Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Τελικά... γινόμαστε αυτό που είμαστε?

Τελικά... γινόμαστε αυτό που είμαστε? Όλη η διαδρομή που κάνουμε στη ζωή μας, όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια που παίρνουμε, όλα τα πισωγυρίσματα, οι στάσεις, οι λάθος και οι σωστές στροφές και παρεκλίσεις, είναι για να μας κάνουν αυτό που είμαστε και ταυτόχρονα για να μας εξασφαλίσουν το χρόνο που χρειαζόμαστε για να το καταλάβουμε? Ή μήπως είναι εντελώς αλλιώς και μπορούμε να γίνουμε αυτό που θέλουμε? Και αυτό το "θέλω να είμαι", είναι διαφορετικό από "αυτό που είμαι"?

Η έννοια του "είμαι" από την πιο απλή,ενστικτώδη, βιωματική μορφή της, μέχρι την πιο αφηρημένη, φιλοσοφική, ψυχολογική, λογική ερμηνεία και εκδοχή της, είναι ίσως από τις πιο σκληρές έννοιες που κλήθηκε ποτέ ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει και οπωσδήποτε η πιο αναπόφευκτη. Το να ανακαλύψεις ή να προσδιορίσεις το "είμαι", μέσα από τη διαφορά με τον "Άλλον" έδωσε για πολύ καιρό μια διέξοδο. Το ίδιο και ο προσδιορισμός μέσω της ομοιότητας, της ταύτισης. Αλλά το ερώτημα παρέμεινει και επανέρχεται βουβά ξανά και ξανά, στέκετε απέναντί σου και σε κοιτάζει με ένα υπέροχο μειδίασμα, καθώς περιμένει να του απαντήσεις.

Δε ξέρω καν τι μας κάνει αυτό που είμαστε. Δε ξέρω αν είναι τα γονίδια, η προεπιλεγμένη γνώση, η αποκτηθείσα εμπειρία, ένας τυχαίος συνδυασμός αποφάσεων, η απλά η αντίδρασή μας στο "εδώ και τώρα". Δε ξέρω αν όλα αυτά σχηματίζουν τελικά μια εικόνα, αυτήν που αναγνωρίζουμε εμείς ως "είμαι" και οι άλλοι ως αυτό που είμαστε. Πραγματικά, δε ξέρω τίποτα από όλα αυτά. Κι όταν αυτό το ερώτημα με κοιτάζει μειδιώντας και περιμένοντας κάποια απάντηση, μειδιώ κι εγώ. Κι επειδή δεν έχω τι να του απαντήσω, του λέω αυτό που πραγματικά συμβαίνει: μπορεί να μη ξέρω τι είμαι, αλλά μου αρέσει αυτό που είμαι.


Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Στην τελική μη μου μιλάς καθόλου

Δεν μπορώ να μου λένε τι να κάνω! Να μου λένε κάνε αυτό τώρα και μετά κάνε το άλλο. Δεν μπορώ και ίσως πολλοί με χαρακτηρίσουν αντιδραστικό άτομο, αλλά δε βλέπω και γύρω κανείς να μπορεί! Δεν μπορώ να μου λες αυτήν την Κυριακή ψηφίζεις για αυτό και την άλλη Κυριακή - που είναι η επαναληπτική της προηγούμενης - ψηφίζεις για κάτι άλλο. Δε με νοιάζει αν εσύ αλλάζεις άποψη, μήνυμα, γραμμή, κάθε εβδομάδα, εγώ δεν μπορώ! Και δε ξέρω αν το έχεις πάρει χαμπάρι, αλλά έχω τόσα πολλά να σκεφτώ, να διαχειριστώ, να κάνω, με τέτοια αγωνία, άγχος, στεναχώρια, που δε βρίσκω χρόνο να ονειρευτώ. Και το χειρότερο - αν υπάρχει χειρότερο από αυτό - είναι ότι πρέπει να ξεφύγω και από τη δίνη της σχιζοφρένειας που με οδηγείς, καθώς με θεωρείς ικανό για να ψηφίσω, αλλά ανίκανο για να αποφασίσω τι θα ψηφίσω! Στην τελική, μη μου μιλάς καθόλου, μπορείς?

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Σιγά μη φοβηθώ!

Τελικά το αποφάσισα και θα πάω να ψηφίσω. Και λέω το αποφάσισα, γιατί όντως με ταλαιπώρησε αρκετά φέτος. Κάθε χρόνο και πιο πολύ, κάθε χρόνο και πιο δύσκολα. Γιατί όπως είπε και ένας φίλος μου και που θα το πάρουν το μήνυμα, τι? Μήπως τις άλλες φορές εμείς δεν το στέλναμε? Μήπως πάντα αυτοί δε μας έλεγαν ότι το πήρανε? Αλλά πάλι σκέφτομαι, να σταλεί μήνυμα και να μην έχει και τη δική μου υπογραφή? Όπως και ΄να έχει, ένα έχω να τους πω:
"σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ"!
Αν και τώρα που το σκέφτομαι είναι πιο πιθανό να κλάψω....