Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Κάτι μεσημέρια Κυριακής

Έχουν μείνει λίγα, αλλά είναι πάντα ωραίο να τα συναντάς. Καφενεία στην πόλη! 
Στην πραγματικότητα δεν διαφέρουν πολύ από αυτά των χωριών εάν αφαιρέσεις την πλατεία και τον πλάτανο που στην πόλη δεν υπάρχουν, ή τουλάχιστον όχι σε στενή σχέση με τα καφενεία, ένα τρίπτυχο - πλατεία, πλάτανος, καφενείο- σχεδόν αδιαίρετο και "ομοούσιο" στα ελληνικά χωριά.

Αυτό που βρίσκεται κοντά στη γειτονιά μου το ανακάλυψα σχεδόν τυχαία. Το οφείλω μάλλον στο ότι μου αρέσει να διαλέγω -όσο μπορώ- διαφορετικούς δρόμους να γυρίζω σπίτι, να χώνομαι σε στενά, να το μπερδεύω λίγο το πράγμα, να πηγαίνω από δω κι από κει. Κάπως έτσι το βρηκα σε μια γωνία. Μεγάλο, ευρύχωρο, ο ισόγειος επαγγελματικός χώρος μια πολυκατοκίας, ευτυχώς όχι τόσο μεγάλος ώστε να καταδικαστεί σε σούπερ μάρκετ, αλλά πολύ μεγάλος για να τολμήσει κάποιος να το κάνει άλλο μαγαζί. Δεν ξέρω τι ήταν πριν και αν ήταν πράγματι κάτι άλλο, καθώς τα καφενεία δύσκολα ξερζώνονται από κάπου, εγώ καφενείο το ξέρω. Το σημείο είναι έτσι κι αλλιώς σε ένα δροσερο στενό, αλλά στο φαρδύ πεζοδρόμιο που από την άνοιξη βγάζει τα τραπεζάκια και τις καρέκλες του έχει και κάτι δέντρα που του κάνουν δροσιά, αλλά κυρίως του δίνουν έναν "τόνο" μέσα στο σκληρό αστικό μπετόν.

Δεν κάθισα ποτέ σε αυτό το καφενείο. Είναι εντελώς παλαιού τύπου. Ένα "άνδρο" της τρίτης ηλικίας όπου καμία γυναίκα δεν έκανε ποτέ την εμφάνισή της. Μόνο ηλικιωμένοι άνδρες πίνουν καφέ, συζητούν συχνά μεγαλόφωνα και μέσα στήνουν και κανένα χαρτάκι. Όποια ώρα του πρωινού και να περασεις είναι ανοικτό και  αρχίζει και αραιώνει από τη μία για να μαζευτούν οι περισσότεροι στο σπίτι για φαγητό κατά τις δύο. 

Νόμιζα ότι αυτό το καφενείο θα μένει κλειστό τις Κυριακές καθώς οι νοικοκυραίοι πελάτες του θα βρίκονται στο τυπικό ελληνικό οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής. Όμως το καλοκαίρι τίποτα δεν είναι όπως τον άλλον καιρό. Έτσι κατά τη μία ο καφές έχει τελειώσει και κάτι ψιλές λαδόκολες στρώνονται στα τραπέζια. Μια μυρωδιά τηγανητού γεμίζει το τετράγωνο καθώς ο εξαερισμός είναι μικρός και οικειακός. Η μυρωδιά έχει κάτι το απροσδιόριστο: λίγο ψάρι, λίγο πιπεριά, λίγο πατάτα. Έτσι και τα πιάτα πάνω στη λεπτή λαδόκολα, μικρά, διαφορετικά κάνουν την εμφάνισή τους για να συνοδέψουν το μεσημεριανό ούζο, ένα μικρό "ορεκτικό" πριν το κυριακάτικο τραπέζι που τελικά γίνεται το ίδιο τραπέζι. Χωρίς σειρά και χωρίς κάποιον τρόπο το ένα πιάτο διαδέχεται το άλλο και ο αέρας γεμίζει επιφωνήματα ικανοποίησης και έξυπνα σχόλια  Κι έτσι, όπως χωρίς σειρά και τρόπο γίνονται όλα, θα μπορούσε κανείς να ξεγελαστεί και να νομίζει ότι όλα γίνονται τυχαία, είναι της στιγμής και αυτοσχέδια. Δεν είναι όμως. Είναι εκείνο το "καλό ψιλό ψαράκι" που του έφερε ένας ψαράς γνωστός του, και καμιά καλή ντομάτα από το χωριό που "μυρίζει χώμα", και η κυρά που έφτιαξε λίγη μελιτζανοσαλάτα της εποχής και ένα "τζατζικάκι", ε, και καμιά πατάτα τηγανιτή, γίνεται χωρίς πατάτα τηγανιτή; και τελικά, λίγο το 'να, λίγο τα 'λλο ένα γεύμα που γίνεται μοναδική εμπειρία. Και όλα τρώγωνται αργά, μερακλίδικα, με μια άνεση ζωής και χρόνου που δεν υπάρχει πια ως αίσθηση στους νεότερους, με ευχάριστη κουβέντα και λίγο "κοινωνικό σχολιασμό" και με το ούζο με νερό και πάγο, δροσερό και ευχάριστο. 
Ε να, είναι κάτι μεσημέρια Κυριακής στην πόλη... 







Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

"Άριστος", όπως λέμε...;

Όπως κάθε φορά που κάτι πολύ μικρό συμβαίνει σε αυτήν τη χώρα ενώ κάτι μεγαλύτερο περίμενες να γίνει, βρίσκομαι ξανά στο ίδιο σημείο: να χαρώ που έστω και αυτό το "μικρό κάτι" έγινε, ή να συνεχίσω να υποστηρίζω ότι μόνο "το μεγάλο" έχει σημασία; Στην περίπτωση της κλήρωσης για τον σημαιοφόρο στα δημοτικά στέκομαι με το ίδιο ερώτημα. Να χαρώ για το "μικρο κάτι" καθώς τώρα πλέον δεν θα είναι ο "άριστος" μαθητής αυτός που θα φέρει τη σημαία στις μαθητικές παρελάσεις, αλλά όλοι οι μαθητές θα έχουν "δικαίωμα στην τιμή" μέσω κλήρωσης, ή να σταθώ στο ότι αυτό δεν είναι τίποτα και πρέπει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε -όσοι υποστηρίζουμε- την κατάργηση των παρελάσεων;

Βέβαια, εάν επιχειρήσει κάποιος να βάλει ένα πλαίσιο και σκεφτεί ότι αυτό γίνεται σε μία χώρα που περιφέρει ακόμα και σήμερα σε δρόμους και πλατείες οστά, χέρια, πόδια, παντόφλες και ότι άλλο αγίων, που τα θέτει σε λαϊκά προσκυνήματα και ο κόσμος προστρέχει σε αυτά για να γιατρευτεί ή να ζητήσει μια χάρη, ε, εντάξει, τότε δεν μπορείς να αγνοήσεις την προοδευτικότητα του μέτρου. Αναμφίβολα υπάρχει και η συνδυαστική λύση, να χαρείς για "το μικρό" και να διεκδικείς και "το μεγάλο", αλλά αυτό δεν προσφέρεται για καμία ίντριγγα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται να γράψεις για αυτό. 

Στο σχολείο δε επιδίωξα ποτέ να είμαι "άριστη". Μου ήταν από πάντα και για πάντα απολύτως ακατανόητο! Ένα ακατανόητο μυστήριο που συνόδευε τη σχολική ζωή. Μαζί, μου ήταν ακατανόητα και τα δάκρυα και τα πνιχτά, μικρά αναφιλητά που συνόδευαν τις ανακοινώσεις για τον/τη σημαιοφόρο, η ανάσα που λες και κοβόταν στην ανακοίνωση για τις υψηλότερες βαθμολογίες της χρονιάς, η χαρά που ερχόταν στη συνέχεια αλλά είχε χώρο μόνο για έναν, η απογοήτευση που ερχόταν και αυτή αλλά είχε χώρο για πολλούς και "εμείς", οι "άλλοι", οι "λίγοι" που μια χαρά τα ονόματα μας έπαιζαν σε όλες αυτές τις ανακοινώσεις, αλλά δεν δίναμε σημασία σε αυτά, καθώς πλέαμε αμέριμνοι στα λιμάνια της εφηβείας μας κάνοντας σχέδια για το μεγάλο συναπάντημα με τη ζωή της ενηλικίωσης που δεν θα αργούσε και απασχολώντας το μυαλό μας με άλλα "σπουδαιότερα" όπως, γιατί τάχα η χαρά να αφορά τόσους λίγους και η απογοήτευση τόσους πολλούς και γίνεται έτσι άραγε και στην "πραγματική ζωή"; Και όταν οι έπαινοι που έδινε το σχολείο για τις υψηλότερες βαθμολογίες σε αντίστοιχες "τελετές" και δεν πήγαινα καν για να τους πάρω έφταναν σπίτι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλα ήταν πολύ απλά, και για να πω την αλήθεια δεν είχα την παραμικρή ιδέα που βρίσκονταν αυτά τα χαρτιά, γιατί κανείς μας δεν το είχε ποτέ να είναι μέγα θέμα συζήτησης ή σε κάποια "θέση" μέσα στο σπίτι ή στη ζωή μας. Άλλες χρονιές συνέβαινε, άλλες όχι, υπήρχε μια περιορισμένη αναφορά στο θέμα, αλλά "μέγα θέμα" δεν γινόταν ούτε στις μεν ούτε στις δε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Μ. Ήταν η απόλυτα άριστη! Σε όλα! Διάβαζε ατέλειωτες ώρες, ήξερε μέχρι και τις τελευταίες υποσημειώσεις, τα πάντα όλα! Η δικαίωση του φιλολογου λες και ήταν δικό του έργο όλο αυτό! Δεν είμασταν φίλες. Την κοιτούσα με περιέργεια πάντα και από μακριά. Μου φαινόταν εξαιρετικά παράξενη που διάβαζε όλες αυτές τις ατέλειωτες ώρες, που ήξερε τα πάντα όλα! Ούτε καταλάβαινα γιατί το κάνει. Μόνο θυμάμαι εκείνη τη μέρα που άρχισε να κλαίει γοερά, μια συντριβή πρωτόγνωρη με λυγμούς που τράνταζαν τους αδύνατους ώμους της, γιατί τελικά δεν θα ήταν εκείνη σημαιοφόρος, αλλά ο Θ. Αισθάνθηκα χάλια χωρίς να ξέρω γιατί. Ήθελα να πάω να την κάνω μια αγκαλιά, να της πω να μην κλαίει, καμία σημασία δεν είχε όλο αυτό, γιατί κλαίει; μα δεν το βλέπει; δεν το βλέπει ότι καμιά σημασία δεν είχε όλο αυτό; αλλά για εκείνην είχε, κι έτσι δεν έκανα τίποτα, και παρέμεινε για μένα ο γρίφος που ήταν και ίσως λίγο μεγαλύτερος.  Ένας γρίφος βέβαια που δεν ήθελα και να ασχοληθώ, γιατί η ζωή είχε άλλα που ήθελα να μάθω και το σχολείο ήταν χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, που στο τέλος του κάθε φορά μετατρεπόταν σε μία βασανιστική, εξοντωτική και τελικά κυνική συνάρτηση χρόνου / ύλης για τις εξετάσεις. 
Και είναι ένα ακόμη από τα μυστήρια της σχολικής ζωής ότι δάσκαλοι και καθηγητές πιστεύουν πως οι μαθητές τους τους θυμούνται, ενώ εκείνοι, ε, τόσα παιδιά δεν μπορούν να τα θυμούνται όλα! Πέρα από τον χαριτωμένο, αφελή και ασφαλώς άκακο αυτόν ναρκισσισμό τους θα πρέπει να τους πει κάποιος, κάποτε, ότι όχι, οι μαθητές δεν θυμούνται όοοολους τους δασκάλους και καθηγητές που είχαν. Θυμούνται κάποιους για κάποιους λόγους.  

Δεν καταλαβαίνω ούτε σήμερα, τι θα πει να είσαι "άριστος" και δεν μπορώ να αναγνωρίσω τέτοιους. Γνώρισα πολλούς που γράφουν τα πτυχία τους ότι είναι τέτοιοι. Άλλοι, απίστευτα σεμνοί, άνθρωποι πραγματικής αξίας, όπως ο φίλος μου ο Αι. δεν το ανέφεραν ποτέ, δεν το επικαλέστηκαν ποτέ. Άλλοι, που τα πτυχία τους έγραφαν ότι ήταν τέτοιοι, τα είχαν αγοράσει με τα χρήματα του πατέρα τους σε πολύ ακριβά εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού με δωρεές και χορηγίες. Άλλα δεν ήταν -τα ίδια τα πτυχία- παρά μια πλαστότητα, μια απατεωνιά, μια αγυρτεία. Και άλλοι, υπέροχοι άνθρωποι που η ζωή τους έφερε στην πόρτα μας δεν μάθαμε ποτέ αν ήταν οι "άριστοι" του σχολείου. Για όσους πάντως ξέρουμε, δεν ήταν (μάλλον σύμπτωση!). Όπως και να το κάνεις, μεγάλη η διαδρομή της ζωής από τη μαθητική "αριστεία" και μετά.

Για μένα, με αυτήν ας πούμε την από παιδί αδυναμία να καταλάβω την έννοια του "άριστου", το μόνο ενδιαφέρον είναι πως την αντιλαμβάνεται κάθε φορά η κάθε κοινωνία, πως τη συνδέει με το σύστημα εκπαίδευσης και πως τη διαχειρίζεται. Πως, εάν και γιατί τη συνδέει με τις σημαίες της, την ιστορία της, αν την τοποθετεί στο παρελθόν ή στο μέλλον της, εάν σημαίνει αυτή η "διάκριση" κάτι στη ζωή αυτών των παιδιών, των νέων ή ενήλικων ανθρώπων. Τέτοια ερωτήματα. Και μέχρι κάτι να αλλάξει για το γυμνάσιο, το λύκειο, τις σημαίες, τις παρελάσεις, έχουμε ακόμα τόσο καιρό να τα λέμε. 


Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ένας χρόνος μετά


'Ενας χρόνος μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία. 'Ένας λαός που βρίσκει το θάρρος και διαμαρτύρεται, βγαίνει σε πορείες, αποδοκιμάζει στα δημοψηφίσματα, συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, ανάμεσα σε φιέστες μεγαλοπρέπειας και επαναφορά της θανατικής ποινής. Ένας χρόνος μετά.



Υ.Γ. Μαθαίνω ότι ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς (πρόεδρος του HDP) ζωγραφίζει στη φυλακή που βρίσκεται. Κλέβω μια ζωγραφιά του και την αναρτώ... Για να ξέρει κι εκείνος και οι άλλοι και όλοι, ότι είμαστε δίπλα τους.





Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Η όψιμη αναζήτηση της χαμένης ευαλωτότητας

Η αναγνώριση και ιδιαίτερη διαχείριση της ευαλωτότητας είναι ένα σπουδαίο κεκτημένο, των σύγχρονων κοινωνιών και ταυτόχρονα ένας πολλαπλός, αποκαλυπτικός δείκτης πολιτισμικών στάσεων, κρατικών αντιλήψεων, κοινωνικών αντανακλαστικών, για να συνοψίσω ίσως τα πιο άμεσα κατανοητά. Για εμάς που έχουμε ταξιδέψει και εργαστεί σε χώρες που το ευρωπαϊκό μοντέλο ως μία “πλατφόρμα” δικαιωμάτων, αντιλήψεων και πρακτικών δεν υπάρχει, η ευαλωτότητα αποτελεί ένα σημείο με ιδιαίτερη σημασία. Γιατί η απουσία της αναγνώρισής της δημιουργεί ένα μεγάλο κενό στην αντίληψη του κοινωνικού κεκτημένου. Γιατί η διάκριση της ευαλωτότητας και η ιδιαίτερη μεταχείρισή της είναι μία κοινωνική απαίτηση, μία κρατική υποχρέωση, συνιστά ένα κοινωνικό κεκτημένο. 

Η διάκρισή της ευαλωτότητα μέσα σε περιβάλλον κρίσης είναι μία ενέργεια καθοριστικής σημασίας όχι μόνο για τον τρόπο, αλλά πολύ συχνά και για την ίδια τη συνέχεια ή όχι της ζωής (του ευάλωτου) στην κυριολεξία. Είναι καλό εδώ να θυμηθούμε ότι οι πληθυσμοί σε κίνηση είναι ευάλωτοι πληθυσμοί. Είναι ευάλωτοι από τις αιτίες για τις οποίες προκλήθηκε η μετακίνηση (πόλεμος, εμφύλιες συρράξεις, διώξεις, φυσικές καταστροφές, φτώχεια, κτλ), αλλά και γιατί σε όλη τη διάρκεια της μετακίνησής τους βρίσκονται εκτεθειμένοι σε κινδύνους από τους οποίους σπάνια γλυτώνουν (θύματα βίας, εκμετάλλευσης, παράνομης διακίνησης, εμπορίας, κ.α.) και πολλές φορές οι κίνδυνοι αυτοί βάζουν τέρμα στη ζωή τους. Σύμφωνα με το Missing Migrants Project του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης έως την 1η Ιουνίου 2017 έχουν καταγραφεί  2300 θάνατοι στις μεταναστευτικές και προσφυγικές οδούς ανά τον κόσμο, εκ των οποίων οι 1673 στη Μεσόγειο https://missingmigrants.iom.int/ 

Όμως η αντίληψη της ευαλωτότητας δεν μπορεί να είναι και μία στατική αντίληψη, ειδικότερα στα πεδία κρίσεων μιας και η “κατάσταση κρίσης” δεν είναι ποτέ στατική. Αντίθετα, πρέπει να είναι μια δυναμική αντίληψη, να επεκτείνεται πέρα από τα προφανή και να λαμβάνει υπόψη τον τόπο, τον χρόνο, το πλαίσιο των συνθηκών διαβίωσης του παρόντος, τα γεγονότα του άμεσου ή και μακρινότερου παρελθόντος (τραυματικού χαρακτήρα), την υλική πραγματικότητα. Έτσι, μία έγκυος στην Ευρώπη  δεν ανήκει στις “ευάλωτες ομάδες”. Μία έγκυος όμως στην Ευρώπη με πρόσφατο τραυματικό παρελθόν μετακίνησης, σε κακές συνθήκες διαβίωσης και παραμονή σε υλικές συνθήκες που απειλούν τη ζωή της π.χ. σε σκηνές στην ύπαιθρο που έχουν σκεπαστεί από το χιόνι, χωρίς θέρμανση, κάνουν τη γυναίκα αυτή να έχει ανάγκη ιδιαίτερης μέριμνας και προστασίας.  Το ίδιο κι ένας άνδρας που βίωσε το τραυματικό γεγονός ενός ναυαγίου στην προσπάθειά του να προσεγγίσει την Ευρώπη.


Κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου στο πλαίσιο της προσφυγικής κρίσης η ευαλωτότητα στην Ελλάδα γνώρισε μία de facto με πολλές εκφάνσεις ακύρωση σε ότι αφορά τους προσφυγικούς πληθυσμούς. 

Αρχικά, η ακύρωση αυτή έγινε διακριτή εντός των “πεδίων” και ειδικότερα εντός των κρατικών δομών διαμονής -βρίσκω τη χρήση του όρου “φιλοξενίας” έναν απάνθρωπο εμπαιγμό και δεν τον χρησιμοποιώ. Την επίσημη διαπίστωση της ευαλωτότητας εκεί είχαν αναλάβει ΜΚΟ με γνώση και εμπειρία στο θέμα. Οι κρατικές δομές διαμονής όμως  μέσα στην αθλιότητα που τις χαρακτήριζε ήταν αδύνατο να προσφέρουν την όποια μέριμνα στις περιπτώσεις αυτές. Έτσι, γινόταν η μεταφορά τους στην Αθήνα και σε ειδικούς ξενώνες ή κέντρα. Όχι εύκολα, όχι γρήγορα, αλλά γινόταν. 

Γρήγορα έγινε φανερό ότι η ακύρωση της ευαλωτότητας απλωνόταν και έως το αίτημα της διεθνούς προστασίας. Τα αιτήματα προτεραιότητας των οργανώσεων για αυτές τις περιπτώσεις περνούσαν με μεγάλη δυσκολία και στη συνέχεια σταδιακά σταμάτησαν να γίνονται δεκτά, ή γίνονταν δεκτά κατ΄εξαίρεση σε μία εποχή που η ευαλωτότητα μεγαλώνει, καθώς οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα κρατικά κέντρα διαμονής επιτείνουν και πολλαπλασιάζουν τις περιπτώσεις. Οι συνθήκες διαμονής δηλαδή των πληθυσμών αυτών γίνονται ένας επιπρόσθετος παράγοντας επιβάρυνσης τόσο μεγάλος, που είτε χειροτερεύουν το υπάρχον πρόβλημα, είτε το φέρνουν στην επιφάνεια σε πολύ σύντομο χρόνο και σε μεγάλη ένταση και έκταση. 
Και ακόμη χειρότερα, πρόσφατα, το μέτρο του γεωγραφικού περιορισμού δεν εξαιρεί πλέον τους ευάλωτους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν τους επιτρέπεται να φύγουν από τα νησιά. Έτσι, ενώ η έννοια της ευαλωτότητας ενώ έπρεπε να παρουσιάζεται συμπαγής και αδιαπραγμάτευτη στην προμετωπίδα της διαχείρισης της κρίσης με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κανόνες δικαίου, παραμερίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση και εξέπεσε στη “διακριτική ευχέρεια” της δημόσιας διοίκησης, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο, από μία πρακτική εφαρμοζόμενη κατά το δοκούν με στόχο να εξυπηρετηθούν οι πολιτικές αποφάσεις -της κυβέρνησης ή της ΕΕ- της (κάθε φορά) συγκυρίας. 

Μέσα σε αυτήν την κατάσταση της ενοχής και της αδιαφορίας κινείται ένας ολόκληρος πληθυσμός ευάλωτων, είτε οι ανήλικοι που βρίσκονται στα κρατητήρια για την ασφάλειά τους μαζί με άλλους κρατούμενους και ότι αυτό σημαίνει, είτε τα θύματα βασανιστηρίων που δεν τους παρέχεται η φροντίδα που έχουν άμεσα ανάγκη για να συνεχίσουν να ζουν, είτε οι άνθρωποι με αναπηρίες, είτε με εξαιρετικά επιβαρυμένη ψυχική υγεία, είτε, είτε, είτε...

Ο χρόνος που διανύουμε περνάει με επισημάνσεις, καταγγελίες, αναφορές σε ετήσιες εκθέσεις από ελληνικές και ξένες ΜΚΟ και διεθνείς οργανισμούς του πεδίου προς την ελληνική κυβέρνηση για το ζήτημα της ευαλωτότητας, με αιχμή του αυτήν την εποχή την αναγνώριση-επίσημη διαπίστωση και από ποιον θα γίνεται τώρα που οι οργανώσεις αποχωρούν από το πεδίο, αλλά η ανάγκη παραμένει. 
Η μέριμνα που το κράτος θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει για τους ευάλωτους δεν υπάρχει σε κανένα επίπεδο, ούτε σε αυτό των δομών ώστε να εξασφαλίζονται οι κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης και φροντίδας, ούτε σε αυτό των διαδικασιών ώστε να γίνεται γρήγορα και με ευθύνη ο έλεγχος, η εξακρίβωση και η διαπίστωση της ευαλωτότητας, ούτε στο έμψυχο δυναμικό που η παρουσία του στο πεδίο θα εγγυόταν και θα εξασφάλιζε την κρατική μέριμνα. 

Οι οργανώσεις αποχωρούν πλέον σταδιακά από το πεδίο και το ελληνικό κράτος δια του αρμόδιου υπουργού του -που δεν έβλεπε την ώρα να αποχωρήσουν οι οργανώσεις  για να παίρνει εκείνο τα χρήματα και να κάνει τη διαχείριση του πεδίου όπως ζητούσε με επιμονή  στην Ευρώπη και παραπονιόταν στο εσωτερικό- μένει βουβό για άλλη μια φορά απέναντι στις εκκλήσεις των οργανώσεων για αυτές τις ειδικές ομάδες πληθυσμού. Η κατάστασή τους παραμένει ακόμα δυστυχέστερη εάν σκεφτεί κανείς ότι η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει κάποιον μοχλό πίεσης για το θέμα. Απεναντίας, μετά το Καλαί, την Ειδομένη, τα ελληνικά νησιά, σειρά παίρνει η Ιταλία, με την Ευρώπη να γυρνάει το βλέμμα από την άλλη πλευρά και να κωφεύει. 

Τέλος μιας εποχής; Τέλος μιας συνθήκης; Τέλος ενός κόσμου; 




Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Crossing Borders ένα χρόνο μετά


Ένα χρόνο πριν ένα πολύ σημαντικό συνέδριο το Crossing Borders διοργανώνεται στην καρδιά της προσφυγικής κρίσης και μάλιστα στη Λέσβο. Θα περίμενε κανείς τον καιρό που ακολούθησε τα συνέδρια στην Ελλάδα για αυτό το ζήτημα -και μάλιστα διεθνή-  να είναι πολλά και να προσεγγίζουν τις πολλές και διαφορετικές όψεις του προσφυγικού ζητήματος, τις εξελίξεις της παρούσας κρίσης, τις προεκτάσεις της σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παρόλα αυτά δεν έγινε έτσι. Αντίθετα, ενώ στην Ευρώπη τα συνέδρια και οι συζητήσεις πλήθαιναν, στην Ελλάδα στον "τόπο του δράματος" τα συνέδρια και οι διεθνής συναντήσεις υπήρξαν λιγοστά. Ανάμεσα σε αυτά το Crossing Borders παραμένει το πιο σημαντικό, καθώς ήταν αυτό με το μεγαλύτερο εύρος θεματικών, συζητήσεων και με σπουδαίους συμμετέχοντες από όλο το διεθνή χώρο (ακτιβιστές, οργανώσεις μεγάλης εμβέλειας,  μη κυβερνητικές οργανώσεις, ακαδημαϊκούς) που δεν βρέθηκαν πουθενά αλλού όλοι μαζί μιλώντας για το θέμα.

Αν και πολλά προστέθηκαν σε έναν χρόνο, οι βασικές πολιτικές παραμένουν ίδιες κρατώντας την ομιλία αυτή επίκαιρη και το συνέδριο σημαντικό. Μπορεί σήμερα να θεωρούμε αυτά που ειπώθηκαν ένα χρόνο πριν κοινό κτήμα και να τα συζητάμε όλοι με περισσή αποδοχή, όμως πρέπει να θυμηθούμε ότι έτσι άρχισε η κουβέντα, θέτοντας αυτά τα ζητήματα ένα χρόνο πριν, κάτι που δεν ήταν πολύ εύκολο.   

"Οι εθνικές και ευρωπαϊκές στρατηγικές διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης"

https://www.youtube.com/v/SNrytjTiuSQ?autoplay=1&start=32501&end=33747&controls=1&version=3






Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ από την εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ "Η δίκη της ΧΑ και η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά στην Ευρώπη". Μαζί με τον Θανάση Καμπαγιάννη και τη Φύλλια Πολίτη. 

Θέλησα να μιλήσω για την ακροδεξιά λέγοντας "διαφορετικά" πράγματα από τα "αναμενόμενα" για τον ρατσισμό, τον φασισμό, κτλ. Σε διαφορετικούς άξονες. Ενδεχομένως και πιο αναγνωρίσιμους όταν κάποιους σου τους δείξει και σου πει "κοίτα ακροδεξιά είναι και αυτό και αυτό και αυτό και ξεκινάει από εκεί, εκεί και εκεί". Ερωτήματα, απαντήσεις, ωραίες διαδρομές σκέψης στον περιορισμένο χρόνο, αυτή η υπέροχη αμεσότητα του κόσμου και βέβαια καλοκαίρι!

Τώρα, αν κρίνω από το βλέμμα του Θανάση και της Φύλλια μάλλον καλά τα λέω.

Ευχαριστώ την ΚΕΕΡΦΑ για την πρόσκληση. 






Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

                                                         - Bonjour madame!

- Bonjour professeur Balibar!

Όταν η μέρα ξεκινάει με τον Etienne Balibar να σε καλημερίζει έτσι, δεν μπορεί παρά να είναι μία ωραία μέρα!

Ένας εξαιρετικά ευγενής και καταδεκτικός άνθρωπος, ένας σπουδαίος φιλόσοφος!

Ευχαριστώ τον αγαπημένο Άρη Στυλιανού για τα τόσο καλά λόγια με τα οποία με παρουσίασε και μίλησε για μένα. Αχ, αυτή η "Κοινότητα του Σπινόζα"!

(συνεχίζεται...)


 "Σπινόζα και Σύγχρονη Πολιτική Φιλοσοφία"

Συμπόσιο προς τιμήν του Ομότιμου Καθηγητή Γεράσιμου Βώκου
20 Ιουνίου 2017
Αίθουσα Maurice Saltiel, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Κύριοι ομιλητές: Etienne Balibar, Pierre Francois Moreau, Kiarina Kordela, Γεράσιμος Βώκος.




Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

20 Ιουνίου Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων


Μια υπενθύμιση για όλους
                                   




Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Γιάννη Μπεχράκη για τη φωτογραφία του, για τη συνεργασία του μα πάνω απ΄όλα για την ευαισθησία του και για αυτό το υπέροχα ανθρώπινο πρόσωπο.



Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (ομιλία)





Είναι μεγάλη χαρά για μένα να συμμετέχω την πρώτη μέρα "στο άνοιγμα" του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και αυτό για πολλούς λόγους. Για τις χρονικές και ιστορικές συγκυρίες που αποδεικνύονται πιο σκληρές από ποτέ, για τα 20 χρόνια του Φεστιβάλ - μια ολόκληρη ζωή!- για τους αγαπημένους Θανάση Καμπαγιάννη και Φύλλια Πολίτη που θα βρεθούμε στο ίδιο πάνελ, για την πληθώρα των οργανώσεων που συμμετέχουν κάνοντας το φεστιβάλ ακόμη πιο σπουδαίο πολιτικο-κοινωνικό γεγονός, για την ευκαιρία που θα έχουμε να μιλήσουμε πάλι από κοντά, άμεσα -κάτι που αγαπώ πολύ- και όχι από έδρες και με επισημότητες.

Όπως για όλους, έτσι και για μένα, η άνοδος και η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι ένα θέμα με πάρα πολλές όψεις. Κάποιες από τις όψεις των τελευταίων χρόνων θα προσπαθήσω να αναδείξω αυτήν τη φορά.

"Η δίκη της χρυσής αυγής και η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά σε Ελλάδα και Ευρώπη" είναι η 3η παράλληλη εκδήλωση την Παρασκευή 23/06 στο φεστιβάλ και διοργανώνεται από την Κεερφα-Keerfa-Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή με ομιλητή και ομιλήτριες τον Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρο πολιτικής αγωγής τη Φύλλια Πολίτη από την ΚΕΕΡΦΑ και την Αλεξάνδρα Πολιτάκη, πολιτική επιστήμονα-ακτιβίστρια."

Οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ είναι πάρα πολλές, όλες με ξεχωριστό ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο αυτούς τους δύσκολους καιρούς πρέπει να είμαστε όλοι εκεί. Αναμφίβολα ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν τον μοιράζεσαι. 


23 - 25 Ιουνίου 2017
Κήπος Εποχών, Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης