Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Ούτε τηλέφωνα, ούτε λεπτά...

Δε ξέρω γιατί πιστεύουμε ότι η ζωή μας και εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε σιγά - σιγά μέσα στο χρόνο. Ότι η αλλαγή μας είναι προϊόν ενσυνείδητης πορείας, μέσα από την οποία έχουμε αποδεχτεί τα λάθη μας και έχουμε ζυγίσει τα "σωστά" μας και ότι αυτό το "ζύγισμα" είναι πολύ σπουδαίο, γιατί θα μας κάνει σοφότερους (για κάποιο λόγο και αυτό, το να γίνεσαι σοφότερος, είναι πολύ σπουδαίο)! 

Ότι σε αυτή τη ζωή θα έχουμε το χρόνο να τα ζήσουμε όλα με το χρόνο που τους αρμόζει, ή με το χρόνο που αρμόζει στη ζωή και στο τι έχουμε σχεδιάσει για αυτήν. Δε ξέρω γιατί ενώ η ζωή μας είναι τόσο... εύθραυστη, εμείς τη σχεδιάζουμε και τη ζούμε σα να είναι άτρωτη, με τη βεβαιότητα ότι θα κρατήσει πολύ, πάρα πολύ, τόσο πολύ που θα προλάβουμε να τα κάνουμε όλα! Κι έτσι όλα παίρνουν μια αναβολή, μιας και η ζωή θα κρατήσει τόσο. Κι έτσι κάποια μοιάζουν δεδομένα με το πέρασμα του χρόνου και δε λέγονται ποτέ. Κι έτσι δεν καταλαβαίνουμε πόσο ανόητο είναι να υπάρχουν "αναβολές" και "δεδομένα" σε μια ζωή, που ούτε καν αυτή δεν είναι δεδομένη.

Θεωρούμε επίσης ότι το αντίθετο, ένα τηλεφώνημα λίγων λεπτών ας πούμε που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας από τη μία στιγμή στην άλλη, είναι μια εικόνα δανεισμένη μάλλον από το σινεμά, παρά από τη ζωή. Κι έτσι ξεχνάμε ότι δεν είναι η τέχνη που εμπεριέχει τη ζωή, αλλά η ζωή που τροφοδοτεί την τέχνη. Κι έτσι όλα είναι δυνατά, όλα είναι πιθανά να συμβούν, από το ένα λεπτό στο άλλο.

Πόσο μεγάλος χρόνος μπορεί να είναι ο χρόνος από το ένα λεπτό στο άλλο! Τόσο μεγάλος που μπορεί η ζωή σου να αλλάξει για πάντα! Τόσος πολύς χρόνος, ο χρόνος από το ένα λεπτό στο άλλο... Μια ζωή που χώρεσε στο "ένα λεπτό" και τελείωσε εκεί, και μια άλλη άγνωστη, καινούρια που άνοιξε με "το άλλο"...

Προτιμώ να ζω στο "εδώ και τώρα" συνηθίζω να λέω. Το "πριν" έτσι κι αλλιώς πέρασε και το "μετά" δε ξέρουμε αν θα έρθει. Το μόνο που έχουμε πραγματικά, είναι το "εδώ και το τώρα" και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να ζήσουμε στο "εδώ και τώρα". Το "εκεί και τότε" δε με αφορά... έλεγα...

Θα ήθελα σαν τον "Μικρό Πρίγκιπα" να φύγω  για τον επόμενο πλανήτη, ή σαν την "Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων" να πέσω σε ένα μεγάλο λαγούμι που θα με βγάλει σε έναν άλλον κόσμο, ή σαν τον Πήτερ Παν να πετάξω για τη χώρα του Ποτέ - Ποτέ, σε εκείνους τους κόσμους που δεν υπάρχει το "εκεί και τότε", αλλά ούτε και το "εδώ και τώρα" και μαζί δεν υπάρχουν ούτε τηλέφωνα, ούτε λεπτά που αλλάζουν τη ζωή σου...



Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Τουλάχιστον να επιζούσαν τα "Κουρσάρικα Γραπτά"...

Όταν έγραφα το "Η Καλημέρα, Ο Χάρης, Ένα προσωπικό δράμα και ο Πράσινος Δράκος", νόμιζα ότι τα είχα πει όλα για την αυτάρκεια και αυτό το "όλο λάθος" που μας δημιουργεί. Νόμιζα...

Όταν μπήκα στο σπίτι δεν το πίστευα! Το νερό ήταν μέχρι τον αστράγαλο και η λάσπη λίγο πιο κάτω. Ο τόπος είχε πλημμυρίσει! Όπως και να το έβλεπε κανείς ήταν ένα έλος και μάλιστα με φιλοδοξία να γίνει κάτι ακόμα μεγαλύτερο, καθώς η διαρροή δεν είχε σταματήσει...

Δύο ώρες μετά, είχα καταφέρει να σταματήσω το νερό, αλλά η λάσπη είχε ανέβει κι άλλο. Τα δάχτυλά μου είχαν καεί από το καυτό νερό, τα ρούχα μου έσταζαν και ότι ακουμπούσε στο πάτωμα ή πάνω στο γραφείο είχε γίνει αμφίβιο, ή είχε πνιγεί! Πάρα πολύ άσχημα για 12 παρά τα μεσάνυχτα! Και τώρα, τι κάνουμε τώρα? αναρωτήθηκα. Ξέρω, πως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μου που όποια ώρα και να τους πάρω τηλέφωνο θα τρέξουν για να με βοηθήσουν σε οτιδήποτε! Ακόμα και να μαζέψουμε όλους αυτούς τους κουβάδες νερού μεταμεσονύχτια. Αλλά δεν το έκανα. Δεν πήρα κανέναν, ίσα - ίσα αποφάσισα ότι μπορούσα να τα καταφέρω μια χαρά μόνη μου! Μία χαρά... 

Το νερό πάνω απ΄ τον αστράγαλο και η λάσπη ... Μια χαρά! Κι έτσι αισιόδοξα όπως αντιμετωπίζω τα πάντα, είπα στον εαυτό μου "δες τα θετικά!"
- "Θετικά?" με ρώτησε
- "Ναι! Καταρχήν το σπίτι χρειαζόταν καθάρισμα! Ύστερα, όλες αυτές τις ώρες θα έχω την ευκαιρία να τα πω λίγο με τον εαυτό μου ήρεμα, ήσυχα..."
- "Όχι πάλι, όχι πάλι", τον άκουσα να διαμαρτύρεται. "Τι άλλο να πούμε πάλι? Όλα τα έχουμε πει!"

Τέσσερις ώρες μετά, όλα ήταν ξανά καθαρά κι εγώ μετρούσα απώλειες καθώς επέστρεφα από το διανυκτερεύον φαρμακείο που είχα βρει για να πάρω μια αλοιφή για τα καμένα μου δάχτυλα. Η "Ευρωπαϊκή Ιστορία" του Burns είχε πνιγεί εντελώς, "Η νεύρωση και πάλη των τάξεων επίσης", "Τα Κουρσάρικα Γραπτά" του Παζολίνι μάλλον θα τα κατάφερναν, το ίδιο και ένα του Μίσιμα. Για κάποιες άλλες εκδόσεις πολυτελείας δε με ένοιαζε καθόλου. Μου αρέσει πολύ να αφήνω κάποια βιβλία μου στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι και να τα χρησιμοποιώ ως τραπεζάκι. Απλά δεν είχα προβλέψει την περίπτωση αυτή και δεν τους είχα μάθει κολύμπι! Οκ, δεν πειράζει. Όταν μπήκα στο σπίτι φορούσα ακόμη τα βρεγμένα λασπωμένα ρούχα, που τώρα είχαν στεγνώσει πάνω μου και αυτό μου έφερνε ένα δυνατό ρίγος. Θυμάμαι που παρακαλούσα να μην "ανοίξουν" τα δάχτυλά μου την ώρα που κουβαλούσα τα τελευταία "πνιγμένα" για πέταμα, αλλά τώρα που η αδρεναλίνη είχε πέσει ο πόνος ήταν πραγματικά αφόρητος. "Πάρτε κι ένα παυσίπονο" μου είχε πει η φαρμακοποιός και να βάζετε αλοιφή όσο πιο συχνά μπορείτε. Χαμογέλασα την ευχαρίστησα θερμά και έφυγα, γιατί έτσι κι αλλιώς δε θα έπαιρνα κανένα παυσίπονο. Η μπαταρία και ο φορτιστής από την αγαπημένη μου Nikon είχαν πνιγεί και αυτά. Κάποια άλλα αγαπημένα αντικείμενα επίσης. Τα Hakama και τα Gi που ήταν μέσα σε μια υπέροχη γαλλική υφασμάτινη βαλίτσα κάτω από το κρεβάτι είχαν βραχεί. Ευτυχώς η λάσπη είχε καταστρέψει μόνο τη βαλίτσα. Αύριο θα τα έβαζα να πλυθούν και εντάξει. Και στο επόμενο ταξίδι στη Γαλλία θα έπαιρνα μια βαλίτσα.

Σκεφτόμουν πως θα βγάλω τα ρούχα, πως θα κάνω ένα ντους και μου φαινόταν αδύνατο. Τόση ώρα έσπρωχνα, σήκωνα, μετακινούσα πράγματα και θαύμαζα τα δυνατά μου μπράτσα, τους γυμνασμένους μου μύες της πλάτης, τα δυνατά μου πόδια και τώρα, τέσσερις ώρες μετά, είχα σωριαστεί στον καναπέ με αυτό το ρίγος και τον πόνο στα καμένα μου δάχτυλα και δεν μπορούσα να σηκωθώ. Πως θα πήγαινα μέχρι το μπάνιο? Πως θα έβγαζα τα ρούχα μου? Πως θα έβαζα ξανά τα χέρια μου στο νερό? Πως θα έλουζα τα μαλλιά μου να φύγει η λάσπη? Πως θα έφτιαχνα ένα τσάι? Το καθαρό στεγνό σπίτι δε μου έδινε καμία απάντηση...

Όταν βγήκα από το μπάνιο και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου, δεν ήξερα τι ώρα ήταν, αλλά ήξερα ότι τα είχα καταφέρει. Είχα καταφέρει να αντιμετωπίσω όλο αυτό που σε κάποιον άλλο θα έφερνε πανικό, μόνη μου. Τα είχα καταφέρει! Τόσο καλά! Τόσο αποτελεσματικά! Ήμουν τόσο αυτάρκης! Όλα ήταν στεγνά και καθαρά! Τόσο ανεξάρτητη! Τόσο...! Και μάλιστα όχι με το θορυβώδη μεσογειακό τρόπο, αλλά με εκείνον το σιωπηλό βορειοευρωπαϊκό τρόπο που επιτάσσει να μην ενοχλείς ούτε τους γείτονες! Τα είχα καταφέρει!

Κλείνοντας τα μάτια για να κοιμηθώ ήξερα πως δεν είχα καταφέρει και σπουδαίο πράγματα. Το αντίθετο μάλιστα,  είχα αυτο-στερηθεί τη χειροπιαστή βοήθεια και τη συμπαράσταση των αγαπημένων μου φίλων για μια γαμημένη ανοησία αυτάρκειας! Μεγαααλο κέρδος πράγματι! Και με αυτή τη σκέψη  και τα μάτια καρφωμένα στα πονεμένα μου δάχτυλά μου χαμογέλασα συγκαταβατικά όπως όλοι οι ηττημένοι. Εγωιστική αυτάρκεια - ανθρώπινη ανάγκη σημειώσατε 3-0! Αυτήν την έπνιξα εγώ! Τουλάχιστον να επιζούσαν τα "Κουρσάρικα Γραπτά"...



Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Η Καλημέρα, Ο Χάρης, Ένα προσωπικό δράμα και ο Πράσινος Δράκος!

"Ούτε καλημέρα από δω και πέρα" ? που λέει και το τραγούδι. Τσ,τσ,τσ! Που είναι οι καλοί σου τρόποι?  Καλά κι εμείς έχουμε δουλειά!

Φαντάζομαι ότι πολλά e-mail θα μπορούσαν να ξεκινούν με αυτόν τον τρόπο. Ίσως βέβαια και με πιο ευφάνταστο, ή πιο απαιτητικό, ή πιο … οτιδήποτε. 
Τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο απασχολημένους πια? 
Γιατί η «δουλειά» είναι πιο σημαντική από  έναν καφέ με φίλους? 
Πότε οι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται δεύτεροι και μετά τρίτοι και μετά τέταρτοι στις προτεραιότητές μας? 
Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγαμε σινεμά με κάποιον? 
και πότε βυθιστήκαμε στην πολυθρόνα και στην υπόθεση της ταινίας χωρίς να σκεφτούμε τίποτα για την επόμενη μιάμιση ώρα, παρά να προσπαθούμε να αισθανθούμε τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας? 
Πριν από πόσο καιρό φάγαμε με κάποιον που πραγματικά απολαύσαμε την παρουσία του και θέλαμε να μην τελειώσει? 
Πότε ήταν εκείνος ο καιρός που η παρουσία ενός ανθρώπου στην κουραστική μας καθημερινότητα, την έκανε να φαίνεται υπέροχη? 
Πότε θελήσαμε να μάθουμε πολλά παραπάνω για έναν άνθρωπο, που συναντήσαμε τυχαία στη ζωή μας?
Ποιος μας έπεισε να τα ανταλλάξουμε όλα αυτά με την κούραση της δουλειάς? 
Πώς εξισώσαμε μια γεμάτη επαγγελματικά μέρα, με μια όμορφη μέρα? 
Ποιος μας έμαθε να θεωρούμε όλη αυτή την έλλειψη, αυτάρκεια? 
Ποιος μας έμαθε να ευχαριστιόμαστε από αυτό και να αρκούμαστε στην ικανοποίηση, ενώ γνωρίζουμε ότι χρειαζόμαστε τη χαρά για να ζήσουμε? 
Πώς καταφέραμε να βγάλουμε τους ανθρώπους από τη ζωή μας και να μην καταφέρνουμε πια να διακρίνουμε την ομορφιά και την ιδιαιτερότητά τους? 
Πως σταματήσαμε να τους απολαμβάνουμε? Πως το συνηθίσαμε όλο αυτό?

Και τώρα, τι θα γίνει? Θα συνεχίσουμε έτσι? Θα τελειώσει? Θα αλλάξει κάτι?

Να έχεις μια τέλεια μέρα!!!!!

Σε Φιλώ
Αλεξάνδρα

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Η θορυβώδης Μεταμέλεια και η σιωπηλή Ενοχή

Ο καιρός της μεταμέλειας τελείωσε... καιρός ήταν!

Αυτή η θεόσταλτη λύση της μεταμέλειας, εκείνης που  μπορούσε να συγχωρήσει και την πιο σκοτεινή ενοχή, να βρει ελαφρυντικά και στα πιο ερεβώδη ελατήρια, αυτό το θεόδοτο τρυκ, που εποχές ολόκληρες κινούσε τον κόσμο... τελείωσε. Και μαζί τελείωσε και όλη η φασαρία που τη συνόδευε. Γιατί όσο πιο θορυβώδης η μεταμέλεια, τόσο πιο μεγάλη και η συγχώρεση!

Η μεταμέλεια, αυτή η καταπληκτική ηθικο-νοητική κατασκευή, σε αντίθεση με την ενοχή δεν υπήρξε ποτέ σιωπηλή, σεμνή, εσωτερική. Ντύθηκε πολύ νωρίς - σχεδόν αμέσως -  με την ανάγκη να επιδειχθεί, να φανεί, να ακουστεί. Κι έτσι, με αυτή την ύπουλη τακτική, καθιστούσε τη σιωπή της ενοχής, ακόμη πιο... ένοχη. 
Τι είναι όμως η ενοχή και πόσο ένοχη είναι η μεταμέλεια? Τι γνωρίζουμε για αυτές, παρά ότι στην ενοχή δεν επιτρέπεται να "ξαναπέσεις", αλλά στη μεταμέλεια, μπορείς να "ξαναγυρίσεις" όσες φορές θέλεις? Τι θα ήταν η μεταμέλεια χωρίς την ενοχή και πόσο θα άλλαζε η ενοχή αν δεν υπήρχε η μεταμέλεια?

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει ξεμπερδέψει για τα καλά με τη μεταμέλεια. Δεν απαξιώνει τη συγνώμη, απλά κατάλαβε ότι δεν περιέχει καμιά αξία. Αρχίζει σιγά-σιγά να αντιλαμβάνεται ότι η σιωπή δε δηλώνει μόνο ενοχή, αλλά ίσως και περίσκεψη. Ότι ο θόρυβος δεν είναι πάντα η απαίτηση για δικαίωση, αλλά και η παραπλάνηση. 

Νομίζω ότι ακόμη δε τα έχει ξεχωρίσει εντελώς, αλλά ανοίγει αργά τα μάτια, σαν ασθενής που συνέρχεται από νάρκωση. Είναι ακόμα μουδιασμένος, δεν αντιλαμβάνεται καλά το περιβάλλον, δε γνωρίζει για την κατάστασή του και του είναι πολύ εύκολο να πλειοδοτήσει στον πόνο για αυτό που του συμβαίνει. Με τον καιρό θα συνέλθει και θα πλειοδοτήσει στο θυμό, για αυτό που του συνέβη. Δε ξέρω αν θα επιζήσει να περάσει στην εκλογίκευση και την αποδοχή. Αν όμως δε τα καταφέρει, είναι αποφασισμένος να μη ζητήσει συγνώμη για τίποτα. Ούτε για τα λεφτά που μαζί ΔΕ φάγαμε, ούτε για το εκπαιδευτικό σύστημα που ΔΕ διορθώθηκε, ούτε για το σύστημα υγείας που ΔΕΝ εξυγειάνθηκε, ούτε για την ανεργία που ΔΕ μειώθηκε. Καμία μεταμέλεια! Και δε ξέρω αν αυτό θα είναι το δείγμα ίασης, ή απλά μια αναλαμπή πριν το τέλος, αλλά κάτι σημαίνει να σταματήσεις να θεωρείς τον εαυτό σου ένοχο για κάτι που ποτέ δεν έφταιξες. Τελικά η μεταμέλεια μπορεί να είναι πιο ένοχη από την ενοχή και πιο σκοτεινή από το έγκλημα...



Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ - Οκτώβριος Μήνας για τον καρκίνο του μαστού

Κοιτούσα τη γυναίκα που μου μιλούσε, με μία συστολή που δε με χαρακτηρίζει και για αυτό έψαχνα πυρετωδώς μες το μυαλό μου να βρω από που πήγαζε. Καθόταν απέναντί μου ήρεμη, ψύχραιμη, ανεπιτήδευτα ευχάριστη. Ένα χαριτωμένο άγχος για τις αυριανές εξετάσεις του δεύτερου μεταπτυχιακού της, ήταν το μόνο που πρόδιδε μια κάποια μικρή, εξίσου χαριτωμένη νευρικότητα. Η Μαρία μας μιλούσε για την περιπέτειά της με τον καρκίνο του μαστού.
- "Είμαι στον πέμπτο χρόνο τώρα, από τότε που συνέβη, οπότε θεωρούμε ακόμη ασθενής", είπε.
Την κοιτούσα κατάματα και δεν μπορούσα να δω κανέναν ασθενή. Έβλεπα μια νέα, όμορφη γυναίκα, με ένα δυνατό βλέμμα, με εκείνη τη δύναμη που δεν έχει καμία επιθετικότητα, καμία απαίτηση. Εκτός αέρα μιλούσε σα χείμαρος για τα ενδιαφέροντα και τις ασχολίες της. Ένας χείμαρος ζωής, σκεφτόμουν. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να κάνω τις "δύσκολες ερωτήσεις", πως ένιωσε όταν το άκουσε από τον γιατρό της, πως αντέδρασε το περιβάλλον της όταν το έμαθε, πως αισθάνθηκε όταν κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας έπεσαν τα μαλλιά της.
- "Είπα δε θα με νικήσει ο καρκίνος, δε θα πεθάνω εγώ από αυτό", μου είπε και μέσα σε μία φράση τα σφράγισε όλα, τις δύσκολες στιγμές, τους φίλους που απομακρύνθηκαν, τον τρόπο που άλλαξε η σκέψη και η σχέση της με τη ζωή και τους άλλους. Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις με μια εντυπωσιακή ηρεμία. Και καθώς μιλούσε κατάλαβα: ήταν η ηρεμία του νικητή. Όχι αυτού που πιστεύει ότι θα κερδίσει επειδή έχει μάθει να αγωνίζεται, αλλά αυτού που έδωσε τη μάχη και κέρδισε! Και η νίκη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, τόσο σπουδαία, που δεν είχε ανάγκη να επιδείξει καμιά υπεροχή!
Η Μαρία από τη Θεσσαλονίκη κατάλαβε τη διαφορά στο στήθος της μέσα από τη ψηλάφηση. Στα 32 της χρόνια είχε νοσήσει. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ενώνει την προσπάθειά της στο σύλλογο ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ που ενημερώνει και συμπαραστέκεται στις γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο του μαστού.

- "Ο καρκίνος δεν είναι κολλητικός, δεν είναι γρίππη, αλλά είναι μια ευκαιρία να καταλάβεις ποιοι είναι πραγματικά φίλοι σου", μου είπε η Βασιλική από το Βόλο. Τα ανοιχτόχρωμα μάτια της δεν έμοιαζαν με της Μαρίας, αλλά είχε την ίδια ήρεμη φωνή και το ίδιο ειλικρινές, δυνατό βλέμμα.
- "Όταν μετά από 1,5 μήνα που ήμουν πάρα πολύ χάλια από τις χημειοθεραπείες, με πήραν τηλέφωνο κάποιοι "φίλοι" μου που είχαν χαθεί, τους ρώτησα "γιατί με παίρνετε τώρα, τι να σας κάνω τώρα?" μου είπε. "Ο καρκινοπαθής θέλει αγάπη", πρόσθεσε με μια φωνή σταθερή, χωρίς καμία απαίτηση. Δεν ήταν αίτημα, ήταν περισσότερο μια δήλωση για μας τους υπόλοιπους.
Ύστερα μιλήσαμε για την έκθεσή της που φιλοξενείται αυτόν τον καιρό στο Δήμο Ευόσμου και τα έσοδα θα πάνε στο σύλλογο ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ. Παρουσιάζει 39 φωτογραφίες με γυναίκες που έχουν υποστεί μερική ή ολική μαστεκτομή. Φωτογραφίες γεμάτες ευαισθησία, που δεν επιζητούν να δείξουν τον πόνο, αλλά τη ζωή που μπορεί να συνεχίσει να ανθίζει παντού...
Η αγκαλιά της Βασιλικής όταν έφευγε ήταν όπως και η ίδια, αυθόρμητη, ζεστή, ειλικρινής. Μείναμε για λίγα δευτερόλεπτα έτσι και μετά αποτραβήχτηκα γρήγορα, μη ξέροντας τι να κάνω με τη συγκίνηση που τρεμόπαιζε στα μάτια μου...

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΜΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ - Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΣΩΖΕΙ

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

"Όλοι μου οι φίλοι...πολιτευτήκανε"

Έχει αρχίσει από χθες και συνεχίζεται. Γνωστοί από αυτούς που συναντάς σε κοινωνικές εκδηλώσεις και λες ίσως και μια - δυο κουβέντες παραπάνω, μου στέλνουν προσκλήσεις σε χώρους κοινωνικής δικτύωσης, για να μπω στο γκρουπ που έφτιαξαν ως υποψήφιοι των Καλλικρατικών εκλογών. Δε μπορούσα να φανταστω ότι θα ήταν τόσοι πολλοί! Τελικά ο έλληνας δεν πολιτικολογεί απλώς, κατηγορώντας και επικρίνοντας τους άλλους, αλλά πολιτεύεται και ίδιος, γιατί πραγματικά πιστεύει ότι μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό και οπωσδήποτε χρήσιμο για αυτόν τον τόπο. 

Δε ξέρω τι να σκεφτώ. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί να είναι "όντα πολιτικά" σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλους. Μπορεί απλά να είναι ο τρόπος που το πολιτικό σύστημα αναπαραγάγεται. Μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να ζουν σε μια άλλη σφαίρα, όπου η απαξίωση των πολλών για την πολιτική δεν τη φτάνει. Μπορεί να δηλώνουν αντίθεση, ή απλώς να θέλουν να προσθέσουν μία ακόμη σύμφωνη γνώμη σε αυτά που συμβαίνουν. Μπορεί να είναι ευαίσθητοι, ρομαντικοί, ιδεαλιστές, που δε βρήκαν πουθενά αλλού χώρο να εναποθέσουν αυτά τους τα χαρακτηριστικά.

Ψάχνω να βρω κάτι κοινό να τους χαρακτηρίζει. Οι περισσότεροι είναι νέοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι έχουν ήδη μια μακροχρόνια σχέση με κομματικούς μηχανισμούς. Για όλους είμαι σίγουρη, ότι θα προτάξουν το "κοινό καλό", ως ανάγκη που υπερβαίνει τα "στενά κομματικά πλαίσια" (τι στοιχειωμένη, "παλαιοκομματική" φράση και αυτή!). Κάποιοι από αυτούς είναι ειλικρινείς - και το εκτιμώ - στο ότι οι ίδιοι, με δική τους θέληση και προσπάθεια κατεβαίνουν στις εκλογές. Άλλοι είναι και συναισθηματικοί και εκφράζουν τη χαρά και τη συγκίνησή τους για την επιλογή τους από το κόμμα. Άλλοι γελοιοποιούνται απίστευτα, λέγοντας πως δεν ήθελαν, αλλά να.... αναγκάστηκαν βρε παιδί! Ευτυχώς που υπάρχουν βέβαια και αυτοί και μας φτιάχνουν το κέφι. Τους συμπονώ και τους συναισθάνομαι.

Δε ψάχνω τους λόγους και τα ελατήρια κανενός. Αυτό που με ενδιαφέρει και παρατηρώ είναι ο τρόπος που διαχειρίζονται τον εαυτό τους μέσα σε αυτό το καννιβαλιστικό παιχνίδι. Και φυσικά θα παρακολουθήσω μέχρι τέλους ποιος θα καταφέρει να επιζήσει.

Γιατί μπορεί οι μισοί Έλληνες να πολιτεύονται και οι άλλοι μισοί να τζογάρουν σε αυτούς που πολιτεύονται, αλλά όλοι ξέρουμε καλά από στημένα παιχνίδια. Έχουμε στήσει τόσα πολλά! Έχουμε παίξει σε τόσα πολλά! Έχουμε τζογάρει σε τόσα, που τελικά χάσαμε τα πάντα! Και είναι κρίμα που όλη αυτή η "τεχνογνωσία" θα πάει χαμένη! Σε ένα πράγμα γίναμε κι εμείς καλοί μετά από χρόνια και δεν μπορούμε να το "κεφαλαιοποιήσουμε". 

Γκαντεμιά!





Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

"Αισθάνομαι..."

Δε ξέρω αν μου άρεσε η έκθεση αυτή καθεαυτή ή μου άρεσε μέσα από το γεγονός ότι ήταν οι φίλοι μου εκεί. Οι ίδιοι και οι φωτογραφίες τους. Ποτέ δεν μπόρεσα εξάλλου να ξεχωρίσω τον καλλιτέχνη από το καλλιτέχνημά του, τον άνθρωπο ως δημιουργό από το δημιούργημά του. Τον θεωρούσα πάντα ένα βίαιο, αφύσικο διαχωρισμό. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που η ιδιωτική ζωή του καλλιτέχνη θα το επέτρεπε, η τέχνη τον βάφτιζε "ιδιοφυία" και περιπαίζοντάς μας, καθιστούσε πάλι τον διαχωρισμό αδύνατο.

Πάνω στους ψυχρούς, λευκούς τοίχους του Κόδρα κοιτούσα αυτές τις φωτογραφίες να με κοιτάνε. Όχι όλες, κάποιες. Άλλες απλώς ήταν εκεί και αδιαφορούσαν για την παρουσία μου και αδιαφορούσαν για το βλέμμα μου. Το βλέμμα μου! Που θα έπρεπε να ήταν το άπαν για αυτές! Δε θυμάμαι πως αρχίσαμε να μιλάμε με τον Ιωάννη. Δεν τον ήξερα, ούτε είχα δει ακόμα τη φωτογραφία του. Α, ναι, η φίλη μου η Μαρία τον ρώτησε αν μπορούσε να του κλέψει ένα τσιγάρο, κι εγώ του είπα "αν καθόσασταν ένα κλικ πιο εδώ θα ήμασταν σχεδόν παρέα κι έτσι δε θα χρειαστεί να κλέψει το επόμενο". Και για άλλη μια φορά συγχάρηκα τον εαυτό μου που δεν κάπνιζε και έτσι δεν αναγκαζόμουν να χρησιμοποιώ χαριτωμένα κλισέ του τύπου "να σας κλέψω ένα τσιγάρο?"
Χαμογέλασε, μου είπε "μα έχει τόση γοητεία η κλεψιά" και κάθισε ένα κλικ πιο κοντά μας.

- Φωτογραφίζεις? με ρώτησε
- Ναι, του απάντησα
- Γιατί? με ξαναρώτησε
- "Γιατί μου αρέσει να κλέβω", του απάντησα "και η φωτογραφία είναι η πρόφαση. Ανύπαρκτες στιγμές, ανύπωτες λέξεις, ανέκφραστα συναισθήματα, πνιγμένα λόγια, όλα εκείνα που δεν υπάρχουν μέχρι να πατήσω το κλικ και να τα κάνω να υπάρχουν. Κυρίως όμως κλέβω βλέματα, εκφράσεις, κλέβω..."
 - "Είσαι λοιπόν τόσο τολμηρή!" είπε
- "Δε ξέρω, είμαι?"
- "Για να τα κάνεις όλα αυτά είσαι", απάντησε και γελάσαμε και οι δύο.

Το κρασί δεν ήταν καλό και ότι εγώ προτιμώ πάντα κόκκινο από λευκό, έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Εντάξει δεν περίμενα κανένα Porto περιοπής, αλλά ήταν πραγματικά μέτριο. Δύο ποτήρια μέτριο κόκκινο κρασί λοιπόν μετά, οι φίλοι μου ήταν όλοι απασχολημένοι μιλώντας με κάποιον και εγώ με τον Ιωάννη ανταλλάσαμε - με την κομψότητα λόγου και αστικών τρόπων που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που χειρίζονται με ευκολία τέτοιες κοινωνικές εκδηλώσεις ανακατεμένες με εμπειρίες από τα ταξίδια μας.

- "Πάμε λοιπόν να δούμε τη φωτογραφία σου", του είπα κάποια στιγμή.
Και πήγαμε και μου την έδειξε.
- Τι σκέφτεσαι? με ρώτησε.
Η φωτογραφία ήταν ασπρόμαυρη... "Μορφές".
"Σκέφτομαι ότι μπορείς να γίνεις πολύ βασανιστικός,"του είπα. "Σκέφτομαι αυτό το διχασμό ανάμεσα στο ευχάριστο κοινωνικό ον του πριν από λίγο, και σε αυτόν τον βασανιστικό άνθρωπο που η φωτογραφία δείχνει ότι μπορείς να γίνεις."
Με κοίταξε έκπληκτος μη ξέροντας τι να κάνει με αυτή τη γεμάτη αυθάδεια σκέψη μου για εκείνον.
- "Ναι", είπε τελικά, "έτσι είναι, έχεις δίκιο. Μπορώ να γίνω πολύ βασανιστικός" και μπροστά σε αυτό το απρόσμενο, ειλικρινές αντιγύρισμα της δικής μου ειλικρίνειας, το βλέμμα μου εγκλωβίστηκε σε έναν απίθανο μετεωρισμό. Να κοιτάξω το δηλωτικό δημιούργημα ή τον αποκαλυπτικό δημιουργό? Το δεδηλωμένο και άρα πεπερασμένο έργο, ή τον αποκαλυπτόμενο και άρα ανεξάντλητο δημιουργό του? Νομίζω ότι ακούμπησα για λίγο τη ματιά μου πάνω στους λευκούς ψυχρούς τοίχους του Κόδρα που τόσο μου αρέσουν.

Γύρισα την πλάτη μου και στον απέναντι μακρινό τοίχο κοίταξα τη φωτογραφία του φίλου μου του Άρη (Ρουπινας)  "Αφή". Λίγο πιο εκεί είδα και τον Άρη να μου χαμογελά. Του χαμογέλασα κι εγώ, του έγνεψα ελαφρά και άρχισα να προχωράω προς το μέρος του. Εδώ πια όλα είχαν ειπωθεί, δεν υπήρχε τίποτα να κλέψω...



Έκθεση Φωτογραφίας "Αισθάνομαι..."  έως 13/10/10
Πολιτιστικό Κέντρο "Στρατόπεδο Κόδρα" Δ. Καλαμαριάς