Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Όλοι οι μεγάλοι έρωτες

Όλοι οι μεγάλοι έρωτες που θέλουμε ή ονειρευόμαστε να ζήσουμε, είναι εκεί έξω. Δε ξέρω αν μας, ή ποιους περιμένουν, ξέρω μόνο ότι είναι εκεί έξω. Οι σπουδαίοι ρομαντικοί άνδρες, οι ξεχωριστές προσωπικότητες, οι τέλειες γυναίκες, ο τέλειος έρωτας μιας ζωής που μας συγκλονίζει, όλα εκείνα που μας συγκινούν σε κάθε "μεγάλη" ταινία, είναι εκεί έξω.

Αν ζούμε έρωτες μικρούς, βαρετούς κα συνηθισμένους, αν φλερτάρουμε μέσω διαδικτύου και ερωτευόμαστε από μακριά, είναι επειδή αυτό ακριβώς θέλουμε. Έναν έρωτα που να μη χρειάζεται να τον ανταλλάξουμε με την ασφάλειά μας, να μη ρισκάρουμε τίποτα για αυτόν, να μη μας "φορτωθεί", να μην, να μην, να μην... Θέλουμε έναν έρωτα τόσο, όσο... και αυτό έχουμε.

Γιατί μπορεί στην ταινία με την ιστορία του μεγάλου έρωτα να συγκινούμαστε στις στιγμές της ερωτικής κορύφωσης, αλλά δεν παύει βαθιά μέσα μας να χαράζεται το άδοξο, δραματικό τέλος. Γιατί πόσοι μεγάλοι έρωτες έχουν τη συνηθισμένη, προσδοκόμενη, ευτυχή κατάληξη?

Όλοι οι μεγάλοι έρωτες που θέλουμε ή ονειρευόμαστε να ζήσουμε, είναι εκεί έξω. Εμείς δεν είμαστε εκεί για να τους συναντήσουμε. Κι επειδή δε θέλουμε να τους συναντήσουμε, μένουμε κρυμένοι στην ασφάλεια μιας ανούσιας σχέσης, που κάνει σιγά σιγά και την ίδια τη ζωή μας ανούσια. Και ο όποιος "άλλος", γίνεται σημαντικός μπροστά στην ανούσια ζωή μας. Τελικά του χρωστάμε κι από πάνω, αντί να σκεφτούμε ότι και για αυτόν ένας ανούσιος όποιος "άλλος" είμαστε.

Κάνουμε πάρα πολλά για να αποφύγουμε όποιον μας συγκινεί, ή μοιάζει ικανός να μας συγκινήσει. Και δεν κάνουμε τίποτα για τον εαυτό μας, από το να του βρούμε έναν/μία όσο το δυνατόν λιγότερο "ενοχλητικό/ή" απλά γκόμενο/α. Αλλά, αν δεν ήρθαμε στη ζωή αυτή να ερωτευτούμε βαθιά και να αναζητούσουμε, να απαιτήσουμε αυτόν τον έρωτα, τι ήρθαμε αλήθεια να κάνουμε?