Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα! Χριστούγεννα! (πέρασαν δε λέω...)

Δύο μέρες έμειναν, που λέει και η φίλη μου η Ματίνα στο F/B κάτι περί απολογισμού δε τα λαμβάνω υπόψη, και τελειώνουμε με αυτόν το χρόνο! Και παρόλο που αυτό γεμίζει με ανακούφιση πολύ κόσμο, ψάχνουμε από τώρα να βρούμε τρόπους να κάνουμε τον επόμενο χρόνο διαφορετικό από αυτόν που ζήσαμε. Ξέρω κάθε χρόνο το κάνουμε αυτό, αλλά φέτος... το φαντάζεσαι, άλλον ένα χρόνο σαν αυτόν που ζήσαμε?

Αν και εδώ που τα λέμε σε δύο "πρόσωπα" συγκεντρώθηκε η μεγαλύτερη αμφισβήτηση: στον Πρωθυπουργό και στο Πνεύμα των Χριστουγέννων. Και αυτό, γιατί οι ονειροπόλοι περιμένουν κάθε χρόνο το Πνεύμα των Χριστουγέννων να απομακρύνει όλα τα κακά και δυσάρεστα, ενώ οι ρεαλιστές περιμένουν το ίδιο ακριβώς πράγμα από την κυβέρνηση της χώρα. Αν και δε ξέρω τελικά, πόσο όμοιους κάνει "ονειροπόλους" και "ρεαλιστές" η ίδια αυτή ουτοπική επιθυμία, νόμιζω ότι το Πνεύμα των Χριστουγέννων βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση στην ιδιότυπη αυτή σύγκριση.

Καταρχήν, γιατί έρχεται κάθε χρόνο, οπότε ότι δεν προλάβει τη μία χρονιά, θα το κάνει την επόμενη. Αλλά με τη διαφαινόμενη συχνότητα εκλογών σε αυτή τη χώρα θέλει προσεκτικό σχεδιασμό για να μη συμπίπτει ο ερχομός των Χριστουγέννων με τις όποιες, κάποιες εκλογές. Ευτυχώς το θέμα έχουν επιληφθεί τα Χριστούγεννα, οπότε δε θα συμπέσουν (στην άλλη πλευρά δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη περί σχεδιασμού, έστω και ημερολογιακού).

Δεύτερο και σημαντικότερο, δεν μπορείς να "κρατήσεις κακία" στο Πνεύμα των Χριστουγέννων. Θα κάνει το καλύτερο που μπορεί για να βγεις στο δρόμο για τα κάλαντα, για μια βόλτα, έναν καφέ, να καταλάβεις τέλος πάντων ότι έρχονται Χριστούγεννα! Βέβαια και ένας Πρωθυπουργός θα σε βγάλει στο δρόμο Χριστουγεννιάτικα! Όχι, λεφτά για δώρα και αγορές δε θα σου δώσει, αλλά ένα νομοσχέδιο θα το κάνει για να βγεις κι εσύ από το σπίτι να πάρεις τον αέρα σου με μία απεργιακή κινητοποίηση, μία πορεία, ένα κάτι.

Τελικά, δε ξέρω τι είναι δυσκολότερο να είσαι αυτήν την εποχή: Πνεύμα των Χριστουγέννων ή Πρωθυπουργός? Τόσο βαθιά παραξηγημένα και τα δύο! Δε ξέρω γιατί παρόλα αυτά το Πνεύμα των Χριστουγέννων παραμένει πιο δημοφιλές (γιατί άραγε?). 


Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Οι επικές διαστάσεις ενός τσαγιού

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από μένα. Το ξέρω ότι στους περισσότερους αρέσουν αυτοί που τους μοιάζουν. Αισθάνονται πιο ασφαλείς καθώς (νομίζουν ότι) μοιράζονται τις ίδιες απόψεις, τις ίδιες ιδέες, επικοινωνούν εύκολα και με τον ίδιο τρόπο. Αλλά εμένα μου αρέσουν οι διαφορετικοί. Οι όμοιοι μου φαίνονται τόσο βαρετοί, που πάντα αναρωτιέμαι πως τα καταφέρνουν και δεν πλήτουν μετά τα δέκα πρώτα λεπτά? Κι όμως τα καταφέρνουν και ή δεν πλήτουν, ή προσποιούνται εξαιρετικά! Τέχνες που πρέπει να ομολογήσω ότι σήμερα, είναι εκτιμητέες αμφότερες με ένα μικρό προβάδισμα στη δεύτερη.
Προτιμώ τη διαφορά. 'Εχει πιο πολλά πράγματα να δεις, να ψάξεις, να βρεις, να προκρίνεις. Παρόλο που πολύ συχνά μπορεί να αποκαλυφθεί πιο βαρετή από την ομοιότητα και πλήτεις πιο γρήγορα από δέκα λεπτά.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από μένα. Ακόμα κι όταν με εκπλήσσουν με την αβάσιμη σιγουριά τους, ακόμη και όταν μένουν προστατευτικά γαντζωμένοι στα δεδομένα και τα στερεότυπά τους παρά το γεγονός ότι κανένας δεν τα απειλεί, ακόμα και όταν σκέφτονται πάρα πολύ, πάρα πολύ το κάθε τί, σε σημείο να το εξαντλούν, να το απομυζούν, να το "στεγνώνουν" από κάθε χαρά, ακόμα και όταν επιμένουν να το κάνουν πάντα με το δικό τους τρόπο αντί να δοκιμάσουν έναν καινούριο που ίσως αποδειχθεί καλύτερος ή τους αρέσει περισσότερο. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί από μένα... αλλά τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, όχι για πολύ. Ίσως γιατί ξέρω ότι στο τέλος όλο αυτό, δεν μπορεί να τους πάει πουθενά παραπέρα...