Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο (που αλλού?)


Οι ερωτευμένοι άνθρωποι δε χρειάζεται να πούνε κάτι. Το βλέπεις στο φωτεινό σπινθηροβόλο βλέμμα τους, το διακρίνεις στο μόνιμο μισοχαμόγελό τους, το εκπέμπει όλη τους η ύπαρξη, αντανακλώντας μια περίεργη, γεμάτη ζωή ενέργεια, που γίνεται εύκολα αντιληπτή όταν είσαι δίπλα τους. 

Όταν είσαι ερωτευμένος στο "τώρα", με κάποιο μαγικό τρόπο, το παρελθόν σβήνει με μιας. Καμιά φορά μάλιστα φαντάζει σαν μια αιωνιότητα το πριν και άλλοτε σα να συνέβη σε κάποιον άλλον, σα μια ιστορία που κάποιος σου αφηγήθηκαν για κάποιον και τη θυμάσαι στις γενικές της γραμμές, γιατί δε σε αφορά προσωπικά ώστε να κρατήσεις τις λεπτομέρειες.

Είναι αυτό που λέει η φίλη μου η Ελένη "τα όμορφα και τα άσχημα μας κρατούν ζωντανούς, τα καινούρια μας ξυπνούν" και είσαι τόσο τυχερός όταν στο "τώρα" σου βρίσκονται τα καινούρια και όμορφα. Κι όπως δε μπορείς να εξηγήσεις το εγωιστικό και υπερβατικό του έρωτα, έτσι δεν μπορείς να εξηγήσεις και τον ειρηνοποιό του χαρακτήρα. Πως δαμάζει ακόμη και το πιο άγριο και οδυνηρό παρελθόν, πως το βάζει στις πραγματικές του διαστάσεις, πως τελικά συνάπτει ειρήνη μαζί του και το μεταφέρει σε έναν ήρεμο, γαλήνιο Παράδεισο, χωρίς εντάσεις, χωρίς πάθος, χωρίς ενδιαφέρον, τόσο μακριά από την κολασμένη ένταση, το ανεξέλεγκτο πάθος, την τρελή δύναμη του νέου έρωτα.

Ναι, μόνο οι παλιές, ξεχασμένες αγάπες πάνε στον Παράδεισο για να τελειώσουν εκεί ήρεμα το βίο τους, όταν κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για αυτές. Γιατί ποιος θα ήθελε να ζει σε έναν γαλήνιο, αδιάφορο Παράδεισο, όταν μπορεί να ζήσει σε μια τόσο, μα τόσο ενδιαφέρουσα και ζωντανή κόλαση?

Αγαπητέ μου Ευθύμη,
σε ευχαριστώ πολύ για το χθεσινό βράδυ. Όλα ήταν ωραία και πραγματικά χάρηκα πολύ που σε είδα. Λυπάμαι που εγώ δεν μπόρεσα να το διασκεδάσω τόσο, αλλά ποτέ δεν ήμουν φαν του Παράδεισου και τώρα ζω μια γαμάτη κόλαση! Ελπίζω να σε δω στη Δευτέρα Παρουσία. Αν πάλι όχι, τα φιλιά μου στις ψυχές του Παραδείσου.
Σε φιλώ
Αlex