Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Χωρίς "συγνώμη για την ενόχληση"

Όλοι μου - σχεδόν - οι φίλοι αυτήν την εποχή ετοιμάζονται να φύγουν, κι εγώ επίσης. Αυτό δε σημαίνει ότι απαραίτητα θα φύγουν/με. Αλλά ετοιμάζουν, στέλνουν βιογραφικά, ρωτάνε, μαθαίνουν, το οργανώνουν, το μεθοδεύουν το θέμα, ή απλά αφήνουν τη μεγάλη τους επιθυμία να πάρει το δρόμο της. Και τελικά, ποτέ δε ξέρεις ποιος θα φύγει, γιατί πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις υπερτερεί ο συντελεστής "έκπληξη".

Είναι η άνοιξη που σκάει μύτη? Είναι η ανάγκη για μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας? Είναι το ασφυκτικό περιβάλλον? Είναι το αύριο που δε διακρίνεται από την πολλή ομίχλη? Είναι που βαρεθήκαμε απελπιστικά ο ένας τον άλλον? Είναι οι ίδιες εικόνες που τροφοδοτούν τις ίδιες αντιδράσεις και οι ίδιες συμπεριφορές που δημιουργούν τα ίδια συναισθήματα? Βαρεθήκαμε, ή προσπαθούμε να διασώσουμε τον εαυτό μας? Είναι κίνηση προς την εξέλιξη, ή από την απελπισία? Γιατί θέλουμε να φύγουμε?

Δεν έχω σκεφτεί να ζήσω - και δεν έχω ζήσει ποτέ - σε ένα μέρος. Και ποτέ δεν προβληματίστηκα για όλους εκείνους που περνούν όλοι τους τη ζωή σε έναν τόπο. Χωρίς τις εμπειρίες του "αλλού", του "ξένου", του διαφορετικού. Δε σκέφτηκα ποτέ, ότι αυτό μπορεί να είναι μια εκδοχή κανονικότητας, ή ο κανόνας. Ακόμα και σήμερα, πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι - ακόμα και αν είναι οι περισσότεροι, είναι? - είναι βαρετοί, άνθρωποι ασφαλών επιλογών και κατ΄επέκταση περιορισμένων εμπειριών, που τι να πεις μαζί τους? Και τώρα που το σκέφτομαι όντως: τι να πεις μαζί τους?

Μου αρέσουν οι φίλοι μου που ετοιμάζουν τη "φυγή" τους, όπως και αν την ετοιμάζουν, όπως και αν την ονειρεύονται, όπως και αν τους συμβεί. Μα, κι αν ακόμα δε συμβεί, μου αρέσει η τόλμη τους. Γιατί θέλει τόλμη να ονειρευτείς, πάντα ήθελε, θέλει τόλμη να φύγεις, ή να φεύγεις και ακόμη περισσότερη για εμάς, που δε "μας φεύγουν", αλλά φεύγουμε και δε "μας φέρνουν", αλλά ερχόμαστε.

Μου αρέσουν οι φίλοι μου. Μπορώ να στοιβάζω τα όνειρά μου δίπλα στα δικά τους χωρίς να ζητάω συγνώμη για την ενόχληση.