Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Μ΄αγαπάς?

Τι μας κάνει να ερωτευόμαστε? Η ανάγκη μας για τον άλλον ή οι δικές μας ανάγκες? 

Και πως "πρέπει" να μπαίνουμε μέσα σε μια σχέση, έχοντας κατακτήσει την προσωπική μας αυτάρκεια, ή γυρεύοντας το "άλλο μας μισό"? 

Γιατί αν είσαι τόσο αυτάρκης και χωρίς ανάγκες που ζητάς ο άλλος να σου καλύψει, τι θα σε κάνει τότε να "παραχωρήσεις" μέρος του χώρου και της αυτάρκειάς σου στον άλλον? 

Αν πάλι αποζητάς από τον άλλον να καλύψει τις ανάγκες σου, ποιος είναι ο δικός σου ρόλος μέσα στη σχέση?

Και είναι η "σχέση" το περιβάλλον εκείνο που μας επιτρέπει να δοκιμάζουμε ένα σωρό ρόλους? 

Κάνουμε "σχέση" για ποιο λόγο?

Όταν ο Μπουκάι λέει "Δε θέλω να είμαι υπεύθυνος για την ευτυχία σου, γιατί αυτό σημαίνει αυτόματα ότι κάποια στιγμή θα με θεωρήσεις υπεύθυνο και για τη δυστυχία σου", ακούγεται από τη μια πλευρά αρκούντος καθησυχαστικό, καθώς μας απαλλάσει από κάθε είδους ενοχή, αλλά και επιδεικτικά κόντρα στην ανθρώπινη φύση. Γιατί πραγματικά αν δε θέλουμε να είμαστε η πηγή της χαράς και της ευτυχίας του άλλου, τι είναι αυτό που φοβόμαστε?

Τελικά σε εποχές "κρίσης" ο άνθρωπος ως θαυμαστό και αναγκαίο δημιούργημα επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Και είναι ίσως οι εποχές κρίσης οι κατάλληλες "στιγμές" για τους πιο δομικούς μετασχηματισμούς εννοιών και ρόλων. Ακόμη και τα πιο παλιά ερωτήματα επιδέχονται νέες απαντήσεις. Αρκεί να μπορεί κανείς να ρωτήσει τον εαυτό του πρώτα και μετά δυνατά και τον άλλον, γιατί ακόμα και οι ψίθυροι χάνουν τη γοητεία τους όταν διαρκούν μια ζωή!