Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Οι επικές διαστάσεις ενός τσαγιού

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από μένα. Το ξέρω ότι στους περισσότερους αρέσουν αυτοί που τους μοιάζουν. Αισθάνονται πιο ασφαλείς καθώς (νομίζουν ότι) μοιράζονται τις ίδιες απόψεις, τις ίδιες ιδέες, επικοινωνούν εύκολα και με τον ίδιο τρόπο. Αλλά εμένα μου αρέσουν οι διαφορετικοί. Οι όμοιοι μου φαίνονται τόσο βαρετοί, που πάντα αναρωτιέμαι πως τα καταφέρνουν και δεν πλήτουν μετά τα δέκα πρώτα λεπτά? Κι όμως τα καταφέρνουν και ή δεν πλήτουν, ή προσποιούνται εξαιρετικά! Τέχνες που πρέπει να ομολογήσω ότι σήμερα, είναι εκτιμητέες αμφότερες με ένα μικρό προβάδισμα στη δεύτερη.
Προτιμώ τη διαφορά. 'Εχει πιο πολλά πράγματα να δεις, να ψάξεις, να βρεις, να προκρίνεις. Παρόλο που πολύ συχνά μπορεί να αποκαλυφθεί πιο βαρετή από την ομοιότητα και πλήτεις πιο γρήγορα από δέκα λεπτά.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από μένα. Ακόμα κι όταν με εκπλήσσουν με την αβάσιμη σιγουριά τους, ακόμη και όταν μένουν προστατευτικά γαντζωμένοι στα δεδομένα και τα στερεότυπά τους παρά το γεγονός ότι κανένας δεν τα απειλεί, ακόμα και όταν σκέφτονται πάρα πολύ, πάρα πολύ το κάθε τί, σε σημείο να το εξαντλούν, να το απομυζούν, να το "στεγνώνουν" από κάθε χαρά, ακόμα και όταν επιμένουν να το κάνουν πάντα με το δικό τους τρόπο αντί να δοκιμάσουν έναν καινούριο που ίσως αποδειχθεί καλύτερος ή τους αρέσει περισσότερο. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από μένα... αλλά τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, όχι για πολύ. Ίσως γιατί ξέρω ότι στο τέλος όλο αυτό, δεν μπορεί να τους πάει πουθενά παραπέρα...