Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Χωρίς "συγνώμη για την ενόχληση"

Όλοι μου - σχεδόν - οι φίλοι αυτήν την εποχή ετοιμάζονται να φύγουν, κι εγώ επίσης. Αυτό δε σημαίνει ότι απαραίτητα θα φύγουν/με. Αλλά ετοιμάζουν, στέλνουν βιογραφικά, ρωτάνε, μαθαίνουν, το οργανώνουν, το μεθοδεύουν το θέμα, ή απλά αφήνουν τη μεγάλη τους επιθυμία να πάρει το δρόμο της. Και τελικά, ποτέ δε ξέρεις ποιος θα φύγει, γιατί πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις υπερτερεί ο συντελεστής "έκπληξη".

Είναι η άνοιξη που σκάει μύτη? Είναι η ανάγκη για μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας? Είναι το ασφυκτικό περιβάλλον? Είναι το αύριο που δε διακρίνεται από την πολλή ομίχλη? Είναι που βαρεθήκαμε απελπιστικά ο ένας τον άλλον? Είναι οι ίδιες εικόνες που τροφοδοτούν τις ίδιες αντιδράσεις και οι ίδιες συμπεριφορές που δημιουργούν τα ίδια συναισθήματα? Βαρεθήκαμε, ή προσπαθούμε να διασώσουμε τον εαυτό μας? Είναι κίνηση προς την εξέλιξη, ή από την απελπισία? Γιατί θέλουμε να φύγουμε?

Δεν έχω σκεφτεί να ζήσω - και δεν έχω ζήσει ποτέ - σε ένα μέρος. Και ποτέ δεν προβληματίστηκα για όλους εκείνους που περνούν όλοι τους τη ζωή σε έναν τόπο. Χωρίς τις εμπειρίες του "αλλού", του "ξένου", του διαφορετικού. Δε σκέφτηκα ποτέ, ότι αυτό μπορεί να είναι μια εκδοχή κανονικότητας, ή ο κανόνας. Ακόμα και σήμερα, πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι - ακόμα και αν είναι οι περισσότεροι, είναι? - είναι βαρετοί, άνθρωποι ασφαλών επιλογών και κατ΄επέκταση περιορισμένων εμπειριών, που τι να πεις μαζί τους? Και τώρα που το σκέφτομαι όντως: τι να πεις μαζί τους?

Μου αρέσουν οι φίλοι μου που ετοιμάζουν τη "φυγή" τους, όπως και αν την ετοιμάζουν, όπως και αν την ονειρεύονται, όπως και αν τους συμβεί. Μα, κι αν ακόμα δε συμβεί, μου αρέσει η τόλμη τους. Γιατί θέλει τόλμη να ονειρευτείς, πάντα ήθελε, θέλει τόλμη να φύγεις, ή να φεύγεις και ακόμη περισσότερη για εμάς, που δε "μας φεύγουν", αλλά φεύγουμε και δε "μας φέρνουν", αλλά ερχόμαστε.

Μου αρέσουν οι φίλοι μου. Μπορώ να στοιβάζω τα όνειρά μου δίπλα στα δικά τους χωρίς να ζητάω συγνώμη για την ενόχληση.


Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Μιας λαμπρής ιδέας μύριες έπονται!

Μιας λαμπρής ιδέας μύριες έπονται! Μία νέα κάρτα λοιπόν βρίσκεται κι αυτή στα σκαριά! 

Μετά τις προηγούμενες λαμπρές ιδέες όπου με διάφορες κάρτες (κάρτα του πολίτη, εφορίας, συναλλαγών), αριθμούς (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, κτλ) και ότι άλλο βάλει αυτός ο καμμένος, κατεστραμένος νους που τα σκέφτεται όλα αυτά, μια νέα κάρτα σκέφτεται/ονται να κάνει την εμφάνισή της. Θα είναι η κάρτα για τα τυχερά παιχνίδια. Όπως και οι προηγούμενες θα είναι και αυτή μια ελεγκτική κάρτα, μια κάρτα παρακολούθησης, με την οποία θα μπορούν να παρακολουθούν αν παίζεις τυχερά παιχνίδια, αν είσαι ενήλικος, ανήλικος και ένα σωρό άλλα. 

Και γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από εσάς είστε έτοιμοι να με ακούσετε να διαμαρτύρομαι για τη σταδιακή κατάργηση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και ελευθεριών (φυσικά το ξέρω ότι θα αποφανθεί πρώτα η αρχή προστασίας δικαιωμάτων), να προβληματίζομαι για το που θα οδηγήσει όλη αυτή η παρακολούθηση, να αναρωτιέμαι που πάει το πράγμα και που θα σταματήσει και να διαμαρτύρομαι γιατί δε θέλω βρε αδερφέ ανά πάσα στιγμή να γνωρίζει το κράτος (ποιο είναι αυτό το κράτος και γιατί θέλει να το ξέρει?) που είμαι, με ποιον είμαι, πόσες φορές συναντηθήκαμε, αν ήπιαμε καφέ ή τσάι.

Όμως εγώ έχω πιο σοβαρά ερωτήματα: μαζί με αυτές τις κάρτες θα μας δίνουν και κάποια θήκη που θα μπαίνουν όλες, ώστε να τις έχουμε πάντα μαζί μας? Η θήκη θα είναι σε χρώμα της αρεσκείας μας? Θα έχει βραδινές, επίσημες, casual? Σε περίπτωση που δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα outfit, μπορώ να την αφήσω σπίτι? Να την ανταλλάσω με τις φίλες μου? Και άμα τη βαρεθώ, θα μπορώ να την αλλάξω, ή είναι για πάντα?

(Καλά, σκέφτομαι τρελλή μπίζνα, να βγάλω τέτοιες θήκες στην αγορά με το σλόγκαν "η πιο προσωπική σας θήκη είναι εδώ" ή "πες μου τον αριθμό σου να σου πω τι κάνεις" και μετά να το πουλήσω στην κυβέρνηση ως καμπάνια επικοινωνίας για το μέτρο!).

Μήπως, λέω μήπως, για να αποφύγουμε όλα τα παραπάνω αδιέξοδα, να μου περνούσατε ένα τσιπάκι να τελείωνε?


Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Τα ρέστα μου κύριοι!

Δε θα ήθελα να το προσεγγίσω με "πολιτικό" τρόπο το θέμα. Θα ήθελα να το προσεγγίσω από την πλευρά του πολίτη εκείνου, που μένει άναυδος από την τεράστια απόσταση που τόσο γρήγορα έχει μπει ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους πολίτες. 

Από αυτήν τη πλευρά λοιπόν, αισθάνομαι εξαιρετικά θιγμένη - μετά την πρώτη έκπληξη - με το χαρακτηρισμό "τσαμπατζίδες", που media και πολιτικοί, προμηθεύοντας ο ένας τον άλλο με ένα λεξιλόγιο που χαρακτηρίζει το επίπεδό τους μόνο, "κόλλησαν" σε μια κίνηση αυθόρμητη, σε μια κίνηση διαμαρτυρίας, σε μια κίνηση ανυπακοής (δεν έχω πρόβλημα ούτε με τη λέξη ούτε με τη σημασία της), σε μια κίνηση - ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ - που αποτελεί δείγμα υγείας σε μια δημοκρατία που είναι και αυτή υγιής, αν βέβαια είναι υγιής.

Είμαι από εκείνους που μετακινούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς και πλήρωναν και πληρώνουν πάντα το εισιτήριό τους. Δε σκέφτηκα ποτέ να μην το κάνω κι έτσι δεν το έκανα. Μου έχει τύχει πολλές φορές ελεγκτές να "πιάσουν" και κάποιον που δεν είχε. Κατά 99% ήταν άνθρωποι συνταξιούχοι. Ούτε κακομαθημένα 15χρονα, ούτε νεαροί που τρώνε τα λεφτά των γονιών τους. Και αυτό το λέω, γιατί υπουργοί και δημοσιογράφοι μετακινούνται με τα πολυτελή αυτοκίνητά τους - των πρώτων μάλιστα τα πληρώνουμε εμείς - κι έτσι δε γνωρίζουν τι γίνεται στα αστικά. Είναι λοιπόν άνθρωποι συνταξιούχοι που είτε ξέχασαν να "χτυπήσουν" το εισιτήριό τους, είτε δεν αγόρασαν καν. Αμέλεια? Οικονομία? Δε ξέρω γιατί ποτέ δε με απασχόλησε. Απλά, συνέχισα να χτυπάω το δικό μου εισιτήριο και να αισθάνομαι πολύ άσχημα για αυτές τις σκηνές μέσα στο λεωφορείο.

Σήμερα, media και κυβέρνηση προσπαθούν να με πείσουν ότι είμαι κορόϊδο, ότι είμαι βλάκας! Όχι γιατί μου ζητούν να καταπιώ αμάσητα τα σκάνδαλα της Siemens, του Βατοπεδίου και ένα σωρό άλλων που θα μου έπαιρνε ώρα απλά και μόνο να απαριθμήσω (εκεί βολεύει που είμαι κορόϊδο και βλάκας), αλλά γιατί πληρώνω τους "τσαμπατζήδες" των αστικών. Προσπαθούν να με στρέψουν εναντίον τους λέγοντάς μου - άκουσον! άκουσον! - ότι το έλλειμα οφείλεται στη λαθρεπιβίβαση και αν αυτή συνεχιστεί, τότε εγώ σε λίγο θα πρέπει να πληρώνω ακόμα μεγαλύτερο εισιτήριο! (Όντως ή με περνάνε για μεγάλο βλάκα ή τα έχουν χαμένα!). Και ούτε κουβέντα για το "κίνημα ανυπακοής", ούτε κάποια ένδειξη αντίληψης για το τι συμβαίνει, ούτε διάθεση ή πρόθεση διαλόγου. Αντίθετα, απειλές για σκληρότερα μέτρα που θα επιβληθούν.

Αγαπητοί κυβερνώντες αυτού του τόπου που με περνάτε για μεγάλο βλάκα, θα ήθελα δύο πράγματα από εσάς. Πρώτα από όλα ΔΕ ΘΕΛΩ να πληρώνω τη μετακίνησή σας, αυτοκίνητα, βενζίνες, οδηγούς. Δέχομαι να την πληρώνω, αν μετακινήστε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς όπως εγώ. Δεύτερον, αφού νοιάζεστε τόσο για μένα που πληρώνω το εισιτήριό μου, νομίζω επιβάλλεται μετά από τόσα χρόνια, να τοποθετήσετε μέσα στα λεωφορεία μηχανήματα που να "κόβουν" εισιτήρια, αλλά να δίνουν και ρέστα, όπως σε όλες τις άλλες χώρες. 

ΘΕΛΩ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΜΟΥ ΚΥΡΙΟΙ! και κρατήστε κι εσείς τα δικά σας, γιατί σε λίγο θα είναι το μόνο που θα έχετε. Αν και νομίζω ότι δε θα είναι αρκετά για να σας κρατήσουν στο παιχνίδι τώρα που αυτό σκληραίνει και οι μπλόφες δεν πιάνουν πια.

Ίσως τελικά αποδειχθεί ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ τόσο βλάκας όσο νομίζετε... Αλλά ίσως πάλι, απλά και να μπλοφάρω...