τόσο παλιές και βρώμικες καρέκλες που σε κάνουν να το σκέφτεσαι να καθίσεις. Σκέφτομαι ότι μπορεί απλά να είναι "καφεδάκιδες", να πίνουν δηλ. πολλούς καφέδες τη μέρα, οπότε δε τους νοιάζει κάθε φορά το μέρος ή απλά να το θεωρούν στυλ. Όταν όμως θα πιεις μόνο έναν, και αυτόν όχι κάθε μέρα και μάλιστα με τη φίλη σου, και γνωρίζεις πιο είναι το προσωπικό σου στυλ, ε τότε, θέλεις ένα ωραίο, καθαρό, κομψό καφέ στο κέντρο της πόλης. Βάζεις λοιπόν κι εσύ κάτι κομψό και όμορφο, γιατί λίγη ομορφιά μπορούμε να βάζουμε στη ζωή μας, κι έτσι θέλεις να εκμεταλλεύεσαι κάθε ευκαιρία. Είναι ωραία αυτά τα κομψά καφέ στο κέντρο της πόλης. Προσεγμένο σαλόνι, φρέσκα λουλούδια στο τραπέζι, εξαιρετικό σέρβις, επιτηδευμένα χαλαρή ατμόσφαιρα. Τίποτα "χύμα", τίποτα ενοχλητικό και τίποτα τυχαίο.
Οι συζητήσεις είναι πάντα "γυναικείες" ή αλλιώς "οι άνδρες και εμείς". Και πραγματικά δε ξέρω γιατί το φλερτ, ο έρωτας και το καλό σεξ (μόνο το καλό) πρέπει να θεωρούνται συζητήσεις δευτερεύουσας σημασίας, ενώ παίζουν στη ζωή μας τόσο σημαντικό ρόλο και μας απασχολούν τόσο πολύ. Οι συζητήσεις με θέμα "τον γκόμενο" είναι πάντα χαλαρές κι έτσι είναι ωραίο να είναι. Ούτε αυστηρές, ούτε σοβαρές, ούτε να περιέχουν σοφίες, συμβουλές και αποφθέγματα ζωής. (Αν και ομολογώ ότι την καλύτερη ατάκα μου την είπε ο Ηλίας, όταν του είπα "τώρα, με τη σοφία που έχω" και απάντησε απίστευτα ατακαδόρικα "αν την πιάσω αυτή τη Σοφία που κάνεις παρέα", χαχαχαχα! τέλειο). Εξάλλου, εγώ αρνούμαι πεισματικά να δώσω συμβουλές σχετικά για οτιδήποτε και πάντα πιστεύω ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος για τον εαυτό του είναι να ακολουθήσει τη φωνή της καρδιάς του όσο τρελή και παλαβή και αν ακούγεται. Οπότε... just do it! Ναι, ναι, οι συζητήσεις για άνδρες θέλουν πάρα πολλή μεγάλη χαλαρότητα! Αν τις πάρεις σοβαρά, αν επιχειρήσεις να τις κάνεις σοβαρά, να σε προβληματίσουν σε επίπεδο ερωτήσεων και απαντήσεων, άστα να πάνε! Αν δεις ότι αφηγείσε κάτι που έγινε με τον τύπο και δεν έχεις γελάσει τουλάχιστον τρεις φορές κατά τη διάρκεια της αφήγησης ενώ ακούς τον εαυτό σου, πάει και ο καφές, πάνε και όλα.
Συζητήσεις για άνδρες λοιπόν! Οι παρόντες, οι τωρινοί, οι πρώην, οι επόμενοι, αυτούς που θέλεις, αυτοί που σε θέλουν, υπάρχει μια απίστευτη κινητικότητα γύρω από το θέμα. Οι "καμένοι", οι "super", οι "κλασσικοί και αθάνατοι", τα "τέλεια αρσενικά", οι "ανώριμοι έφηβοι" και οι "κομπλεξικοί καθε ηλικίας". Δε ξέρω πραγματικά αν υπάρχει άλλο είδος με τόσο μεγάλη γκάμα, με τέτοιο εύρος, με τέτοιο επιμερισμό!!! Χαμογελαστά βλέμματα, πονηρά γελάκια, φωνή με εντάσεις και χρωματισμούς και ο ωραίος τύπος δύο τραπέζια πιο κάτω δεξιά να σε κοιτάζει μέσα από το ωραίο του κουστούμι και να χαμογελάει. Εντάξει χαμογελάς κι εσύ, αλλά ένας καφές με τη φίλη σου που έχει προτεραιότητα είναι για σένα κι ένας επαγγελματικός καφές για εκείνον, από ότι φαίνεται μάλλον από το ντύσιμό του και από τον συνομιλητή του, οπότε ας μην υπερβάλλουμε, απλά είναι ωραίο που συμβαίνει και ας το απολαύσουμε.
Σε αυτές τις χαλαρές πρωινές συζητήσεις του καφέ χαλαρώνεις, γεμίζεις χαρά, αισθάνεσαι όμορφη και sexy, επιβεβαιώνεις διαχρονικές αλήθειες όπως "οι γυναίκες θέλουν τον άνδρα αποφασιστικό και αποφασισμένο", "ένας καλοντυμένος άνδρας είναι μια καλή αρχή, και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός", "η ευγένεια υποχρεώνει, ενίοτε και εντυπωσιάζει" και άλλα τέτοια κλασσικά κι υπέροχα.
Μου αρέσουν τόσο πολύ αυτοί οι καφέδες που σε μεταφέρουν σε έναν άλλο κόσμο!
Υ.Γ. Να θυμηθώ, σε περίπτωση που όλα καταρρεύσουν, να σώσω τις "φιληνάδες" μου και κανένα κομψό καφέ στο κέντρο της πόλης.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Οι βάτραχοι, οι τυφλές πριγκίπισσες και τα άλλα ζώα

Τα πρωινά που τρέχω στην παραλία δίπλα στη θάλασσα ένα πράγμα με ενοχλεί πάρα πολύ: οι κοασμοί των βατράχων που ακούγονται από τον "Κήπο του Νερού". Έναν κατ΄εφημισμό κήπο που ξεπετάχτηκε μαζί με την ανάπλαση της παραλίας και στην πραγματικότητα είναι κάτι κατασκευές - γούρνες με νούφαρα, βατράχια και πάρα πολλά κουνούπια, ανάλογα με την εποχή.

Βρίσκω τα βατράχια απίστευτα άσχημα ακόμα και όταν προσπαθούν να προσποιηθούν τους πρίγκιπες, καθώς όλοι γνωρίζουν πια - μετά την πάροδο τόσων αιώνων - ότι κάθε γυναίκα ψάχνει τον πρίγκιπά της. Το έμαθαν και οι βάτραχοι και άρχισαν τα πριγκιπομαθήματα. Αλλά τι να το κάνεις? Ο βάτραχος μένει πάντα βάτραχος. Και το ξέρει! Το έμαθαν και οι γυναίκες και σταμάτησαν να φιλάνε ανεξαιρέτως ότι τους προκύψει, εκτός από τις πολύ απελπισμένες. Το έμαθαν και οι πρίγκιπες και... δε νοιάστηκαν καθόλου. Δεν τους αφορά το θέμα εξάλλου, καθώς έτσι κι αλλιώς στο τέλος αυτοί θα πάρουν το κορίτσι.

Εγώ που έχω ζήσει και με πρίγκιπα και με βάτραχο - προσπαθώντας απεγνωσμένα να τον κάνω πρίγκιπα - σας λέω ότι σαν τον πρίγκιπα τίποτα! Οι κλασσικές και αθάνατες αξίες! Με τους πρίγκιπες δε χρειάζεται καμία προσπάθεια, όλα είναι εύκολα και όμορφα. Οι πρίγκιπες είναι έτσι όπως τους φανταζόμαστε: με χαρακτηριστική άνεση, τολμηροί, δοτικοί, large, δοσμένοι να σε κάνουν να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται, πόσο όμορφο είναι, να το συγκρίνεις με όλα τα άλλα στη συνέχεια και όλα να υπολείπονται. Δε ξέρω αν το κάνουν υστερόβουλα, αλλά πάντα πιάνει και είναι καλό. Αντίθετα, με το βάτραχο όσο και αν προσπαθήσεις, θα ξυπνήσεις ένα πρωί και θα προσπαθείς να καταλάβεις πως στο καλό αυτός ο χαριτωμένος άνθρωπος ήταν τελικά ένας γλοιώδης, δυπρόσωπος καλοπερασάκιας βάτραχος, που σε εκμεταλλευόταν στο έπακρο, χωρίς να δίνει τίποτα ουσιαστικό στη σχέση. Κι εκείνο το πρωί, βράδυ, ότι τέλος πάντων, γεμάτη αηδία - παρόλο που ο βάτραχος δεν αντιλαμβάνεται ότι αποκαλύφθηκε και συνεχίζει να παριστάνει με αφέλεια τον πρίγκιπα - φεύγεις ή εγώ τουλάχιστον αυτό έκανα.

Στη συνέχεια συνάντησα κι άλλους βατράχους καμουφλαρισμένους σε πρίγκιπες και ελάχιστους πρίγκιπες. Αλλά τι τα θες? Ο βάτραχος ακόμη και με εκπαίδευση πρίγκιπα, με ρούχα πρίγκιπα, με σπίτι και με δουλειά πρίγκιπα, βάτραχος παραμένει. Πολλές φίλες μου συνάντησαν και αυτές βάτραχους με τρόπους πρίγκιπα. (Υποθέτω ότι συνάντησαν και πρίγκιπες αλλά για αυτούς δε μιλούν, τα κρατάνε φιλύποπτες όλα για τον εαυτό τους). Έσπευσαν να τους φιλήσουν κι εγώ έμεινα να αναρωτιέμαι αν πρέπει να τους πω ότι είναι βάτραχος, όταν αυτές έβλεπαν στη θέση του έναν πρίγκιπα. Αλλά ακόμα και όταν έβλεπαν ότι είναι βάτραχος, συνέχιζαν να περιμένουν να φερθεί σαν πρίγκιπας! Μυστήριο! Και μια μέρα, καθώς δεν έφευγαν αυτές, έφευγε ο βάτραχος κοάζοντας δυνατά και αφήνοντας την τυφλή πριγκίπισσα να αναρωτιέται ανάμεσα στα δάκριά της.

Το παιχνίδι παραμένει πάντα το ίδιο. Και οι έρημοι βάτραχοι, γλοιώδεις και άσχημοι, συνεχίζουν απεγνωσμένα να παριστάνουν το ιδανικό τους, τον πρίγκιπα, προβάλλοντας άλλοτε το επάγγελμά τους, άλλοτε το εισόδημά τους, άλλοτε το ανύπαρκτο χιούμορ τους ή τη θλιβερή χαριτωμενιά τους. Μη τα λυπάστε αυτά τα βατράχια, τίποτα αληθινό δεν έχουν να δώσουν. Και μην τα παίρνετε στα σοβαρά, γιατί πραγματικά δεν το αξίζουν. Μην αναζητάτε απεγνωσμένα τον πρίγκιπα και μη βιάζεστε να τον αναγνωρίσετε σε κάθε μεταμφιεσμένο βατράχι που συναντάται. Πιστέψτε ότι η αληθινή πριγκίπισσα είστε εσείς! Μόνο αυτό χρειάζεται και το παραμύθι θα πάει καλά. Και αν στην τελική δε σας κάτσει ούτε με βάτραχο, ούτε με πρίγκιπα, ε, υπάρχουν και άλλα ζώα.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Στη ζωή και στην ιστορία δεν παίρνουμε πάντα αυτό που μας αξίζει

Δεν είναι πολύ εύκολο σήμερα να είσαι Έλληνας. Να συγκεντρώνεις τα ντροπιαστικά σχόλια, τα απαξιωτικά βλέμματα ολόκληρης της Ευρώπης. Ξέρω πολλούς Έλληνες που ζουν έξω από την Ελλάδα, που επένδυσαν σε αυτό, το ότι είναι Έλληνες, και ξέρω και κάποιους (η μειοψηφία) που το απεμπόλησαν και προσπάθησαν πολύ σκληρά να κάνουν και τους άλλους να το ξεχάσουν. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι δύσκολο να είσαι Έλληνας μέσα και έξω από την Ελλάδα. Θέλω να σας πω ότι αρνούμαι να ντραπώ για αυτό που είμαι! Δεν έκλεψα τίποτα, δεν έφαγα τίποτα, δε ψήφισα ποτέ κανέναν από αυτούς που έκλεψαν και έφαγαν. Αλλά και αυτοί που τους ψήφισαν δε σημαίνει ότι μαζί τα φάγανε. Δε θα ντραπώ - επειδή κάποιοι έπαιρναν μίζες - περισσότερο από τους Γερμανούς που τις έδιναν. Με ποια αντίληψη είναι περισσότερο ένοχος αυτός που παίρνει τη μίζα από αυτόν που τη δίνει? Και αν η Ελλάδα είναι η διεφθαρμένη χώρα όπου οι πολιτικοί της χρηματίζονται, η αναπτυγμένη Γερμανία που τη χρηματίζει τι είναι? Και αν ο Έλληνας είναι το λαμόγιο, ο απατεώνας της Ευρώπης, που ζει από τη ρεμούλα και τη συναλλαγή κάτω από το τραπέζι, και ο πρώτης κατηγορίας Ευρωπαίος πολίτης Γερμανός είναι έντιμος και "καθαρός" πως έχει καταφέρει να διεισδύσει και να κινεί κάθε μίζα, κάθε απάτη από τις τηλεπικοινωνίες μέχρι τις στρατιωτικές προμήθειες? Το ξέρω ότι δεν ακούγεται καλό όταν φτάνει σε επίπεδο πολιτών. Το ξέρω ότι ο Γερμανός πολίτης θα πει "όχι εγώ, οι εταιρίες, όχι εγώ, οι κυβερνήσεις". Έτσι λοιπόν κι εγώ "όχι εγώ". Και αν οι Έλληνες ζούνε στην ατιμωρησία και το χάος, γιατί είναι περισσότερο ένοχοι από τους Ιταλούς που η κυβέρνησή τους ψηφίζει τον έναν μετά τον άλλον νόμο για να απαλλάξει τον Μπερλουσκόνι από τα χειρότερα σκάνδαλα? Κι αν οι Έλληνες δυσκολεύονται με τα αδιέξοδα της έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής, γιατί είναι περισσότερο κατηγορούμενοι από τους Γάλλους και τον τρόπο που φέρθηκαν/φέρονται σε Ρομά και μετανάστες? Και τώρα που θα μπει και η Πορτογαλία στο "μηχανισμό"? Και αύριο που θα μπούνε κι άλλοι? Τι θα είναι και αυτοί? Ούτε θα ζηλέψω τον βελγικό αυτοματισμό, όπου όλα λειτουργούν τόσο καλά και χωρίς κυβέρνηση. Άλλοι λαοί, άλλες ιστορικές πορείες. Δε θα απολογηθώ, ούτε για τις διαφορετικές ιστορικές μας διαδρομές, αλλά ούτε και θα επιτρέψω σε κανέναν να με δικάσει για τα λάθη. Και οι αυτόκλητοι δικαστές να την κάνουν σιγά σιγά. Ολόκληρη η Ευρώπη βρίσκεται σε μια πτωτική πορεία. Οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, όλοι οι συνεκτικοί δεσμοί της δέχονται ισχυρά πλήγματα. Δεν ωφελεί να βρούμε ποιος είναι ο χειρότερος και να τον τιμωρήσουμε παραδειγματικά, το κάναμε και στο παρελθόν και δεν απέδωσε. Ίσα - ίσα...

Ένα κομμάτι του κόσμου θα συνεχίζει να ζει όπως ζούσε. Δεν τους πήρε τα Καγιέν ο Όλι Ρεν, κατά τη γνωστή ιαχή πέρσι στη Μύκονο. Και φέτος, Πάσχα ή καλοκαίρι, στο μεγάλο χωνευτήρι της Μυκόνου θα πάνε πάλι για να πανηγυρίσουν το γεγονός, κάνοντας διακοπές "δεύτερης" κατηγορίας, με non-stop μεθύσια, σεξ, και ότι άλλο, πιστεύοντας ότι είναι "πρώτης". Αλλά αυτός ο κόσμος ήταν πάντα επίπεδος, μονοδιάστατος και ποτέ δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον, γιατί οι άνθρωποι με ενδιαφέρον ποτέ δεν έκαναν κάτι τόσο "δεύτερο" και έτσι δε συνευρίσκονταν στο ίδιο μέρος. Ένα άλλο κομμάτι όμως του κόσμου αλλάζει. Είναι το δυναμικό, γεμάτο ενδιαφέρον κομμάτι. Δεν είχε ποτέ Καγιέν, δεν πήγαινε έτσι κι αλλιώς στη Μύκονο διακοπές και τώρα είναι αποφασισμένο να σταματήσει να ντρέπεται για αυτό που είναι. Έτσι κι εγώ, δε ξέρω που θα κάνω διακοπές το Πάσχα ή το καλοκαίρι, αλλά ξέρω ότι δε θα επιτρέψω κανέναν απαξιωτικό χαρακτηρισμό, κανένα απαξιωτικό σχόλιο, δε θα επιτρέψω σε κανέναν να με κάνει να ντραπώ για αυτό που είμαι. Είμαι ένας έντιμος πολίτης και ανήκω σε έναν σπουδαίο λαό, που έχει κάνει πολλά σπουδαία πράγματα και έχει προσφέρει πολλά. Δε μου αξίζει να είμαι εδώ που είμαι, αλλά πολλές φορές στη ζωή και στην ιστορία δεν παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Εγώ δε θα ντραπώ άλλο. Κι αν θέλουν οι Ευρωπαίοι να μοιραστούμε κάτι - επειδή τα δανεικά θα τα επιστρέψουμε μόνοι μας και με τόκο - ας έρθουν να μας ελαφρύνουν από την ντροπή, παίρνοντας το κομμάτι που τους ανήκει.

Και τι θα κάνει το στρασάτο φέτος? (άτιμη κρίση!)

Αυτή η εποχή - λίγο πριν το Πάσχα - είχε πάντα μια χαριτωμένη νότα. Όλη η "γύρω επαρχία", κοινώς τα χωριά και οι μικρές επαρχιακές πόλεις, συνέρρεαν στη μεγάλη πόλη για τα πασχαλινά τους ψώνια. Ιδίως μια εβδομάδα πριν τη Μ. Εβδομάδα γινόταν το αδιαχώρητο στην αγορά και ήταν από χαριτωμένο έως γραφικό. Οδηγούσαν όπως να 'ναι, αδιαφορώντας για τα σήματα, τους πεζούς, πάρκαραν όπου και όπως να 'ναι, σχεδόν αφήνοντας τα αυτοκίνητά τους, οι γυναίκες φώναζαν δυνατά μπροστά στις βιτρίνες ενθουσιασμένες από το κα-τα-πλη-κτι-κό συνολάκι, το οποίο συνήθως αγόραζαν ολόκληρο μαζί με τα αξεσουάρ, τα ψώνια είχαν μια ιεραρχία που περιλάμβανε πρώτα τα παιδιά, μετά τη μητέρα, μετά τον σύζυγο, μετά τη μητέρα της μητέρας και μετά την πεθερά. Γενικά, αυτήν την εποχή η αγορά ξεπουλούσε τα πάντα όλα! Ότι κιτς, περσινό, προπέρσινο ανακατεμένο με κάτι φετινό, ότι στρασάτο, χρήσιμο μέσα στη νύχτα (Μ.Παρασκευή, Ανάσταση), ότι θορυβώδες και "δεύτερο". Σε ρούχα, σε παπούτσια, σε όλα! Τους κοίταζες με απορία να σε σπρώχνουν στο δρόμο, να πέφτουν επάνω σου, να σε πατούν, να μιλάνε δυνατά στο κινητό, χωρίς να φαίνεται να σε προσέχουν σε καμιά από τις περιπτώσεις. Τις άκουγες να φωνάζουν μέσα στο μαγαζί τη κουμπάρα τους που ήταν στην άλλη άκρη, να έρθει να τις θαυμάσει καθώς συνδύαζαν τα ασυνδύαστα μεταξύ τους ρούχα ή να τσιρίζουν μέσα στο δοκιμαστήριο στη μικρή κόρη που η φούστα που ήθελε ήταν πολύ κοντή και πως θα βγει στο χωριό έτσι (στην πόλη δεν πειράζει).
Είχε μια γραφικότητα όλο αυτό! Κατεβαίναμε κι εμείς (της "μεγάλης πόλης") στην αγορά. Μπαίναμε μέσα σε όλον αυτόν το χαμό και μετά βρισκόμασταν για καφέ και ανταλλάσσαμε γελώντας απίστευτα σκηνικά που είχαν εξελιχθεί μπροστά στα μάτια μας ψάχνοντας να βρούμε το καλύτερο.
Σήμερα όλα είναι ήσυχα. Τη θλίψη της μεγάλης πόλης δε διαταράσσει τίποτα και η "γύρω επαρχία" δε θα έρθει. Κρίμα, "ήταν μια κάποια λύση"...

Πάντα κάποιοι πρέπει να μένουν και στα δύσκολα.

Δεν είναι πάντα αληθής η φράση "ο κάθε λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει". Και χρειάστηκε να φτάσουμε σε αυτή τη θέση για να το καταλάβουμε, γιατί αναμφίβολα σήμερα όλοι οι Έλληνες ξέρουμε ότι δεν έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν. Κι επειδή η εποχή δε βγάζει πια ηγέτες, δεν έχουμε καν τους κυβερνώντες που μας αξίζουν. Το πρώτο μούδιασμα έχει πια περάσει. Εκείνο το μούδιασμα που έφερνε σύγχυση, έκπληξη, αδρανοποίηση. Αυτό που συνεχίζεται είναι η σύγχυση. Μέσα στην κυβέρνηση ατέλειωτες τάσεις, "να πούμε όλη την αλήθεια", "αυτή είναι η αλήθεια", "θα βγούμε από την κρίση", "δε θα καταφέρουμε να αποπληρώσουμε ποτέ", σε ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο ατέλειωτες τάσεις "έχουμε ήδη πτωχεύσει", "θα πτωχεύσουμε", "η πτώχευση είναι αναπόφευκτη", "όλα πάνε πολύ καλά", "θα περάσουν χρόνια να δούμε φως στο τούνελ". Πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση έλεγε "βλέπουμε ήδη φως στο τούνελ", ευτυχώς σήμερα δεν το λέει πια, γιατί το έλλειμμα ανέβηκε, η ανεργία μεγάλωσε, αναπτυξιακές στρατηγικές ή έστω μέτρα δεν υπάρχουν, οι περικοπές μισθών και συντάξεων θα συνεχιστούν και οι περικοπές κοινωνικών επιδομάτων άρχισαν. Οι άνεργοι στο 1.500.000 (τρομακτικό ποσοστό επί του πληθυσμού της χώρας και τρομακτικότερο αν σκεφτεί κανείς τον ενεργό εργατικό πληθυσμό), με συνεχής αυξητικές τάσεις.
Ο Πρωθυπουργός βρίσκεται κι αυτός σε σύγχυση. Στις ομιλίες του στη Βουλή απορεί γιατί τόση απαισιοδοξία. Προφανώς δεν έχει περάσει έξω από τα εργοστάσια των βιομηχανικών περιοχών της χώρας, να δει αυτά που είναι κλειστά, να δει τους εργάτες να διαμαρτύρονται από έξω μέσα στο κρύο, μήνες απλήρωτοι, πρόσφατα απολυμένοι (χωρίς αποζημιώσεις). Ούτε έχει περάσει από όλα εκείνα τα σημεία που Έλληνες και μετανάστες τριγυρίζουν ή περιμένουν ένα μεροκάματο που δεν έρχεται, καθώς οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, ή ζητούν να υπαχθούν στον πτωχευτικό κώδικα. Ούτε έχει περάσει από τους ανά την Ελλάδα ΟΑΕΔ, να δει τις ατέλειωτες ουρές ανέργων με την απόγνωση στο βλέμμα. Ούτε έχει μπει μέσα στα Πανεπιστήμια να συνομιλήσει με τους οργισμένους φοιτητές που οι σπουδές τους τινάζονται στον αέρα καθώς κλείνουν ή συρρικνώνονται τμήματα και σχολές. Ούτε και με όλους εκείνους τους πτυχιούχους και μεταπτυχιακούς που πραγματικά δε ξέρουν τι να κάνουν και δε ξέρεις αν είναι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που βρίσκονται στη χειρότεροι θέση, ή οι άνεργοι πλέον γονείς τους.
Γιατί άραγε κι εμείς είμαστε απαισιόδοξοι? Καταλαβαίνω ότι οι μετακινήσεις του Πρωθυπουργού δεν περιλαμβάνουν αυτές τις διαδρομές κι έτσι "δικαίως" απορεί. Αλλά ούτε και άλλων υπουργών, υφυπουργών, έστω βουλευτών, οι μετακινήσεις περιλαμβάνουν αυτές τις διαδρομές. Που είναι κρυμμένοι? Δε βγαίνουν έξω. Μην ακούτε, δε συναντούν τους ψηφοφόρους τους όπως κάποτε. Έχουν εξαφανιστεί και στη θέση τους κάτι μικροκομματάρχες αλωνίζουν. "Ο κομματάρχης της διπλανής πόρτας" είναι ένα νέο πολιτικό υβρίδιο,μέχρι χτες ανύπαρκτο, που αναφύεται στην απουσία των πολιτικών. Είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας, χρόνια στο κόμμα, χωρίς καμία γνώση, ικανότητα, ή ότι άλλο, που σε αυτήν τη σύγχυση προσπαθεί να γίνει κάποιος εκμεταλλευόμενος την κατάσταση. Τρέχει δεξιά και αριστερά, υπερασπίζεται την κυβέρνηση και μοιράζει υποσχέσεις με βάση τις προσωπικές του γνωριμίες - το τονίζει αυτό - που αφορούν δουλειά. "Ο Δήμαρχος είναι προσωπικός μου φίλος", "Ο Περιφερειάρχης... άσε θα το κανονίσω". Περίεργο είδος ξεχασμένο από το χρόνο, που ευδοκίμησε ξαφνικά, αλλά με μικρή διάρκεια ζωής τελικά.
"Να βγούνε άφθαρτοι άνθρωποι" έλεγε η φίλη μου η Χρύσα. Τις ανέφερα 2-3 ονόματα, τόσα μου ήρθαν στο μυαλό, βουλευτών νέων, πετυχημένων, αυτοδημιούργητων ανθρώπων, που εκλέχθηκαν για πρώτη φορά, χωρίς πολιτικά τζάκια πίσω τους. "Και που είναι?" με
ρώτησε. "Πουθενά", της απάντησα. Σε καμία θέση, σε κανένα κυβερνητικό πόστο, πουθενά που να μπορούν να προσφέρουν με τις γνώσεις τους, τη μόρφωσή τους, την εμπειρία τους. Καταλήγουμε πως όλα αυτά είναι καλά, αλλά αν δεν πηγαίνεις με τον Πρόεδρο στο ίδιο γυμναστήριο, αν δεν συν-ιδρώνεις στο διπλανό διάδρομο, τι σύντροφος μπορεί να είσαι? Και άμα δεν είσαι και fit, ή έστω από μια οικογένεια που ανήκει στην κοινωνική ελίτ, τι να σου κάνουν τα "αυτοδημιούργητος" "σπούδασε οικονομικά", και κάτι τέτοια. Άλλαξαν τα προσόντα στα πολιτικά CV.
Και για να επανέρθω, τώρα όμως ο πρώτος καιρός πέρασε. Τώρα το μούδιασμα έφυγε. Τώρα η διαμαρτυρία δε φαίνεται να μπορεί να σταματήσει, ίσα - ίσα γίνεται όλο και πιο έντονη, όλο και πιο αποφασιστική. Δε λένε την αλήθεια αυτοί που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, υποκινούμενες. Αν κάποιο κόμμα, παράταξη, πολιτικός χώρος (ότι, τέλος πάντων), είχε τη δύναμη, το μηχανισμό, την επιρροή(τώρα πια), να κινητοποιεί τόσο πολύ κόσμο, ταυτόχρονα, σε τόσα μέρη, με τέτοιες αντιδράσεις, τότε θα ήταν ήδη κυβέρνηση. Δεν υπάρχει υποκίνηση και δεν είναι μεμονωμένα αυτά τα περιστατικά. (Ποιος υποκινεί ολόκληρη την Κερατέα που 4 μήνες τώρα ζει με τα ΜΑΤ σε μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει πετροπόλεμο, δακρυγόνα και επεισόδια?) Είναι αυθόρμητα, πολλά, και η έντασή τους κλιμακώνεται. Το ξέρουμε όλοι, το αισθανόμαστε όλοι.
Ένα χρόνο πριν, ήθελα να φύγω. Βλέπαμε τι θα γίνει, ξέραμε και προσπαθούσαμε να φύγουμε. Μια άλλη χώρα, ένα άλλο μέρος. Τώρα το ζούμε και ξέρουμε επίσης ότι τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά. Σήμερα θέλω να μείνω. Πάντα κάποιοι πρέπει να μένουν και στα δύσκολα. Τουλάχιστον όσοι μπορούν...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Τα κυριακάτια πρωινά της άνοιξης

Τα κυριακάτικα πρωινά της άνοιξης έχουν μια άλλη αίσθηση. Είναι ήσυχα και μυρίζουν καλοκαίρι. Αυτή η ησυχία και αυτή η μυρωδιά σου φτιάχνουν τη διάθεση με έναν τρόπο, που σε κάνει να θέλεις να διαφέρει αυτή μέρα από τις υπόλοιπες τις εβδομάδας. Σκέφτεσαι τι να κάνεις. Να μαγειρέψεις κάτι εξαιρετικό, να φωνάξεις φίλους, ή απλά να μείνεις κάτω από τον ζεστό ήλιο με κλειστά μάτια? Γιατί έξω, όπως κάθεσαι κάτω από το ζεστό ήλιο με τα μάτια κλειστά, όλα φαίνονται ξεθωριασμένα από το πολύ φως. Ακόμη και το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής, μοιάζει κάτι μακρινό, παρόλο που ξέρεις ότι αυτό ακριβώς ζεις. Δε ξέρω αν το καταλαβαίνουν όλοι. Οι περισσότεροι όμως με έναν τρόπο το ξέρουν: ζούμε το τέλος μιας εποχής. Τίποτα δεν είναι το ίδιο, ακόμη και σε αυτά που μοιάζουν αμετακίνητα και ανεπηρέαστα από οτιδήποτε. Τα μποταξαρισμένα πρόσωπα των τηλεπερσόνων, το στήθος σιλικόνη που κοιτάζει στον ουρανό, τα εξτένσιον - κράνος, που έχουν απλωθεί μέχρι την κοπελίτσα της διπλανής πόρτας, ο πολιτικός κόσμος που νομίζει ότι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ενδιαφέρονται για το αν θα γίνει ανασχηματισμός ή εκλογές, όταν η απάντηση "κανένας" (στην ερώτηση "ποιος είναι ικανότερος για πρωθυπουργός") αγγίζει το 43,8% (σε σημερινή δημοσίευση εφημερίδας). Κάτω από αυτήν την ανούσια, ματαιόδοξη επιφάνεια, όλα κινούνται, όλα αλλάζουν με ένα τρόπο ανεπίστροφο. Δε χρειάζεται να στρέψει κανείς το βλέμμα στον αραβικό κόσμο. Αλλάζουμε όλοι... Αλλάζει ο κόσμος...
Συνεχίζω να κάθομαι με τα μάτια κλειστά κάτω από τον ήλιο. Σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές, δυνατός ήλιος, θάλασσα, παγωμένα μπύρες, καλό ψάρι, καλή παρέα και αν υπάρχει και κανένα σκάφος να πάμε μια βόλτα δε με πειράζει. Δεν είναι αλήθεια ότι όταν θέλεις κάτι πολύ το Σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις. Το Σύμπαν δε δίνει δεκάρα για αυτά που θέλουμε. Σκέφτομαι πως ότι ζούμε είναι δύσκολο, άσχημο και ταυτόχρονα σπουδαίο. Δε με ενθουσιάζει όμως ο συγκεκριμένος συνδυασμός, ούτε η σκέψη ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα ήθελε πολύ να μιλήσει μαζί μου. Ξαναγυρίζω τη σκέψη μου στη θάλασσα, τον ήλιο και στο καλό ψάρι, οι δυσάρεστες σκέψεις όπως και η δυσάρεστη πραγματικότητα μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο που θα ρημάξουν πάλι τη ζωή μας, αλλά αυτό το κυριακάτικο πρωινό της άνοιξης όχι.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Ζήτω η τρίτη ηλικία και οι χρυσαφί κουρτίνες!

Το πως βρέθηκα σε αυτόν το χώρο αισθητικής (ιατρικής όπως μου τόνισαν πάρα πολλές φορές) δεν έχει και τόσο σημασία, καθώς κι εγώ θέλω να το ξεχάσω το όλον.
- Είμαστε χορηγοί στο Real Housewives, το βλέπετε? με ρώτησε η κοπέλα που με συνόδευε στο ασανσέρ.
Κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά. Προς στιγμή έδειξε μεγάλη απογοήτευση,αλλά μόνο προς στιγμή, γιατί αμέσως μετά με ξαναρώτησε "και στο Μην το πεις στη νύφη, είμαστε χορηγοί, το βλέπετε?". Ξανακούνησα το κεφάλι μου αρνητικά. Μου είπε 1-2 ακόμα εκπομπές κι εγώ συνέχισα να κουνάω αρνητικά το κεφάλι μου, γιατί δεν είχα δει καμία. Η απογοήτευση είχε γίνει τώρα μια τεράστια έκπληξη. "Μα... τι δουλειά κάνετε?" με ρώτησε η κοπέλα προσπαθώντας μέσα στην έκπληξή της να καταλάβει τι σόι άνθρωπος/γυναίκα είναι μία που δε βλέπει αυτές τις εκπομπές. Ευτυχώς είχαμε φτάσει στο σωστό όροφο.
Ολόκληρος ο χώρος ήταν σε μπεζ χρυσαφί, ένα τηλεοπτικού τύπου σικ, δεκαετίας 80, που όμως τώρα πια έκανε απίστευτα κιτς. Ο χώρος των παροχών, οι διάδρομοι, ακόμη και το μπεζ-χρυσαφί ταβάνι, όλα στις ίδιες αποχρώσεις και στην ίδια αντίληψη. Μου είπαν τόσες φορές να το απολαύσω, που αν δε μου είχε προκαλέσει τέτοια ζημιά η αισθητική του χώρου, ίσως και να τα κατάφερνα. Προσπάθησα να κλείσω τα μάτια και να σκεφτώ κάτι να περάσει η ώρα. Στα επόμενα λεπτά ο χώρος γέμισε. Ήταν γυναίκες τρίτης ηλικίας, που μιλούσαν ακατάπαυστα, ζητούσαν καφέ, σχολίαζαν δυνατά η μία την άλλη και αυτές που έλειπαν και έκαναν υποδείξεις στις αισθητικούς για το πως θα κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Η κατάσταση γινόταν αφόρητη, αλλά τώρα ήταν η σειρά μου να μείνει έκπληκτη. Εδώ λοιπόν κρύβεται η γυναικεία τρίτη ηλικία! Τόσες γυναίκες που φροντίζουν τον εαυτό τους τόσο πολύ, σε αυτήν την ηλικία, ναι, ήταν μια έκπληξη! από τη μια καταλάβαινα ότι κάπως πρέπει να ξοδευτεί και η σύνταξη! Αλλά από την άλλη, όλη αυτή η ενεργητικότητα να πηγαίνει χαμένη πάνω σε μια πολυθρόνα αισθητικής! Τουλάχιστον όταν γύριζαν σπίτι, ο σύζυγος εκτιμούσε τη διαφορά? Και πως εκφραζόταν η εκτίμηση σε αυτήν την ηλικία? Και αν οι νεότερες γυναίκες τα κάνουν όλα αυτά για το γεμάτο ερωτική επιθυμία βλέμμα του αρσενικού, και οι μεγαλύτερες το κάνουν για τον ίδιο λόγο? Παίζει τόσο σημαντικό ρόλο η ερωτική επιθυμία στην τρίτη ηλικία? Είναι μύθος ή αλήθεια τα μισόλογα για την ενεργή σεξουαλική ζωή των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας? Και ξαφνικά το μπεζ με χρυσαφί παντού, έγιναν στα μάτια μου τα κατάλληλα χρώματα και η διακόσμηση βρήκε το σωστό λόγο ύπαρξης και οι εκπομπές θα ήταν αναμφίβολα οι κατάλληλες (παρόλο που δεν τι έχω δει). Όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι σε αυτό το "γυναικείο περιβάλλον", εγώ ήμουν η παραφωνία. Καθώς συνεχιζόταν όλο αυτό, γινόταν και πιο κουραστικό. Πάρα πολλή φασαρία, πάρα πολύ μπεζ με χρυσαφί, πάρα πολλή τρίτη ηλικία, πάρα πολύ από όλα κι εγώ μες τη μέση! Αλλά όπως όλα τα καλά, έτσι και όλα τα άσχημα (ευτυχώς) έχουν ένα τέλος...
Ξύπνησα την άλλη μέρα και κοίταξα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη καθώς, πλενόμουν. Το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο κοκκινίλες και σπυράκια. Όχι, ρε γαμώτο, θα μου πάρει στάνταρ μια εβδομάδα για να φύγουν, σκέφτηκα. Δε βαριέσαι μια εμπειρία ακόμη λοιπόν. Ζήτω η τρίτη ηλικία!