Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Η ποιότητα μιας δημοκρατίας

"Εν δυνάμει δότες οργάνων για να χρησιμοποιηθούν σε μεταμόσχευση θα είμαστε όλοι στο εξής, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το νέο προσχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις που δόθηκε στη δημοσιότητα. Μόνο όσοι από εμάς θα έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους, όσο ζουν, με δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, δεν θα είναι εν δυνάμει δότες. Συγκεκριμένα το προσχέδιο νόμου αναφέρει ότι η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο, πραγματοποιείται εφόσον δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του (εικαζόμενη συναίνεση). Όπως αναφέρεται στο προσχέδιο κάθε πολίτης που έχει ενηλικιωθεί, μπορεί να δηλώνει την αντίθεσή του στην αφαίρεση οργάνων του μετά θάνατον, σε ειδικό αρχείο που θα τηρείται στον ΕΟΜ. Η σχετική δήλωσή του θα πρέπει να φέρει βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής."

Η αλήθεια είναι ότι σοκαρίστηκα με την είδηση για δύο εξαιρετικά σημαντικούς για μένα λόγους. 

Φυσικά και γνωρίζω τον αριθμό που κατέχει η Ελλάδα στη λίστα θανάτων από τροχαία, στη λίστα τετραπληγικών από τροχαία, τις μεγάλες ανάγκες σε αίμα σχεδόν σε καθημερινή βάση, τις μεγάλες ανάγκες σε όργανα, ναι τα γνωρίζω όλα αυτά, όπως και εσείς, και ΔΕ ζω σε άλλη χώρα. Θα έλυνε/λύσει το πρόβλημα μια "αναγκαστικού τύπου" συνεισφορά οργάνων? Μια ... εικαζόμενη συναίνεση?

Πολλοί θα απαντήσουν ναι, και ακόμα περισσότεροι θα πούνε ότι δεν είναι υποχρεωτικό (αν και νόμος), καθώς σου παραχωρεί τη δυνατότητα με μια δήλωσή σου, να εξαιρεθείς. Για μένα εκεί ακριβώς βρίσκεται το κλειδί: στις ποιότητες που καλείται να έχει μια δημοκρατία. Να σου επιτρέπει δηλ. να μετέχεις όπου θέλεις και όχι να σε αναγκάζει να εξαιρεθείς! Να μπορείς να επιλέγεις το που θέλεις να ανήκεις, είτε πρόκειται για χώρο, είτε για ιδέα, είτε για σκοπό. Να μην προεπιλέγουν κάποιοι άλλοι για σένα τι είναι σωστό και τι όχι, κι εσύ αν θέλεις, εκ των υστέρων, να ζητάς εξαίρεση. Και ακόμα παραπέρα, να μπορείς να μην ανήκεις πουθενά, ούτε στον κανόνα, ούτε στην εξαίρεση. Και δε δέχομαι καμία ηθικολογία περί της ιερότητας του σκοπού.

Το θέμα της δωρεάς οργάνων είναι κατεξοχήν ένα θέμα κοινωνικής ευαισθησίας. Ένα θέμα δηλ. το οποίο απαιτεί πληροφόρηση, γνώση, παιδεία, και αυτά όλα μαζί καλλιεργούν την ευαισθησία εκείνη, που ωθεί σε μια συνειδητοποιημένη απόφαση κοινωνικής προσφοράς, τη δωρεά οργάνων. Το να σε κάνουν δότη με ένα νόμο, και ακόμα χειρότερα με μια "εικαζόμενη συναίνεση", χωρίς να έχει προηγηθεί τί-πο-τα, καμία εσωτερική ή κοινωνική διεργασία, καμία αλλαγή σε επίπεδο παιδείας ή ευρύτερης ευαισθητοποίησης, καμία ενημέρωση, καμία πληροφόρηση, λύνει πραγματικά το πρόβλημα? 

Και τι θα γίνει με όλα εκείνα τα θέματα που χρήζουν κοινωνικής ευαισθησίας για τη διαχείρισή τους? Θα γίνει ένας νόμος για το καθένα? Θα εικάζεται η συναίνεσή μας? Τελικά η "κοινωνική ευαισθησία", η "αλληλεγγύη", η πράξη της προσφοράς, αντί να καλλιεργούνται ως κοινωνικές αξίες, θα μετατραπούν σε νομοθετικά, "εικαζόμενης συναίνεσης" προϊόντα? Ποιο έχει σειρά μετά? Και σε τι είδους κοινωνία προσβλέπει αυτό?

"Επιθυμώντας να βοηθήσω ασθενείς συνανθρώπους μου προσφέροντας μετά το θάνατο μου ιστούς και όργανα για μεταμόσχευση, ΕΙΜΑΙ ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ". Αυτό, έτσι ακριβώς, γράφει η κάρτα δωρεάς οργάνων, που έλαβα όταν πριν από χρόνια εγγράφηκα στον Ε.Ο.Μ. (Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων). Θυμάμαι ακόμα τη συγκίνηση που ένιωσα, καθώς κρατούσα στα χέρια μου το μικρό αυτό κακοφτιαγμένο καρτελάκι... Κανείς από την οικογένειά μου δεν είναι δωρητής οργάνων, ούτε υπήρξε ποτέ κάποιος από τις προηγούμενες γενιές. Για μένα σήμαινε και ένα βήμα μπροστά. Ένα βήμα πιο μακριά από το παλιό, το προηγούμενο, το φοβισμένο, το φτιαγμένο από άγνοια, προλήψεις και προκαταλήψεις. Για μένα ήταν κάτι σαν έκφραση μιας εξέλιξης, όχι όμως νομοτελειακής ή μηχανιστικής, αλλά βαθιάς συνειδητοποίησης. Για μένα ήταν μια κατάκτηση...

Θέλω να αφήνουν τις κορυφές αυτής της ζωής ελεύθερες. Να μη ρίχνουν αλεξιπτωτιστές να τις γυψάρουν μέσα σε "εικαζόμενες συναινέσεις". Να μη μου υποδεικνύουν/αναγκάζουν πως θα ανέβω και ποια διαδρομή θα ακολουθήσω, με ποιον τρόπο και πότε θα το κάνω. Θέλω να ζω ελεύθερα κι όταν κατακτώ τις δικές μου κορυφές, να βλέπω από εκεί τον κόσμο όλο, μαζί με αυτούς που κατέκτησαν την ίδια κορυφή. Και πάνω από όλα, θέλω μια δημοκρατία όπου η συναίνεσή μου να μην είναι "εικαζόμενη" και άρα προαποφασισμένη, αλλά πραγματική και υπάρχουσα! Είμαστε ακόμη σε δημοκρατία, έτσι δεν είναι?


Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Μας έκλεψαν την Πρωτοπριλιά! (γαμώτο)

Ο Έλληνας ως γνωστό είναι τύπος παραδοσιακός. Βαθιά παραδοσιακός. Τιμάει τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου του. Και ουδέποτε φανταζόταν ότι θα βρεθεί σε αυτό το αδιέξοδο! 

Και εξηγούμε: Τι ψέμα θα πούμε τη φετινή Πρωταπριλιά? Τι θα βρούμε να πούμε, τώρα που μας τα έχουν πει όλα? Μα όλα! Τα πιο ευφάνταστα, τα πιο μετριοπαθή, τα πιο τολμηρά, τα πιο χαζά, τα πιο παγιδευτικά, τα πιο ελκυστικά, τα πιο αφελή? Ακόμη και σήμερα ο Υπουργός Οικονομικών επέμενε ότι όλα πάνε καλά (σας παρακαλώ να μου πει κάποιος, ποιος ζει σε άλλη χώρα? Εγώ, ή αυτός? Γιατί αν συνεχίσει να μιλάει λες και ζούμε και οι δυο στην ΙΔΙΑ χώρα, θα με ρίξει στα χάπια ασυζητητί!!!). Και τι αξία θα έχει η Πρωταπριλιά όταν μας λένε ψέματα 364 μέρες το χρόνο? Όταν τα "ανταλλάσσουμε" και μεταξύ μας?

Καλά, άμα συνηθίσει ο άνθρωπος και μάλιστα ο πολιτικός να κλέβει, άντε να τον σταματήσεις.

Α ρε γαμώτο μας έκλεψαν και την Πρωταπριλιά!

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο (που αλλού?)


Οι ερωτευμένοι άνθρωποι δε χρειάζεται να πούνε κάτι. Το βλέπεις στο φωτεινό σπινθηροβόλο βλέμμα τους, το διακρίνεις στο μόνιμο μισοχαμόγελό τους, το εκπέμπει όλη τους η ύπαρξη, αντανακλώντας μια περίεργη, γεμάτη ζωή ενέργεια, που γίνεται εύκολα αντιληπτή όταν είσαι δίπλα τους. 

Όταν είσαι ερωτευμένος στο "τώρα", με κάποιο μαγικό τρόπο, το παρελθόν σβήνει με μιας. Καμιά φορά μάλιστα φαντάζει σαν μια αιωνιότητα το πριν και άλλοτε σα να συνέβη σε κάποιον άλλον, σα μια ιστορία που κάποιος σου αφηγήθηκαν για κάποιον και τη θυμάσαι στις γενικές της γραμμές, γιατί δε σε αφορά προσωπικά ώστε να κρατήσεις τις λεπτομέρειες.

Είναι αυτό που λέει η φίλη μου η Ελένη "τα όμορφα και τα άσχημα μας κρατούν ζωντανούς, τα καινούρια μας ξυπνούν" και είσαι τόσο τυχερός όταν στο "τώρα" σου βρίσκονται τα καινούρια και όμορφα. Κι όπως δε μπορείς να εξηγήσεις το εγωιστικό και υπερβατικό του έρωτα, έτσι δεν μπορείς να εξηγήσεις και τον ειρηνοποιό του χαρακτήρα. Πως δαμάζει ακόμη και το πιο άγριο και οδυνηρό παρελθόν, πως το βάζει στις πραγματικές του διαστάσεις, πως τελικά συνάπτει ειρήνη μαζί του και το μεταφέρει σε έναν ήρεμο, γαλήνιο Παράδεισο, χωρίς εντάσεις, χωρίς πάθος, χωρίς ενδιαφέρον, τόσο μακριά από την κολασμένη ένταση, το ανεξέλεγκτο πάθος, την τρελή δύναμη του νέου έρωτα.

Ναι, μόνο οι παλιές, ξεχασμένες αγάπες πάνε στον Παράδεισο για να τελειώσουν εκεί ήρεμα το βίο τους, όταν κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για αυτές. Γιατί ποιος θα ήθελε να ζει σε έναν γαλήνιο, αδιάφορο Παράδεισο, όταν μπορεί να ζήσει σε μια τόσο, μα τόσο ενδιαφέρουσα και ζωντανή κόλαση?

Αγαπητέ μου Ευθύμη,
σε ευχαριστώ πολύ για το χθεσινό βράδυ. Όλα ήταν ωραία και πραγματικά χάρηκα πολύ που σε είδα. Λυπάμαι που εγώ δεν μπόρεσα να το διασκεδάσω τόσο, αλλά ποτέ δεν ήμουν φαν του Παράδεισου και τώρα ζω μια γαμάτη κόλαση! Ελπίζω να σε δω στη Δευτέρα Παρουσία. Αν πάλι όχι, τα φιλιά μου στις ψυχές του Παραδείσου.
Σε φιλώ
Αlex

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Η Αυγή της Οδύσσειας

Δε σας κρύβω ότι πεθαίνω να τον γνωρίσω! Θα έδινα πολλά για να τον κοιτάξω στα μάτια, να τον ακούσω να μιλάει, να μου δώσει λίγο χρόνο ή μια εξήγηση. Θα έδινα πολλά για να τον συναντήσω! Δε ξέρω αν θα καταλάβαινα, αλλά θα ήθελα να τον συναντήσω!

"Η Αυγή της Οδύσσειας". Το κωδικό όνομα της πολεμικής επέμβασης των ευρωπαϊκών και αραβικών (όχι όλων) δυνάμεων στη Λιβύη. Ποιος σκέφτηκε την ονομασία αυτή? Τι να σημαίνει? Τι να σκεφτόταν ο ίδιος? Τι θέλει να πει? Ποιος είναι ο τύπος με την ποιητική διάθεση, τόσο μακριά από την πολεμοχαρή ονομασία "Καταιγίδα της Ερήμου"?

Η "Αυγή", όχι η αρχή, η απαρχή, το ξεκίνημα, αλλά η "Αυγή" που έρχεται μετά το σκοτάδι, ακόμα και το πιο πυκνό, μετά τη νύχτα, ακόμα και την πιο μεγάλη. Η αυγή που φωτίζει την αλήθεια, που φέρνει το φως, την καινούρια μέρα, και μαζί την ελπίδα, τη θέληση για ζωή και τελικά την ίδια τη ζωή.

..."της Οδύσσειας", τόσο πραγματικό για να εκφράσει το άγνωστο της συνέχειας, το πιθανώς πολύπαθο, αλλά ταυτόχρονα και το ηρωικό, το ένδοξο, το επικό, το πολυμήχανο, το σοφό! (Θεοί που συναναστρέφονται, ερωτεύονται, οργίζονται με ανθρώπους και άνθρωποι που αναμετρώνται με Θεούς, κερδίζουν, χάνουν και γίνονται κι αυτοί Θεοί. Οδύσσεια... τι ιστορία!)

Δε ξέρω τι θα σκεφτόταν ο πολυμήχανος Οδυσσέας για αυτήν τη χρήση. Αν ήταν πραγματικά τόσο σοφός όσο λένε, μάλλον θα έφυγε από την Τροία ένα ψυχικό ράκος, ένας κλονισμένος ψυχισμός, για την ανείπωτη καταστροφή που προκάλεσε το τέχνασμά του σε μία τόσο λαμπρή πόλη όπως η Τροία. Για το πλιάτσικο που ακολούθησε, για τη σφαγή, την πυρπόληση, την αιχμαλωσία. Ναι, αν ο Οδυσσέας ήταν έστω και λίγο σοφός, μάλλον δε θα αισθανόταν και πολύ καλά με το γέννημα του "πολυμήχανου" μυαλού του και ίσως ούτε και πάρα πολύ περήφανος.

Δε ξέρω αν "Η Αυγή της Οδύσσειας" ήταν το αποτέλεσμα ενός επίπονου brain storming, ή το γέννημα ενός μόνο μυαλού, αλλά θα ήθελα να ξέρω, θα ήθελα να το συναντήσω αυτό το μυαλό. Θα ήθελα να του πω ότι η "Οδύσσεια" έχει και άλλη ανάγνωση και ο Οδυσσέας ίσως να μην ήταν αυτός που νομίζει...


Σας εύχομαι μια υπέροχη Άνοιξη

Η πικρή μικρή αλήθεια είναι ότι είμαι από τους ανθρώπους που αποφασίζουν οι ίδιοι για τη ζωή τους, για όοοοοολα τα ζητήματα, είτε αυτό είναι εφικτό είτε όχι. Κι αν βιαστείτε να αναρωτηθείτε "μα γίνεται να μην είναι εφικτό να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή σου?" αφού σας απαντήσω άμεσα και απερίφραστα "ναι, για πάρα πολλούς ανθρώπους είναι", συνεχίζω. 

Αποφάσισα λοιπόν, ότι αύριο έρχεται η Άνοιξη. Το αποφάσισα με την ημερολογιακή πρόφαση της αυριανής ισημερίας, γιατί πρακτικά η κακοκαιρία των ημερών δε με αφήνει να υποστηρίξω κάτι τέτοιο. Το αποφάσισα επί της ουσίας γιατί βαρέθηκα. Βαρέθηκα αυτόν το χειμώνα μέσα μας, έξω μας, τα βαριά σκουρόχρωμα ρούχα, το βιαστικό περπάτημα στους δρόμους, τις γρήγορες παγωμένες ματιές, τα ζεστά γεμάτα καπνό καφέ. Τέρμα όλα αυτά, τώρα ΆΝΟΙΞΗ! Ατέλειωτες βόλτες στην παραλία, λιώσιμο στα παγκάκια να σε χτυπάει ο ήλιος σα γατί, ελαφριά χρωματιστά ρούχα, απλανή τεμπέλικα βλέμματα, καλή διάθεση. ΑΝΟΙΞΗ! Το αποφάσισα! 

Μάζεψα λοιπόν τα χειμωνιάτικά μου ρούχα, τα περισσότερα ζευγάρια μπότες, κατέβασα καλοκαιρινά και ένιωσα πάρα πού καλά με αυτήν την αλλαγή. Η αλήθεια είναι πως άλλη μια φορά το είχα ξανακάνει. Δεν έπιασε! Έριξε τρελό χιόνι τέλος Μαρτίου κι εγώ γυρνούσα με κάτι ελαφριά ρουχάκια και παπουτσάκια που έκαναν τη φίλη μου τη Φένια να λέει "βρε παιδί μου σε παρακαλώ λογικέψου, δε βλέπεις, χιονίζει! και εντάξει τα ρούχα, αλλά κατέβασε ένα ζευγάρι μπότες τουλάχιστον". 'Οχι, ούτε μπότες, ούτε ρούχα! Η Άνοιξη είναι ιδέα! Δεν μπορείς να προδίδεις μια ιδέα με το πρώτο χιόνι! 

Ελπίζω από αύριο η Άνοιξη να είναι κάτι περισσότερο από μια ιδέα για όλους! 

Σας εύχομαι να έχετε μια υπέροχη Άνοιξη στην καρδιά σας!


Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Οικονομικότερο VS Σοφότερο

Αυτές τις μέρες άλλοι φοβόντουσαν - τρόπος του λέγειν - κι άλλοι περίμεναν κάτι. 

Τι θα (ξανα)πει η Τρόικα, τι θα γίνει στις Βρυξέλλες, αν θα γίνει ανασχηματισμός, αν θα γίνουν εκλογές, αν θα γίνει κανένα μεγάλο κοινωνικό "μπαμ", και ο καθένας είχε και την επιχειρηματολογία του. Τη χειρότερη όλων με διαφορά, την άκουσα από οπαδό του κυβερνώντος κόμματος:"δε θα επιτρέψει η Τρόικα να γίνουν εκλογές!" Μάλιστα, μάλιστα! Και είναι η χειρότερη, γιατί είτε είναι αληθινή, είτε δεν είναι και μόνο η χρήση της δείχνει πολλά. Δε θα επιτρέψει η Τρόικα! Βέβαια, η Τρόικα δε γνωρίζει τις παραδόσεις, τα πολιτικά ήθη και έθιμα αυτού του τόπου.

Σε αυτόν τον τόπο κατά παράδοση, οι εκλογές δεν προ-ανακοινώνονται. Επίσης σε αυτόν τον τόπο, όπου η κοροϊδία πάει σύννεφο και η πολιτική αναξιοπιστία είναι αναντίρρητο status quo χρόνων και χρόνων, κατά παράδοση το ένα πρωί σου λένε ότι δε θα γίνουν εκλογές και 1-2 πρωινά μετά - βαριά ένα μήνα - τις προκηρύσσουν. Οπότε, σε αυτόν τον τόπο επίσης κατά παράδοση, γενικά μιλάω, οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού δεν είναι κάτι που το παίρνει κανείς στα σοβαρά. Αλλά μιας και δε θα γίνει ανασχηματισμός, αν λέω αν, γίνουν εκλογές η Τρόικα με ποιο κόμμα θα κατέβει? Μήπως κατέβει μόνη της? Αυτόνομη? Δεν είναι καθόλου κακό! Εξάλλου αυτήν την εποχή που ο καθένας κατεβαίνει μόνος του και φτιάχνει ένα κόμμα (Ντόρα, Κουβέλης, Σαμαράς, αυτός το ξέρει ότι είναι μόνος του,Παπανδρέου, αυτός δεν το ξέρει ότι είναι μόνος του) το να είσαι Τρόικα δεν είναι λίγο! Ίσα ίσα, φαντάζει και πολύ! Λες? Μπαααααααααααα, νομίζω τελικά θα σεβαστούν τις παραδόσεις του τόπου.

Όπως όλοι αυτή την εποχή σκέφτομαι, φαντάζομαι, συζητάω, αισθάνομαι. Κάτι θα γίνει, γιατί κάτι πρέπει να γίνει. Και ίσως τελικά η διεξαγωγή εκλογών να είναι η πιο σοφή λύση. Δεν είναι ανέξοδη θα σπεύσουν να πουν πολλοί - όπως τίποτα άλλωστε - αλλά αυτή τη στιγμή δεν θα μας σώσει το "οικονομικότερο", αλλά το "σοφότερο"... αν μπορεί ακόμη να μας σώσει κάτι...