Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Η Αυγή της Οδύσσειας

Δε σας κρύβω ότι πεθαίνω να τον γνωρίσω! Θα έδινα πολλά για να τον κοιτάξω στα μάτια, να τον ακούσω να μιλάει, να μου δώσει λίγο χρόνο ή μια εξήγηση. Θα έδινα πολλά για να τον συναντήσω! Δε ξέρω αν θα καταλάβαινα, αλλά θα ήθελα να τον συναντήσω!

"Η Αυγή της Οδύσσειας". Το κωδικό όνομα της πολεμικής επέμβασης των ευρωπαϊκών και αραβικών (όχι όλων) δυνάμεων στη Λιβύη. Ποιος σκέφτηκε την ονομασία αυτή? Τι να σημαίνει? Τι να σκεφτόταν ο ίδιος? Τι θέλει να πει? Ποιος είναι ο τύπος με την ποιητική διάθεση, τόσο μακριά από την πολεμοχαρή ονομασία "Καταιγίδα της Ερήμου"?

Η "Αυγή", όχι η αρχή, η απαρχή, το ξεκίνημα, αλλά η "Αυγή" που έρχεται μετά το σκοτάδι, ακόμα και το πιο πυκνό, μετά τη νύχτα, ακόμα και την πιο μεγάλη. Η αυγή που φωτίζει την αλήθεια, που φέρνει το φως, την καινούρια μέρα, και μαζί την ελπίδα, τη θέληση για ζωή και τελικά την ίδια τη ζωή.

..."της Οδύσσειας", τόσο πραγματικό για να εκφράσει το άγνωστο της συνέχειας, το πιθανώς πολύπαθο, αλλά ταυτόχρονα και το ηρωικό, το ένδοξο, το επικό, το πολυμήχανο, το σοφό! (Θεοί που συναναστρέφονται, ερωτεύονται, οργίζονται με ανθρώπους και άνθρωποι που αναμετρώνται με Θεούς, κερδίζουν, χάνουν και γίνονται κι αυτοί Θεοί. Οδύσσεια... τι ιστορία!)

Δε ξέρω τι θα σκεφτόταν ο πολυμήχανος Οδυσσέας για αυτήν τη χρήση. Αν ήταν πραγματικά τόσο σοφός όσο λένε, μάλλον θα έφυγε από την Τροία ένα ψυχικό ράκος, ένας κλονισμένος ψυχισμός, για την ανείπωτη καταστροφή που προκάλεσε το τέχνασμά του σε μία τόσο λαμπρή πόλη όπως η Τροία. Για το πλιάτσικο που ακολούθησε, για τη σφαγή, την πυρπόληση, την αιχμαλωσία. Ναι, αν ο Οδυσσέας ήταν έστω και λίγο σοφός, μάλλον δε θα αισθανόταν και πολύ καλά με το γέννημα του "πολυμήχανου" μυαλού του και ίσως ούτε και πάρα πολύ περήφανος.

Δε ξέρω αν "Η Αυγή της Οδύσσειας" ήταν το αποτέλεσμα ενός επίπονου brain storming, ή το γέννημα ενός μόνο μυαλού, αλλά θα ήθελα να ξέρω, θα ήθελα να το συναντήσω αυτό το μυαλό. Θα ήθελα να του πω ότι η "Οδύσσεια" έχει και άλλη ανάγνωση και ο Οδυσσέας ίσως να μην ήταν αυτός που νομίζει...