Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Τουλάχιστον να επιζούσαν τα "Κουρσάρικα Γραπτά"...

Όταν έγραφα το "Η Καλημέρα, Ο Χάρης, Ένα προσωπικό δράμα και ο Πράσινος Δράκος", νόμιζα ότι τα είχα πει όλα για την αυτάρκεια και αυτό το "όλο λάθος" που μας δημιουργεί. Νόμιζα...

Όταν μπήκα στο σπίτι δεν το πίστευα! Το νερό ήταν μέχρι τον αστράγαλο και η λάσπη λίγο πιο κάτω. Ο τόπος είχε πλημμυρίσει! Όπως και να το έβλεπε κανείς ήταν ένα έλος και μάλιστα με φιλοδοξία να γίνει κάτι ακόμα μεγαλύτερο, καθώς η διαρροή δεν είχε σταματήσει...

Δύο ώρες μετά, είχα καταφέρει να σταματήσω το νερό, αλλά η λάσπη είχε ανέβει κι άλλο. Τα δάχτυλά μου είχαν καεί από το καυτό νερό, τα ρούχα μου έσταζαν και ότι ακουμπούσε στο πάτωμα ή πάνω στο γραφείο είχε γίνει αμφίβιο, ή είχε πνιγεί! Πάρα πολύ άσχημα για 12 παρά τα μεσάνυχτα! Και τώρα, τι κάνουμε τώρα? αναρωτήθηκα. Ξέρω, πως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μου που όποια ώρα και να τους πάρω τηλέφωνο θα τρέξουν για να με βοηθήσουν σε οτιδήποτε! Ακόμα και να μαζέψουμε όλους αυτούς τους κουβάδες νερού μεταμεσονύχτια. Αλλά δεν το έκανα. Δεν πήρα κανέναν, ίσα - ίσα αποφάσισα ότι μπορούσα να τα καταφέρω μια χαρά μόνη μου! Μία χαρά... 

Το νερό πάνω απ΄ τον αστράγαλο και η λάσπη ... Μια χαρά! Κι έτσι αισιόδοξα όπως αντιμετωπίζω τα πάντα, είπα στον εαυτό μου "δες τα θετικά!"
- "Θετικά?" με ρώτησε
- "Ναι! Καταρχήν το σπίτι χρειαζόταν καθάρισμα! Ύστερα, όλες αυτές τις ώρες θα έχω την ευκαιρία να τα πω λίγο με τον εαυτό μου ήρεμα, ήσυχα..."
- "Όχι πάλι, όχι πάλι", τον άκουσα να διαμαρτύρεται. "Τι άλλο να πούμε πάλι? Όλα τα έχουμε πει!"

Τέσσερις ώρες μετά, όλα ήταν ξανά καθαρά κι εγώ μετρούσα απώλειες καθώς επέστρεφα από το διανυκτερεύον φαρμακείο που είχα βρει για να πάρω μια αλοιφή για τα καμένα μου δάχτυλα. Η "Ευρωπαϊκή Ιστορία" του Burns είχε πνιγεί εντελώς, "Η νεύρωση και πάλη των τάξεων επίσης", "Τα Κουρσάρικα Γραπτά" του Παζολίνι μάλλον θα τα κατάφερναν, το ίδιο και ένα του Μίσιμα. Για κάποιες άλλες εκδόσεις πολυτελείας δε με ένοιαζε καθόλου. Μου αρέσει πολύ να αφήνω κάποια βιβλία μου στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι και να τα χρησιμοποιώ ως τραπεζάκι. Απλά δεν είχα προβλέψει την περίπτωση αυτή και δεν τους είχα μάθει κολύμπι! Οκ, δεν πειράζει. Όταν μπήκα στο σπίτι φορούσα ακόμη τα βρεγμένα λασπωμένα ρούχα, που τώρα είχαν στεγνώσει πάνω μου και αυτό μου έφερνε ένα δυνατό ρίγος. Θυμάμαι που παρακαλούσα να μην "ανοίξουν" τα δάχτυλά μου την ώρα που κουβαλούσα τα τελευταία "πνιγμένα" για πέταμα, αλλά τώρα που η αδρεναλίνη είχε πέσει ο πόνος ήταν πραγματικά αφόρητος. "Πάρτε κι ένα παυσίπονο" μου είχε πει η φαρμακοποιός και να βάζετε αλοιφή όσο πιο συχνά μπορείτε. Χαμογέλασα την ευχαρίστησα θερμά και έφυγα, γιατί έτσι κι αλλιώς δε θα έπαιρνα κανένα παυσίπονο. Η μπαταρία και ο φορτιστής από την αγαπημένη μου Nikon είχαν πνιγεί και αυτά. Κάποια άλλα αγαπημένα αντικείμενα επίσης. Τα Hakama και τα Gi που ήταν μέσα σε μια υπέροχη γαλλική υφασμάτινη βαλίτσα κάτω από το κρεβάτι είχαν βραχεί. Ευτυχώς η λάσπη είχε καταστρέψει μόνο τη βαλίτσα. Αύριο θα τα έβαζα να πλυθούν και εντάξει. Και στο επόμενο ταξίδι στη Γαλλία θα έπαιρνα μια βαλίτσα.

Σκεφτόμουν πως θα βγάλω τα ρούχα, πως θα κάνω ένα ντους και μου φαινόταν αδύνατο. Τόση ώρα έσπρωχνα, σήκωνα, μετακινούσα πράγματα και θαύμαζα τα δυνατά μου μπράτσα, τους γυμνασμένους μου μύες της πλάτης, τα δυνατά μου πόδια και τώρα, τέσσερις ώρες μετά, είχα σωριαστεί στον καναπέ με αυτό το ρίγος και τον πόνο στα καμένα μου δάχτυλα και δεν μπορούσα να σηκωθώ. Πως θα πήγαινα μέχρι το μπάνιο? Πως θα έβγαζα τα ρούχα μου? Πως θα έβαζα ξανά τα χέρια μου στο νερό? Πως θα έλουζα τα μαλλιά μου να φύγει η λάσπη? Πως θα έφτιαχνα ένα τσάι? Το καθαρό στεγνό σπίτι δε μου έδινε καμία απάντηση...

Όταν βγήκα από το μπάνιο και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου, δεν ήξερα τι ώρα ήταν, αλλά ήξερα ότι τα είχα καταφέρει. Είχα καταφέρει να αντιμετωπίσω όλο αυτό που σε κάποιον άλλο θα έφερνε πανικό, μόνη μου. Τα είχα καταφέρει! Τόσο καλά! Τόσο αποτελεσματικά! Ήμουν τόσο αυτάρκης! Όλα ήταν στεγνά και καθαρά! Τόσο ανεξάρτητη! Τόσο...! Και μάλιστα όχι με το θορυβώδη μεσογειακό τρόπο, αλλά με εκείνον το σιωπηλό βορειοευρωπαϊκό τρόπο που επιτάσσει να μην ενοχλείς ούτε τους γείτονες! Τα είχα καταφέρει!

Κλείνοντας τα μάτια για να κοιμηθώ ήξερα πως δεν είχα καταφέρει και σπουδαίο πράγματα. Το αντίθετο μάλιστα,  είχα αυτο-στερηθεί τη χειροπιαστή βοήθεια και τη συμπαράσταση των αγαπημένων μου φίλων για μια γαμημένη ανοησία αυτάρκειας! Μεγαααλο κέρδος πράγματι! Και με αυτή τη σκέψη  και τα μάτια καρφωμένα στα πονεμένα μου δάχτυλά μου χαμογέλασα συγκαταβατικά όπως όλοι οι ηττημένοι. Εγωιστική αυτάρκεια - ανθρώπινη ανάγκη σημειώσατε 3-0! Αυτήν την έπνιξα εγώ! Τουλάχιστον να επιζούσαν τα "Κουρσάρικα Γραπτά"...