Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Όλοι οι μεγάλοι έρωτες

Όλοι οι μεγάλοι έρωτες που θέλουμε ή ονειρευόμαστε να ζήσουμε, είναι εκεί έξω. Δε ξέρω αν μας, ή ποιους περιμένουν, ξέρω μόνο ότι είναι εκεί έξω. Οι σπουδαίοι ρομαντικοί άνδρες, οι ξεχωριστές προσωπικότητες, οι τέλειες γυναίκες, ο τέλειος έρωτας μιας ζωής που μας συγκλονίζει, όλα εκείνα που μας συγκινούν σε κάθε "μεγάλη" ταινία, είναι εκεί έξω.

Αν ζούμε έρωτες μικρούς, βαρετούς κα συνηθισμένους, αν φλερτάρουμε μέσω διαδικτύου και ερωτευόμαστε από μακριά, είναι επειδή αυτό ακριβώς θέλουμε. Έναν έρωτα που να μη χρειάζεται να τον ανταλλάξουμε με την ασφάλειά μας, να μη ρισκάρουμε τίποτα για αυτόν, να μη μας "φορτωθεί", να μην, να μην, να μην... Θέλουμε έναν έρωτα τόσο, όσο... και αυτό έχουμε.

Γιατί μπορεί στην ταινία με την ιστορία του μεγάλου έρωτα να συγκινούμαστε στις στιγμές της ερωτικής κορύφωσης, αλλά δεν παύει βαθιά μέσα μας να χαράζεται το άδοξο, δραματικό τέλος. Γιατί πόσοι μεγάλοι έρωτες έχουν τη συνηθισμένη, προσδοκόμενη, ευτυχή κατάληξη?

Όλοι οι μεγάλοι έρωτες που θέλουμε ή ονειρευόμαστε να ζήσουμε, είναι εκεί έξω. Εμείς δεν είμαστε εκεί για να τους συναντήσουμε. Κι επειδή δε θέλουμε να τους συναντήσουμε, μένουμε κρυμένοι στην ασφάλεια μιας ανούσιας σχέσης, που κάνει σιγά σιγά και την ίδια τη ζωή μας ανούσια. Και ο όποιος "άλλος", γίνεται σημαντικός μπροστά στην ανούσια ζωή μας. Τελικά του χρωστάμε κι από πάνω, αντί να σκεφτούμε ότι και για αυτόν ένας ανούσιος όποιος "άλλος" είμαστε.

Κάνουμε πάρα πολλά για να αποφύγουμε όποιον μας συγκινεί, ή μοιάζει ικανός να μας συγκινήσει. Και δεν κάνουμε τίποτα για τον εαυτό μας, από το να του βρούμε έναν/μία όσο το δυνατόν λιγότερο "ενοχλητικό/ή" απλά γκόμενο/α. Αλλά, αν δεν ήρθαμε στη ζωή αυτή να ερωτευτούμε βαθιά και να αναζητούσουμε, να απαιτήσουμε αυτόν τον έρωτα, τι ήρθαμε αλήθεια να κάνουμε?


Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

"άδες" και λοιπές "άδες"

"Τριάντα περίπου νεαροί πλησίασαν τον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, με σκοπό να τον προπηλακίσουν την ώρα που εκείνος έβγαινε από το πολιτικό του γραφείο. Οι άνδρες της προσωπικής του φρουράς έσπευσαν να τον προστατεύσουν..." 

Αυτή ήταν η είδηση. Τα πλάνα ήταν από το αρχείο κι έτσι έδειχναν τον πρώην Πρωθυπουργο να βγαίνει χαμογελαστός από το γραφείο του. Δε ξέρω σε πόσα δελτία έπαιξε το θέμα, νομίζω ότι τα δελτία έχουν συμφωνήσει να μην παίζουν θέματα με προπηλακισμούς πολιτικών. Προσβάλουν τα χρηστά ήθη! Ξεσηκώνουν τον κόσμο!

Όταν πριν από μερικά χρόνια ξεκινούσε το έπος των σκανδάλων με το γνωστό όνομα "Μπερλουσκονιάδα" στη γειτονική Ιταλία, σκεφτόμουν: "εντάξει, όσο χάλια και να είναι τα πράγματα εδώ, τουλάχιστον δεν είμαστε Ιταλία!" Αυτά τότε. Σήμερα, μετά από "Σημιτιάδες", "Καραμανλιάδες", "Παπανδρεϊάδες", σκέφτομαι μόνο τον καημένο τον Όμηρο, που να το φανταζόταν... Εδώ ούτε κι εγώ, που δε θα ήθελα να ζω με τίποτα σε καμιά "άδα", δεν μπορούσα να το φανταστώ.

Ίσως να μην υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό για έναν πολιτικό από το να γίνεται η πολιτική του διαδρομή μια ακόμη "άδα" αυτού του τόπου. Αλλά δε βαριέσαι, ποιος έχασε την ντροπή... που να καταλάβουν αυτοί από "άδες".


Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Και μην ακούσω ξανά "Σιγά τα λάχανα"!

Και τελικά βγήκε το πόρισμα! Ουάου! Ούτε έναν, ούτε δύο, ούτε τρεις, δέκα ολόκληρους μήνες! Ουάου!

Βγήκε και μάλιστα σε διάφορες εκδοχές γιατί, τι στο καλό, παραπονεμένους θα μας άφηναν? Τόσο καιρό μόνο για ΕΝΑ πόρισμα?! Ντροπή δε θα ήταν για μια τόσο παραγωγική τάξη όπως είναι οι έλληνες βουλευτές? Άσε που οι κακεντρεχείς θα έλεγαν ότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους! Και αφού βγάλαν αρκετά πορίσματα για όλους, είπαν να τα καθαρογράψουν. Όχι όλοι, μόνο οι πιο επιμελείς! Μπράβο, την επόμενη φορά να τους βάλουμε επιμελήτριες/ες στην τάξη. Και αφού περάσαμε όλον αυτόν τον καιρό της αγωνίας, τελικά μας ανακοινώθηκε και το πόρισμα, ώστε να μπορούμε πια να ζήσουμε ήσυχοι το υπόλοιπο του βίου μας: η διαπλοκή των διαδρομών (όλε) του μαύρου χρήματος (όλε), είναι τόσο καλά καλυμένη (όλε), που δεν προέκυψαν στοιχεία (όλε) για κανέναν (διπλό όλε όλε). Μάλιστα, μάλιστα.... Σπουδαία νέα! Δε θα πήγαινε με τίποτα το μυαλό μας σε κάτι τέτοιο!

Σπουδαία νέα πράγματι! Τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε ήσυχοι. Οι έλληνες βουλευτές έκαναν (για άλλη μια φορά) το καθήκον τους απέναντι στον ελληνικό λαό. Κι εκείνοι είναι ήσυχοι φαντάζομαι. Επανέκτησαν τη χαμένη τους περηφάνεια, καθάρισαν τη σπηλωμένη τους υπόληψη. Ναι, ήσυχοι...

Ωραία, πάει κι αυτό! Δε μένει παρά να αντιληφθούν και οι ξένοι την τιτάνια αυτή προσπάθεια και το αποτέλεσμα, που θα αλλάξει μια για πάντα την πορεία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Δε θα είναι πια ο ευρωπαϊκός "Σταύλος του Αυγεία" γεμάτος από τη δυσοσμία της διαπλοκής, αλλά αντίθετα μία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, προσανατολισμένη στη διαφάνεια, με ακρογωνιαίο λίθο την εντιμότητα της πολιτικής ζωής. Ε, μπορεί να πήρε τόσο καιρό, αλλά χαλάλι, δεν είναι και μικρό πράγμα...! 
Σας ευχαριστώ έλληνες βουλετές! Thank you all!


Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Θέλω να επιστρέψω στο δικό μου Matrix ΤΩΡΑ!

- "Αν πάρεις το μπλε χάπι, θα τελειώσουν όλα εδώ, θα ξαναγυρίσεις εκεί που ήσουν και δε θα θυμάσαι τίποτα. Αν πάρεις το κόκκινο, θα σου δείξω μέχρι που μπορεί να φτάσει το λαγούμι" (που κατρακυλά η ηρωίδα ακολουθώντας τον τρελλοκούνελο στην "Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων").

Αναμφίβολα, αν ο ήρωας διάλεγε το μπλε χάπι λίγα θα είχε να πει η ταινία στη συνέχειά της, καθώς μάλλον θα την απασχολούσαν οι εσωτερικές του διεργασίες (έκανα άραγε το σωστό?) και θα στερούσαν έτσι οποιαδήποτε δράση και ταυτόχρονα την πιθανότητα μιας τριλογίας, η οποία μάλλον θα ήθελε να ήταν και επική με τον τρόπο της. Κι έτσι, λογικά και αναμενόμενα, ο ήρωας διάλεξε το κόκκινο χάπι. Διάλεξε να μάθει την αλήθεια!

Κάπως έτσι αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό. Διάλεξα το κόκκινο χάπι. Διάλεξα να μάθω την αλήθεια, διάλεξα να σώσω τον εαυτό μου και τον κόσμο, διάλεξα να πιστέψω σε αυτόν που ήρθε και να τον ονομάσω σωτήρα, διάλεξα να κατρακυλήσω στο λαγούμι. Και μόλις κατάπια το χάπι, η αλήθεια φάνηκε! 

Πτωχεύσαμε δεν πτωχεύσαμε φιλολογική τελικά η διαφορά. Και ο σωτήρας φάνηκε με την επική φράση "λεφτά υπάρχουν" και συνοδευόμενος - όπως κάθε σωτήρας που σέβεται τον εαυτό του άλλωστε - από το επιτελείο των "βοηθών σωτήρα", ένα συμφερτό από πρώην σωτήρες, αποτυχημένους σωτήρες, επίδοξους σωτήρες και πάει λέγοντας. Και ήρθε και ο τρόπος που θα σώσω τον εαυτό μου και τους άλλους με το κωδικό όνομα ΔΝΤ, επιζητώντας να του παραχωρήσω την ελεύθερη, αβίαστη, σύμφωνη γνώμη μου για τον αφανισμό στον οποίο θα έθετε τη ζωή μου. Μάλιστα, μάλιστα, αυτή είναι η αλήθεια λοιπόν?

Σε αυτήν την "αλήθεια" υπάρχει μια ατέλειωτη παγωνιά, μια αδυσώπητη σκληρότητα, μια απογοήτευση, μια απόγνωση, χωρίς γεύση, χωρίς οσμή, χωρίς τίποτα. Αντίθετα, στο Matrix που τα είχες όλα αυτά ήταν ψεύτικα, μου είπαν. Πλασματικά, αισχρά αποκυήματα, αισχρών τακτικών (απάτες, φοροδιαφυγές, λογαρισμοί στα Κέυμαν, εταιρίες στο πουθενά). Θυμάμαι ότι στο Matrix που ζούσα εγώ, δεν είχα τίποτα από όλα αυτά. Είχα όμως μια δουλειά, έναν καφέ με φίλους, κάναμε σχέδια για το σαββατοκύριακο, για το μέλλον, γελούσαμε, νιώθαμε πιο ήσυχοι πιο ήρεμοι...

Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως και αυτό το χάπι τελικά με πήγε σε ένα άλλο Matrix και δε ξέρω τι να κάνω. Θέλω να γυρίσω πίσω. Εκεί που χαμογελούσα, δε με μοιάζει αν ήταν ψέματα. Τι να την κάνεις μια αλήθεια που σε στραγγίζει, σε στεγνώνει, σε σκοτώνει, χωρίς να είναι καν δικιά σου?


Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Μ΄αγαπάς?

Τι μας κάνει να ερωτευόμαστε? Η ανάγκη μας για τον άλλον ή οι δικές μας ανάγκες? 

Και πως "πρέπει" να μπαίνουμε μέσα σε μια σχέση, έχοντας κατακτήσει την προσωπική μας αυτάρκεια, ή γυρεύοντας το "άλλο μας μισό"? 

Γιατί αν είσαι τόσο αυτάρκης και χωρίς ανάγκες που ζητάς ο άλλος να σου καλύψει, τι θα σε κάνει τότε να "παραχωρήσεις" μέρος του χώρου και της αυτάρκειάς σου στον άλλον? 

Αν πάλι αποζητάς από τον άλλον να καλύψει τις ανάγκες σου, ποιος είναι ο δικός σου ρόλος μέσα στη σχέση?

Και είναι η "σχέση" το περιβάλλον εκείνο που μας επιτρέπει να δοκιμάζουμε ένα σωρό ρόλους? 

Κάνουμε "σχέση" για ποιο λόγο?

Όταν ο Μπουκάι λέει "Δε θέλω να είμαι υπεύθυνος για την ευτυχία σου, γιατί αυτό σημαίνει αυτόματα ότι κάποια στιγμή θα με θεωρήσεις υπεύθυνο και για τη δυστυχία σου", ακούγεται από τη μια πλευρά αρκούντος καθησυχαστικό, καθώς μας απαλλάσει από κάθε είδους ενοχή, αλλά και επιδεικτικά κόντρα στην ανθρώπινη φύση. Γιατί πραγματικά αν δε θέλουμε να είμαστε η πηγή της χαράς και της ευτυχίας του άλλου, τι είναι αυτό που φοβόμαστε?

Τελικά σε εποχές "κρίσης" ο άνθρωπος ως θαυμαστό και αναγκαίο δημιούργημα επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Και είναι ίσως οι εποχές κρίσης οι κατάλληλες "στιγμές" για τους πιο δομικούς μετασχηματισμούς εννοιών και ρόλων. Ακόμη και τα πιο παλιά ερωτήματα επιδέχονται νέες απαντήσεις. Αρκεί να μπορεί κανείς να ρωτήσει τον εαυτό του πρώτα και μετά δυνατά και τον άλλον, γιατί ακόμα και οι ψίθυροι χάνουν τη γοητεία τους όταν διαρκούν μια ζωή!


Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Το να μη μεγαλώνεις ποτέ δεν είναι χαριτωμένο, είναι βαρετό και έλλειψη ευφυίας!

"Οι εμπειρίες είναι αυτές που μας μεγαλώνουν και όχι ο χρόνος" άκουγα τον εαυτό μου να λέει στη φίλη μου Άννα Μαρία και αμέσως θυμήθηκα τον Αλέξανδρο -που όσο τον γνωρίζω με εκπλήσσει εντυπωσιακά και όλο και πιο ευχάριστα - που θα χρησιμοποιούσε τη Μάρω Βαμβουνάκη για την περίσταση: "πρέπει να εκτιμάμαι όσα μας έφεραν σε ακραία χαρά, σε ακραία ελπίδα, σε ακραίο πόνο...". 

Βέβαια, η ποίηση μπορεί να το πει αυτό γιατί δεν έχει καμία υποχρέωση να είναι soft ή political correct με κανέναν, σε αντίθεση με τους φίλους που κοιτάνε πάντα να είναι κάπως έτσι. Η ποίηση μπορεί να "φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο", σκεφτόμουν και δεν είπα στην Άννα Μαρία ότι κάποιοι άνθρωποι δε μεγαλώνουν ποτέ, ή μεγαλώνουν ελάχιστα, όχι γιατί δεν αντιλαμβάνονται το χρόνο που περνάει, αλλά γιατί δεν προσλαμβάνουν/αντιλαμβάνονται την εμπειρία που τους φέρνει...

"Θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο", είπε και αυτόματα σκέφτηκα,πόσο οδυνηρό θα είναι αυτό? Θα θέλαμε πράγματι να συμβεί? θα θέλαμε πράγματι να συμβεί? Σκέφτηκα ότι όχι, εγώ δε θα ήθελα, αλλά δεν πρόλαβα να πω τίποτα, γιατί περάσαμε σε κάτι άλλο.

Τι μας προσδιορίζει πραγματικά και δείχνει στους άλλους ποιοι είμαστε? Αυτά που επιλέγουμε να πούμε, ή αυτά για τα οποία επιλέγουμε να σιωπήσουμε? Κι αν τα λόγια της σιωπής είναι εξίσου σημαντικά ή πιο πολύτιμα από τα λόγια της ομιλίας? Πως κρίνουμε το σημαντικό και πως το προτάσσουμε ή το αποκρύπτουμε? Και το σημαντικό που είμαστε, θέλουμε πράγματι να το παραχωρήσουμε/δείξουμε στους άλλους, ή το κρατάμε συνειδητά και ζηλόφθονα μόνο για τον εαυτό μας? Όταν αποκλείουμε τον άλλον από τις σκέψεις μας και τον αφήνουμε συνδεδεμένο μόνο με την εικόνα μας, τον εξαπατάμε, ή απλώς δίνουμε μια αναβολή σε μια πραγματική γνωριμία που κρίνουμε ότι ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι, ή δεν ενδιαφερόμαστε να κάνουμε?

Γνωρίζω ανθρώπους που ζούνε χρόνια με την εικόνα του ανθρώπου που είναι δίπλα τους. Που δεν πάνε παραπέρα, δεν προσλαμβάνουν την εμπειρία, δε βάζουν το μαχαίρι στο κόκαλο, δε γνωρίζουν, δεν καταλαβαίνουν με ποιον ζουν. Συμπληρώνουν όμως με ευκολία τα κενά με τα δικά τους στερεότυπα και φτιάχνουν για τον άλλον την εικόνα που τους ικανοποιεί και τελικά συνεχίζουν να ζουν με την κενή καρικατούρα της εικόνας. Ίσως τελικά, "το μαχαίρι στο κόκαλο" να είναι μια επιλογή...



Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Δεν είναι στη φύση της πολιτικής να εκλέγονται οι καλύτεροι

Όταν ο Όττο Φον Μπισμαρκ έλεγε την περίφημη φράση "η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού", δε νομίζω ότι μπορούσε να φανταστεί πόση απήχηση θα είχε η φράση αυτή. Εντάξει ήταν αρκετά βαρύγδουπη, πρέπει να ομολογήσω, αλλά τόσο?! Και όχι τόσο ανάμεσα στους πολίτες, όσο κυρίως στους πολιτικούς, που οι περισσότεροι από αυτούς - κυρίως μέσα από κυβερνητικά πόστα και κομματικές θέσεις - έμοιαζαν να προσπαθούν να αναμετρηθούν με τη φράση αυτή και να αποδείξουν πόσο καλλί - τέχνες πραγματικά είναι. 

Αν την "τέχνη" στη σφαίρα της πολιτικής τη συνιστούν οι λεπτοί χειρισμοί, η έξυπνη διπλωματία, η εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, η ευημερία των πολιτών και γενικότερα η μετάβαση σε μια καλύτερη κοινωνία, τότε αναμφίβολλα είμαστε στην εποχή όπου πολιτική ως τέχνη, είναι δύο έννοιες απολύτως αδύνατον να συναντηθούν.

Θα μπορούσα να θυμηθώ πολλές άλλες εποχές όπου κυβερνητικές πολιτικές αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές. Δεν μπορώ όμως να θυμηθώ άλλες εποχές - υπό "κανονικές", δημοκρατικές συνθήκες, όπου η άσκηση πολιτικής υπήρξε τόσο χοντροκομένη, τόσο αδαής, τόσο "αναποτελεσματική"! Πόσο περήφανα θα πρέπει να είναι για τους πρώην φοιτητές τους και νυν πολιτικούς, υπουργούς, πρωθυπουργούς, οι σχολές και τα κολλέγια του εξωτερικού όπου φοίτησαν οι έλληνες πολιτικοί? Αν και νομίζω ότι αυτά τα ιδρύματα είναι υπερήφανα για την παραγωγή πολιτικών και δεν μπαίνουν στη λεπτομέρεια του είδους της πολιτικής (καλά ηγεσίας δεν μπορώ να πω με τίποτα) που αυτοί ασκούν. Πολιτικοί - φασόν, αδαείς, ανίκανοι να εμπνεύσουν ή να εμπνευστούν οτιδήποτε, πόσο μάλλον οράματα, σε πλάνα που τους δείχνουν χτυπημένους, αιμόφυρτους, ή γεμάτους αυγά (τα λαχανικά θα έρθουν το καλοκαίρι). Πολιτικοί - φασόν, αδαείς, ανίκανοι, που πιστεύουν ακόμα ότι όλο και κάτι έχει απομείνει να εξαργυρώσουν από το παρελθόν τους στο Πολυτεχνείο, το πιο πρόσφατο πολιτικό - μνημείο του τόπου. Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα πια ούτε από εκεί.

Βλέπω δίπλα μου ανθρώπους όλο και πιο εξαντλημένους, πιο θυμωμένους, πιο απελπισμένους και κάπου σύντομα ξέρω ότι θα θυμώσω κι εγώ. Δε μου αρέσουν τα moto και ειδικότερα αυτά της πολιτικής. Όπως όμως λέει και μια άλλη φράση "δεν είναι στη φύση της πολιτικής να εκλέγονται οι καλύτεροι. Οι καλύτεροι δε θέλουν να εξουσιάζουν τους ανθρώπους."