Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Ο καιρός του μεγάλου "πάρε - δώσε"

Ίσως να είχε ξεκινήσε νωρίτερα, αλλά εμείς ήμασταν απασχολημένοι με την κρίση μας, την πίκρα μας, τη στεναχώρια μας τέλος πάντων. Ίσως να ξεκίνησε τώρα, ένα μήνα και κάτι πριν τις δημοτικές, καλλικρατικές εκλογές, που ΚΑΙ αυτές θα αλλάξουν το χάρτη της χώρας (από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όοοοοολες οι εκλογές ανεξαιρέτως αλλάζουν το χάρτη αυτής της τόσοδα χώρας). Ίσως πάλι, να μην είχε σταματήσει ποτέ. 

Τώρα όμως πιο βρώμικα, πιο δολοπλόκα, πιο ύπουλα από κάθε άλλη φορά, ο καιρός του μεγάλου "πάρε - δώσε" κάνει ξανά την εντυπωσιακή του εμφάνιση. Όλη η γραφικότητα του κόσμου μαζεμένη σε αυτές τις εκλογές! Από Δήμαρχος, κλητήρας έλεγε η γιαγιά μου απαξιωτικά, αλλά τώρα μια χαρά κλητήρες - δήμαρχοι δέχονται να γίνουν πρώην υπουργοί, υφυπουργοί και πάει λέγοντας. Η ανάγκη να είσαι κάτι σε μια χώρα που κανείς δεν αντέχει να είναι nobody!  Όλοι πρέπει να είναι κάτι! Όλοι θέλουν να είνα κάποιος! 

Και το μεγάλο "παρε - δώσε" πάει και έρχεται. Ποιος θα είναι τι? Και όσο μεγαλύτερη η ανάγκη, τόσο μεγαλύτερη η προσφορά, τόσο μεγαλύτερη και η εκμετέλλευση. Τα κομματικά στελέχη, αναχρονιστικά, στοιχειωμένα απομεινάρια του παρελθόντος (ακόμη και αν είναι νεαρής ηλικίας!!!!), παίρνουν το παιχνίδι πάνω τους, γιατί είναι το μόνο παιχνίδι που ξέρουν- και το ξέρουν καλά - και αναπαραγάγουν εκείνα τα άθλια μοντέλα εκμετάλλευσης: μια υπόσχεση δουλειάς εδώ (όχι σχεδόν βέβαιη, αλλά βέβαιη αν βγει ο συγκεκριμένος υποψήφιος!), ένα βιογραφικό εκεί (συνήθως για ξεκάρφωμα μαζεύουν 2-3 βιογραφικά για να έχουν το "αξιοκρατικό άλλοθι" να πάρουν αυτόν που θέλουν), γιατί κάτι τέτοιες στιγμές εκλογών περιμένουν και αυτοί για να βγουν από την απαξίωση και την αθλιότητα που φυτοζωούν όλο τον υπόλοιπο καιρό και να γίνουν κάτι.

Στη χώρα του somebody, στα στημένα παιχνίδια, αυτός που τελικά παραμένει nobody θεωρείται ο χαμένος. Είναι όμως...?