Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ - Οκτώβριος Μήνας για τον καρκίνο του μαστού

Κοιτούσα τη γυναίκα που μου μιλούσε, με μία συστολή που δε με χαρακτηρίζει και για αυτό έψαχνα πυρετωδώς μες το μυαλό μου να βρω από που πήγαζε. Καθόταν απέναντί μου ήρεμη, ψύχραιμη, ανεπιτήδευτα ευχάριστη. Ένα χαριτωμένο άγχος για τις αυριανές εξετάσεις του δεύτερου μεταπτυχιακού της, ήταν το μόνο που πρόδιδε μια κάποια μικρή, εξίσου χαριτωμένη νευρικότητα. Η Μαρία μας μιλούσε για την περιπέτειά της με τον καρκίνο του μαστού.
- "Είμαι στον πέμπτο χρόνο τώρα, από τότε που συνέβη, οπότε θεωρούμε ακόμη ασθενής", είπε.
Την κοιτούσα κατάματα και δεν μπορούσα να δω κανέναν ασθενή. Έβλεπα μια νέα, όμορφη γυναίκα, με ένα δυνατό βλέμμα, με εκείνη τη δύναμη που δεν έχει καμία επιθετικότητα, καμία απαίτηση. Εκτός αέρα μιλούσε σα χείμαρος για τα ενδιαφέροντα και τις ασχολίες της. Ένας χείμαρος ζωής, σκεφτόμουν. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να κάνω τις "δύσκολες ερωτήσεις", πως ένιωσε όταν το άκουσε από τον γιατρό της, πως αντέδρασε το περιβάλλον της όταν το έμαθε, πως αισθάνθηκε όταν κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας έπεσαν τα μαλλιά της.
- "Είπα δε θα με νικήσει ο καρκίνος, δε θα πεθάνω εγώ από αυτό", μου είπε και μέσα σε μία φράση τα σφράγισε όλα, τις δύσκολες στιγμές, τους φίλους που απομακρύνθηκαν, τον τρόπο που άλλαξε η σκέψη και η σχέση της με τη ζωή και τους άλλους. Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις με μια εντυπωσιακή ηρεμία. Και καθώς μιλούσε κατάλαβα: ήταν η ηρεμία του νικητή. Όχι αυτού που πιστεύει ότι θα κερδίσει επειδή έχει μάθει να αγωνίζεται, αλλά αυτού που έδωσε τη μάχη και κέρδισε! Και η νίκη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, τόσο σπουδαία, που δεν είχε ανάγκη να επιδείξει καμιά υπεροχή!
Η Μαρία από τη Θεσσαλονίκη κατάλαβε τη διαφορά στο στήθος της μέσα από τη ψηλάφηση. Στα 32 της χρόνια είχε νοσήσει. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ενώνει την προσπάθειά της στο σύλλογο ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ που ενημερώνει και συμπαραστέκεται στις γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο του μαστού.

- "Ο καρκίνος δεν είναι κολλητικός, δεν είναι γρίππη, αλλά είναι μια ευκαιρία να καταλάβεις ποιοι είναι πραγματικά φίλοι σου", μου είπε η Βασιλική από το Βόλο. Τα ανοιχτόχρωμα μάτια της δεν έμοιαζαν με της Μαρίας, αλλά είχε την ίδια ήρεμη φωνή και το ίδιο ειλικρινές, δυνατό βλέμμα.
- "Όταν μετά από 1,5 μήνα που ήμουν πάρα πολύ χάλια από τις χημειοθεραπείες, με πήραν τηλέφωνο κάποιοι "φίλοι" μου που είχαν χαθεί, τους ρώτησα "γιατί με παίρνετε τώρα, τι να σας κάνω τώρα?" μου είπε. "Ο καρκινοπαθής θέλει αγάπη", πρόσθεσε με μια φωνή σταθερή, χωρίς καμία απαίτηση. Δεν ήταν αίτημα, ήταν περισσότερο μια δήλωση για μας τους υπόλοιπους.
Ύστερα μιλήσαμε για την έκθεσή της που φιλοξενείται αυτόν τον καιρό στο Δήμο Ευόσμου και τα έσοδα θα πάνε στο σύλλογο ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ. Παρουσιάζει 39 φωτογραφίες με γυναίκες που έχουν υποστεί μερική ή ολική μαστεκτομή. Φωτογραφίες γεμάτες ευαισθησία, που δεν επιζητούν να δείξουν τον πόνο, αλλά τη ζωή που μπορεί να συνεχίσει να ανθίζει παντού...
Η αγκαλιά της Βασιλικής όταν έφευγε ήταν όπως και η ίδια, αυθόρμητη, ζεστή, ειλικρινής. Μείναμε για λίγα δευτερόλεπτα έτσι και μετά αποτραβήχτηκα γρήγορα, μη ξέροντας τι να κάνω με τη συγκίνηση που τρεμόπαιζε στα μάτια μου...

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΜΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ - Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΣΩΖΕΙ