Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Το να μη μεγαλώνεις ποτέ δεν είναι χαριτωμένο, είναι βαρετό και έλλειψη ευφυίας!

"Οι εμπειρίες είναι αυτές που μας μεγαλώνουν και όχι ο χρόνος" άκουγα τον εαυτό μου να λέει στη φίλη μου Άννα Μαρία και αμέσως θυμήθηκα τον Αλέξανδρο -που όσο τον γνωρίζω με εκπλήσσει εντυπωσιακά και όλο και πιο ευχάριστα - που θα χρησιμοποιούσε τη Μάρω Βαμβουνάκη για την περίσταση: "πρέπει να εκτιμάμαι όσα μας έφεραν σε ακραία χαρά, σε ακραία ελπίδα, σε ακραίο πόνο...". 

Βέβαια, η ποίηση μπορεί να το πει αυτό γιατί δεν έχει καμία υποχρέωση να είναι soft ή political correct με κανέναν, σε αντίθεση με τους φίλους που κοιτάνε πάντα να είναι κάπως έτσι. Η ποίηση μπορεί να "φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο", σκεφτόμουν και δεν είπα στην Άννα Μαρία ότι κάποιοι άνθρωποι δε μεγαλώνουν ποτέ, ή μεγαλώνουν ελάχιστα, όχι γιατί δεν αντιλαμβάνονται το χρόνο που περνάει, αλλά γιατί δεν προσλαμβάνουν/αντιλαμβάνονται την εμπειρία που τους φέρνει...

"Θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο", είπε και αυτόματα σκέφτηκα,πόσο οδυνηρό θα είναι αυτό? Θα θέλαμε πράγματι να συμβεί? θα θέλαμε πράγματι να συμβεί? Σκέφτηκα ότι όχι, εγώ δε θα ήθελα, αλλά δεν πρόλαβα να πω τίποτα, γιατί περάσαμε σε κάτι άλλο.

Τι μας προσδιορίζει πραγματικά και δείχνει στους άλλους ποιοι είμαστε? Αυτά που επιλέγουμε να πούμε, ή αυτά για τα οποία επιλέγουμε να σιωπήσουμε? Κι αν τα λόγια της σιωπής είναι εξίσου σημαντικά ή πιο πολύτιμα από τα λόγια της ομιλίας? Πως κρίνουμε το σημαντικό και πως το προτάσσουμε ή το αποκρύπτουμε? Και το σημαντικό που είμαστε, θέλουμε πράγματι να το παραχωρήσουμε/δείξουμε στους άλλους, ή το κρατάμε συνειδητά και ζηλόφθονα μόνο για τον εαυτό μας? Όταν αποκλείουμε τον άλλον από τις σκέψεις μας και τον αφήνουμε συνδεδεμένο μόνο με την εικόνα μας, τον εξαπατάμε, ή απλώς δίνουμε μια αναβολή σε μια πραγματική γνωριμία που κρίνουμε ότι ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι, ή δεν ενδιαφερόμαστε να κάνουμε?

Γνωρίζω ανθρώπους που ζούνε χρόνια με την εικόνα του ανθρώπου που είναι δίπλα τους. Που δεν πάνε παραπέρα, δεν προσλαμβάνουν την εμπειρία, δε βάζουν το μαχαίρι στο κόκαλο, δε γνωρίζουν, δεν καταλαβαίνουν με ποιον ζουν. Συμπληρώνουν όμως με ευκολία τα κενά με τα δικά τους στερεότυπα και φτιάχνουν για τον άλλον την εικόνα που τους ικανοποιεί και τελικά συνεχίζουν να ζουν με την κενή καρικατούρα της εικόνας. Ίσως τελικά, "το μαχαίρι στο κόκαλο" να είναι μια επιλογή...