Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Ούτε τηλέφωνα, ούτε λεπτά...

Δε ξέρω γιατί πιστεύουμε ότι η ζωή μας και εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε σιγά - σιγά μέσα στο χρόνο. Ότι η αλλαγή μας είναι προϊόν ενσυνείδητης πορείας, μέσα από την οποία έχουμε αποδεχτεί τα λάθη μας και έχουμε ζυγίσει τα "σωστά" μας και ότι αυτό το "ζύγισμα" είναι πολύ σπουδαίο, γιατί θα μας κάνει σοφότερους (για κάποιο λόγο και αυτό, το να γίνεσαι σοφότερος, είναι πολύ σπουδαίο)! 

Ότι σε αυτή τη ζωή θα έχουμε το χρόνο να τα ζήσουμε όλα με το χρόνο που τους αρμόζει, ή με το χρόνο που αρμόζει στη ζωή και στο τι έχουμε σχεδιάσει για αυτήν. Δε ξέρω γιατί ενώ η ζωή μας είναι τόσο... εύθραυστη, εμείς τη σχεδιάζουμε και τη ζούμε σα να είναι άτρωτη, με τη βεβαιότητα ότι θα κρατήσει πολύ, πάρα πολύ, τόσο πολύ που θα προλάβουμε να τα κάνουμε όλα! Κι έτσι όλα παίρνουν μια αναβολή, μιας και η ζωή θα κρατήσει τόσο. Κι έτσι κάποια μοιάζουν δεδομένα με το πέρασμα του χρόνου και δε λέγονται ποτέ. Κι έτσι δεν καταλαβαίνουμε πόσο ανόητο είναι να υπάρχουν "αναβολές" και "δεδομένα" σε μια ζωή, που ούτε καν αυτή δεν είναι δεδομένη.

Θεωρούμε επίσης ότι το αντίθετο, ένα τηλεφώνημα λίγων λεπτών ας πούμε που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας από τη μία στιγμή στην άλλη, είναι μια εικόνα δανεισμένη μάλλον από το σινεμά, παρά από τη ζωή. Κι έτσι ξεχνάμε ότι δεν είναι η τέχνη που εμπεριέχει τη ζωή, αλλά η ζωή που τροφοδοτεί την τέχνη. Κι έτσι όλα είναι δυνατά, όλα είναι πιθανά να συμβούν, από το ένα λεπτό στο άλλο.

Πόσο μεγάλος χρόνος μπορεί να είναι ο χρόνος από το ένα λεπτό στο άλλο! Τόσο μεγάλος που μπορεί η ζωή σου να αλλάξει για πάντα! Τόσος πολύς χρόνος, ο χρόνος από το ένα λεπτό στο άλλο... Μια ζωή που χώρεσε στο "ένα λεπτό" και τελείωσε εκεί, και μια άλλη άγνωστη, καινούρια που άνοιξε με "το άλλο"...

Προτιμώ να ζω στο "εδώ και τώρα" συνηθίζω να λέω. Το "πριν" έτσι κι αλλιώς πέρασε και το "μετά" δε ξέρουμε αν θα έρθει. Το μόνο που έχουμε πραγματικά, είναι το "εδώ και το τώρα" και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να ζήσουμε στο "εδώ και τώρα". Το "εκεί και τότε" δε με αφορά... έλεγα...

Θα ήθελα σαν τον "Μικρό Πρίγκιπα" να φύγω  για τον επόμενο πλανήτη, ή σαν την "Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων" να πέσω σε ένα μεγάλο λαγούμι που θα με βγάλει σε έναν άλλον κόσμο, ή σαν τον Πήτερ Παν να πετάξω για τη χώρα του Ποτέ - Ποτέ, σε εκείνους τους κόσμους που δεν υπάρχει το "εκεί και τότε", αλλά ούτε και το "εδώ και τώρα" και μαζί δεν υπάρχουν ούτε τηλέφωνα, ούτε λεπτά που αλλάζουν τη ζωή σου...