Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Θέλω να επιστρέψω στο δικό μου Matrix ΤΩΡΑ!

- "Αν πάρεις το μπλε χάπι, θα τελειώσουν όλα εδώ, θα ξαναγυρίσεις εκεί που ήσουν και δε θα θυμάσαι τίποτα. Αν πάρεις το κόκκινο, θα σου δείξω μέχρι που μπορεί να φτάσει το λαγούμι" (που κατρακυλά η ηρωίδα ακολουθώντας τον τρελλοκούνελο στην "Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων").

Αναμφίβολα, αν ο ήρωας διάλεγε το μπλε χάπι λίγα θα είχε να πει η ταινία στη συνέχειά της, καθώς μάλλον θα την απασχολούσαν οι εσωτερικές του διεργασίες (έκανα άραγε το σωστό?) και θα στερούσαν έτσι οποιαδήποτε δράση και ταυτόχρονα την πιθανότητα μιας τριλογίας, η οποία μάλλον θα ήθελε να ήταν και επική με τον τρόπο της. Κι έτσι, λογικά και αναμενόμενα, ο ήρωας διάλεξε το κόκκινο χάπι. Διάλεξε να μάθει την αλήθεια!

Κάπως έτσι αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό. Διάλεξα το κόκκινο χάπι. Διάλεξα να μάθω την αλήθεια, διάλεξα να σώσω τον εαυτό μου και τον κόσμο, διάλεξα να πιστέψω σε αυτόν που ήρθε και να τον ονομάσω σωτήρα, διάλεξα να κατρακυλήσω στο λαγούμι. Και μόλις κατάπια το χάπι, η αλήθεια φάνηκε! 

Πτωχεύσαμε δεν πτωχεύσαμε φιλολογική τελικά η διαφορά. Και ο σωτήρας φάνηκε με την επική φράση "λεφτά υπάρχουν" και συνοδευόμενος - όπως κάθε σωτήρας που σέβεται τον εαυτό του άλλωστε - από το επιτελείο των "βοηθών σωτήρα", ένα συμφερτό από πρώην σωτήρες, αποτυχημένους σωτήρες, επίδοξους σωτήρες και πάει λέγοντας. Και ήρθε και ο τρόπος που θα σώσω τον εαυτό μου και τους άλλους με το κωδικό όνομα ΔΝΤ, επιζητώντας να του παραχωρήσω την ελεύθερη, αβίαστη, σύμφωνη γνώμη μου για τον αφανισμό στον οποίο θα έθετε τη ζωή μου. Μάλιστα, μάλιστα, αυτή είναι η αλήθεια λοιπόν?

Σε αυτήν την "αλήθεια" υπάρχει μια ατέλειωτη παγωνιά, μια αδυσώπητη σκληρότητα, μια απογοήτευση, μια απόγνωση, χωρίς γεύση, χωρίς οσμή, χωρίς τίποτα. Αντίθετα, στο Matrix που τα είχες όλα αυτά ήταν ψεύτικα, μου είπαν. Πλασματικά, αισχρά αποκυήματα, αισχρών τακτικών (απάτες, φοροδιαφυγές, λογαρισμοί στα Κέυμαν, εταιρίες στο πουθενά). Θυμάμαι ότι στο Matrix που ζούσα εγώ, δεν είχα τίποτα από όλα αυτά. Είχα όμως μια δουλειά, έναν καφέ με φίλους, κάναμε σχέδια για το σαββατοκύριακο, για το μέλλον, γελούσαμε, νιώθαμε πιο ήσυχοι πιο ήρεμοι...

Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως και αυτό το χάπι τελικά με πήγε σε ένα άλλο Matrix και δε ξέρω τι να κάνω. Θέλω να γυρίσω πίσω. Εκεί που χαμογελούσα, δε με μοιάζει αν ήταν ψέματα. Τι να την κάνεις μια αλήθεια που σε στραγγίζει, σε στεγνώνει, σε σκοτώνει, χωρίς να είναι καν δικιά σου?