Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

"Αισθάνομαι..."

Δε ξέρω αν μου άρεσε η έκθεση αυτή καθεαυτή ή μου άρεσε μέσα από το γεγονός ότι ήταν οι φίλοι μου εκεί. Οι ίδιοι και οι φωτογραφίες τους. Ποτέ δεν μπόρεσα εξάλλου να ξεχωρίσω τον καλλιτέχνη από το καλλιτέχνημά του, τον άνθρωπο ως δημιουργό από το δημιούργημά του. Τον θεωρούσα πάντα ένα βίαιο, αφύσικο διαχωρισμό. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που η ιδιωτική ζωή του καλλιτέχνη θα το επέτρεπε, η τέχνη τον βάφτιζε "ιδιοφυία" και περιπαίζοντάς μας, καθιστούσε πάλι τον διαχωρισμό αδύνατο.

Πάνω στους ψυχρούς, λευκούς τοίχους του Κόδρα κοιτούσα αυτές τις φωτογραφίες να με κοιτάνε. Όχι όλες, κάποιες. Άλλες απλώς ήταν εκεί και αδιαφορούσαν για την παρουσία μου και αδιαφορούσαν για το βλέμμα μου. Το βλέμμα μου! Που θα έπρεπε να ήταν το άπαν για αυτές! Δε θυμάμαι πως αρχίσαμε να μιλάμε με τον Ιωάννη. Δεν τον ήξερα, ούτε είχα δει ακόμα τη φωτογραφία του. Α, ναι, η φίλη μου η Μαρία τον ρώτησε αν μπορούσε να του κλέψει ένα τσιγάρο, κι εγώ του είπα "αν καθόσασταν ένα κλικ πιο εδώ θα ήμασταν σχεδόν παρέα κι έτσι δε θα χρειαστεί να κλέψει το επόμενο". Και για άλλη μια φορά συγχάρηκα τον εαυτό μου που δεν κάπνιζε και έτσι δεν αναγκαζόμουν να χρησιμοποιώ χαριτωμένα κλισέ του τύπου "να σας κλέψω ένα τσιγάρο?"
Χαμογέλασε, μου είπε "μα έχει τόση γοητεία η κλεψιά" και κάθισε ένα κλικ πιο κοντά μας.

- Φωτογραφίζεις? με ρώτησε
- Ναι, του απάντησα
- Γιατί? με ξαναρώτησε
- "Γιατί μου αρέσει να κλέβω", του απάντησα "και η φωτογραφία είναι η πρόφαση. Ανύπαρκτες στιγμές, ανύπωτες λέξεις, ανέκφραστα συναισθήματα, πνιγμένα λόγια, όλα εκείνα που δεν υπάρχουν μέχρι να πατήσω το κλικ και να τα κάνω να υπάρχουν. Κυρίως όμως κλέβω βλέματα, εκφράσεις, κλέβω..."
 - "Είσαι λοιπόν τόσο τολμηρή!" είπε
- "Δε ξέρω, είμαι?"
- "Για να τα κάνεις όλα αυτά είσαι", απάντησε και γελάσαμε και οι δύο.

Το κρασί δεν ήταν καλό και ότι εγώ προτιμώ πάντα κόκκινο από λευκό, έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Εντάξει δεν περίμενα κανένα Porto περιοπής, αλλά ήταν πραγματικά μέτριο. Δύο ποτήρια μέτριο κόκκινο κρασί λοιπόν μετά, οι φίλοι μου ήταν όλοι απασχολημένοι μιλώντας με κάποιον και εγώ με τον Ιωάννη ανταλλάσαμε - με την κομψότητα λόγου και αστικών τρόπων που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που χειρίζονται με ευκολία τέτοιες κοινωνικές εκδηλώσεις ανακατεμένες με εμπειρίες από τα ταξίδια μας.

- "Πάμε λοιπόν να δούμε τη φωτογραφία σου", του είπα κάποια στιγμή.
Και πήγαμε και μου την έδειξε.
- Τι σκέφτεσαι? με ρώτησε.
Η φωτογραφία ήταν ασπρόμαυρη... "Μορφές".
"Σκέφτομαι ότι μπορείς να γίνεις πολύ βασανιστικός,"του είπα. "Σκέφτομαι αυτό το διχασμό ανάμεσα στο ευχάριστο κοινωνικό ον του πριν από λίγο, και σε αυτόν τον βασανιστικό άνθρωπο που η φωτογραφία δείχνει ότι μπορείς να γίνεις."
Με κοίταξε έκπληκτος μη ξέροντας τι να κάνει με αυτή τη γεμάτη αυθάδεια σκέψη μου για εκείνον.
- "Ναι", είπε τελικά, "έτσι είναι, έχεις δίκιο. Μπορώ να γίνω πολύ βασανιστικός" και μπροστά σε αυτό το απρόσμενο, ειλικρινές αντιγύρισμα της δικής μου ειλικρίνειας, το βλέμμα μου εγκλωβίστηκε σε έναν απίθανο μετεωρισμό. Να κοιτάξω το δηλωτικό δημιούργημα ή τον αποκαλυπτικό δημιουργό? Το δεδηλωμένο και άρα πεπερασμένο έργο, ή τον αποκαλυπτόμενο και άρα ανεξάντλητο δημιουργό του? Νομίζω ότι ακούμπησα για λίγο τη ματιά μου πάνω στους λευκούς ψυχρούς τοίχους του Κόδρα που τόσο μου αρέσουν.

Γύρισα την πλάτη μου και στον απέναντι μακρινό τοίχο κοίταξα τη φωτογραφία του φίλου μου του Άρη (Ρουπινας)  "Αφή". Λίγο πιο εκεί είδα και τον Άρη να μου χαμογελά. Του χαμογέλασα κι εγώ, του έγνεψα ελαφρά και άρχισα να προχωράω προς το μέρος του. Εδώ πια όλα είχαν ειπωθεί, δεν υπήρχε τίποτα να κλέψω...



Έκθεση Φωτογραφίας "Αισθάνομαι..."  έως 13/10/10
Πολιτιστικό Κέντρο "Στρατόπεδο Κόδρα" Δ. Καλαμαριάς