Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Η Καλημέρα, Ο Χάρης, Ένα προσωπικό δράμα και ο Πράσινος Δράκος!

"Ούτε καλημέρα από δω και πέρα" ? που λέει και το τραγούδι. Τσ,τσ,τσ! Που είναι οι καλοί σου τρόποι?  Καλά κι εμείς έχουμε δουλειά!

Φαντάζομαι ότι πολλά e-mail θα μπορούσαν να ξεκινούν με αυτόν τον τρόπο. Ίσως βέβαια και με πιο ευφάνταστο, ή πιο απαιτητικό, ή πιο … οτιδήποτε. 
Τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο απασχολημένους πια? 
Γιατί η «δουλειά» είναι πιο σημαντική από  έναν καφέ με φίλους? 
Πότε οι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται δεύτεροι και μετά τρίτοι και μετά τέταρτοι στις προτεραιότητές μας? 
Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγαμε σινεμά με κάποιον? 
και πότε βυθιστήκαμε στην πολυθρόνα και στην υπόθεση της ταινίας χωρίς να σκεφτούμε τίποτα για την επόμενη μιάμιση ώρα, παρά να προσπαθούμε να αισθανθούμε τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας? 
Πριν από πόσο καιρό φάγαμε με κάποιον που πραγματικά απολαύσαμε την παρουσία του και θέλαμε να μην τελειώσει? 
Πότε ήταν εκείνος ο καιρός που η παρουσία ενός ανθρώπου στην κουραστική μας καθημερινότητα, την έκανε να φαίνεται υπέροχη? 
Πότε θελήσαμε να μάθουμε πολλά παραπάνω για έναν άνθρωπο, που συναντήσαμε τυχαία στη ζωή μας?
Ποιος μας έπεισε να τα ανταλλάξουμε όλα αυτά με την κούραση της δουλειάς? 
Πώς εξισώσαμε μια γεμάτη επαγγελματικά μέρα, με μια όμορφη μέρα? 
Ποιος μας έμαθε να θεωρούμε όλη αυτή την έλλειψη, αυτάρκεια? 
Ποιος μας έμαθε να ευχαριστιόμαστε από αυτό και να αρκούμαστε στην ικανοποίηση, ενώ γνωρίζουμε ότι χρειαζόμαστε τη χαρά για να ζήσουμε? 
Πώς καταφέραμε να βγάλουμε τους ανθρώπους από τη ζωή μας και να μην καταφέρνουμε πια να διακρίνουμε την ομορφιά και την ιδιαιτερότητά τους? 
Πως σταματήσαμε να τους απολαμβάνουμε? Πως το συνηθίσαμε όλο αυτό?

Και τώρα, τι θα γίνει? Θα συνεχίσουμε έτσι? Θα τελειώσει? Θα αλλάξει κάτι?

Να έχεις μια τέλεια μέρα!!!!!

Σε Φιλώ
Αλεξάνδρα